In memoriam

TINO RODIÑO

Nestos últimos tempos a vida levoute a paso cambiado, ata que a parca arroloute no seu último vals. Aínda que houbo momentos para ceder, a túa porfía mantívote en pe, e fixéchelo ata o final.
Supoño que todos morremos un pouco ao paso que se van os seres queridos. Agora en que todo se esfuma, só fican as lembranzas dos momentos vividos. Aquelas tertulias de serán dominical no “Museo” en Vilagarcía, en que os catro acababamos teatralizando cada disputa imaxinaria por reinventar Meaño, surtindo as ocurrencias con risotadas tan entruendosas que ata nos levaba a levantarnos da cadeira para superar a anterior cunha idea aínda máis exuberante. Aí naceron festas, verbenas, o “levantaghaitas” como cóctel de parranda mentras tocara a orquestra… Todo iso fixo enraizar máis o que xa levabamos dentro: o sentimento da parroquia de Meaño, de “pura cepa”, do que presumiamos sendo novos, e que perdurou por sempre. Algo que, por moito que trates es explicalo, moi poucos entenden ou senten.

E da política... que dicir? Aqueles improvisados debates, que arrancaban no formal, precipitábanse ao pouco ata esperpento, para ver a quen se lle ocurría o argumento máis estrafalario, e dicilo en voz alta sen cortarse, provocando un ataque de risa tal que outro espetaba presto: “Hala! Chama a Mirazo!”, para escenificar o K.O. dialéctico (Que dóce era chorar de risa entonces!).
A medida que pasa o tempo de ausencia, os trazos físicos dos que faltan aquí empezan a esvaecense na memoria. O que perdura é o xesto. Na miña mente farao o do teu sorriso resoante. Que o pó cósmico das estrelas que te atoparon arriba te inunden de luz, “tocayo”, como ti solías dicirme.

“En cuestión dun momento
perdinme ata o fin dos tempos.
É o anoitecer de outro día,
e o fin do meu”.
The Alan Parsons Project: “Some Other Time” ("Noutro tempo")