sábado, 21 de noviembre de 2015

LA MODISTA DE PADRENDA CUMPLE LOS100 AÑOS

Elvira Castro en su casa de Padrenda
La abuela de la localidad meañesa de Padrenda, Elvira Castro Castro, cumplía este pasado viernes los 100 años de vida, aunque será el domingo 22 cuando los celebre, rodeada de algo más de medio centenar de familiares, con un almuerzo que se servirá en los salones de las bodegas Lagar de Pintos. Toda una vida, ya centenaria, en su Padrenda natal donde nacía un 20 de noviembre del año 1915 en tiempos en que el conde de Romanones presidía el gobierno durante el reinado de Alfonso XIII.
En una sala de estar que da a la fachada de su vivienda Elvira Castro mata su tiempo con la televisión. Cuando llamamos, es ella misma quien se incorpora con parsimonia de su sofá y nos abre la puerta. Enseguida comprobamos que, pese de algunos achaques propios de la edad, aún conserva su lucidez que le permite referir muchos de sus mejores recuerdos. “Toda la vida fui modista -rememora-, tenía muy buenas clientas de Cambados, Vilalonga, O Grove… Tanto que a veces trabajaba de noche, o madrugaba mucho para cumplir con los encargos. Tenía un taller de costura en mi casa de Baiuca en el que llegaron a trabajar 14 chicas”. Recuerda como a inicios de los 60 se desplazaba hasta Vigo en moto con su marido para comprar telas: “él tuvo el primer automóvil que hubo en Padrenda -explica- y sacó la licencia de taxi, pero antes de eso íbamos a Vigo en motocicleta. Compraba las telas en una tienda de la calle Príncipe que se llamaba Tejidos Bravo, y luego me las enviaban en autobús a una conservera que había mismo junto al puente de Cambados”.
Cuando se le pregunta sobre a qué momento del pasado no querría volver refiere la Guerra Civil. De hecho recuerda como el que luego fue su marido, Antonio García, fue apresado por sindicalista estudiantil “y lo enviaron preso con sus hermanos al lazareto de la isla de San Simón, donde pasó algunos años y a dónde íbamos a verlos”. Ello truncó su carrera de profesor que, vetado por el régimen, no pudo acabar de cursar. “Pese a todo en nuestra casa siempre hubo pan -refiere-, porque mis tías, y alguna vez mi madre, iban a vender harina a O Grove, y por eso no pasamos penurias. Pero mucho pan tengo repartido entre las chicas que trabajaban en el taller porque en aquellos años se pasaba un hambre negra”.

Elvira Castro y su hija Eugenia Garcia
El secreto
Sobre el secreto de su longevidad asevera: “no tengo ninguno, como no sea el cariño con el que me trataron, primero mi marido Antonio y luego mi hija Eugenia y mi yerno Edmundo, porque han sido y son muy buenos conmigo”. A la hora de sentarse a la mesa reconoce que “como de todo, pero me gusta sobre todo el pescado menudo, y lo que más las xoubas fritas, siempre con patatas”. Y, eso sí, “un vasito de vino tinto caíño de casa en cada comida que no falte”. “Recuerdo -añade- que hace años un médico de Santiago me prohibía el vino, pero cuando mi marido le dijo que lo que tomaba era tinto caíño de casa, el médico dijo: ¡Ah! De ese el que quiera… ¡Y mira si le hice caso!”.
Su día a día transcurre con la placidez de quien lo ha vivido casi todo. “Me levanto tarde -refiere-, no antes de las 12, porque ya madrugué mucho cuando trabajaba, y por la noche me acuesto a las 9, justo después de ver Pasapalabra”, en referencia el famoso concurso televisivo.

Otra imagen de nuestra prtagonista
Conserva su dentadura
En cuanto a la salud se toma sus pastillas para el corazón “pero de lo primero de fui padeciendo fue de la vista, tanto que de un ojo apenas veo nada”. Eso sí, sorprende que mantiene su propia dentadura y en excelentes condiciones para su edad, “bueno -precisa- me falta un diente delante, pensaba en ir al dentista pero creo que ahora ya no me sale rentable ponérmelo” apunta con sorna. Su hija Eugenia García nos refiere que lo perdió en un percance el día Nochevieja del pasado año “en que casi se nos muere atragantada en la mesa con una piel de pollo, y en la maniobra para evitarlo perdió el diente” “Si no es por mi yerno (es médico) no lo cuento” apunta nuestra protagonista.
Precisamente la merma de visión le hizo dejar la costura en torno a los 65 años, así como la lectura de Faro de Vigo, periódico al que era asidua puesto que su marido llevaba suscrito toda una vida, tradición que ahora mantiene su hija Eugenia. Aun así la pasión por confeccionarse su ropa continuó algunos años “en que todavía seguí con la calceta, de hecho esta chaqueta -nos muestra la que se trae puesta- tiene ya sus años, y me la hice yo misma”.
Elvira Castro apababa el domingo las velas de su centenario. Pero antes, el viernes, día propio de su cumpleaños, recibía en su propio domicilio la visita de la alcaldesa de Meaño, Lourdes Ucha que, acompañada por los ediles Milagros Pérez y Rubén Casal, la felicitaron y le hicieron entrega de una placa conmemorativa más un ramo de flores por su siglo de vida, un gesto para reconocer a la que siempre ha sido “la modista de Padrenda”. 


sábado, 14 de noviembre de 2015

MEAÑO CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO


Polo Ventanuco contra violencia de xénero
Meaño súmase aos actos do Día Contra a Violencia de Xénero que se celebra o 25 de novembro. E desde o noso particular Ventanuco facémonos eco deles porque a causa meréceo. Empezan ese mesmo mércores día 25, pola mañán cunha charla no IES de Meaño por parte dunha abogada que sidertará sobre cuestións relacionadas con esta lacra social, e pola noite ás 20 horas, con outra, esta no Centro Social de Dena, protagonizada por unha axente de policía nacional membro da UMUME (Unidades de Muller e Menores), que abordará a cuestión desde a perspectiva dos corpos de seguridade do Estado.
O xoves 26 quenda para os máis pequenos porque a biblioteca municipal acollerá entre 18 e 19,30 un "Contacontos de Outono Pola Igualdade", e pola noita para os maiores cunha sesión de ioga-pilates solidaria entre 21 e 23 horas. Será na Casa de Cultura de Meaño, e a única condición para particpar é aportar un quilo de alimentos non perecedeiros que se destiñarán ao banco de alimentos municipal para familias en risco de exclusión social.

Stop á violencia ciontra a muller
O venres 27 a Praa da Feira acollerá desde as 17 horas unha xornada de xogos pola igualdade, e pola noite, desde as 20 horas, un magosto popular.
Os actos rematarán o domingo 29 cunha “Andaina Contra a Violencia de Xénero” en horario de mañán, marcha dirixida ás mulleres del concello e que percorrerá las sete localidades do que conforman o municipio, nun xesto que reivindica a “non violencia contra a muller". Ao seu termo está previsto un xantar de confraternidade entre mulleres que se celebrará nun restaurante de Dena. As interesadas participal nél deberán inscribirse no concello de Meaño. E logo, pola tarde, unha representación teatral no Centro Social de Dena baixo el título “Somos iguais”, trala cal darase lectura a un manifesto contra a violencia de xénero. Participa.



sábado, 7 de noviembre de 2015

Hemeroteca, 1997
Abrimos o noso particular Ventanuco nesta ocasión, a través da sección de hemeroteca, un pouco máis alá de Meaño, en concreto ata a localidade veciña de Vilalonga, e traemos ata aquí o texto orixinal dunha reportaxe de autoría propia, publicada en FARO DE VIGO con data 4 de abril de 1997 con motivo do 50 aniversario do Vilalonga C.F.

EL VILALONGA CUMPLE 50 AÑOS DE HISTORIA

El cura Antonio Casal bendice el campo de San Pedro el 27 de mayo de 1954,
en presencia del alcalde Leopldo González y el delegado sndical Manuel Jabois
El Vilalonga C.F., uno de los clubes míticos de las Rías Baixas, cumple en este año el cincuenta aniversario de su fundación. Con tal motivo la directiva viene trabajando ya en la organización de los actos de estas bodas de oro, actos que comenzarán el 29 de junio, fecha justa de este histórico cumpleaños.
Desde la dirección del club que preside Epifanio Piedras se estudia la posibilidad de contar para entonces con la presencia de un equipo de la primera división española más otro de la primera portuguesa en el campo de San Pedro para comemorar las bodas de oro del Vilalonga. Pero además un grupo de cinco personas, coordinado por Victoriano Otero Iglesias, trabaja desde hace un tiempo en la recopilación de datos para editar un libro sobre la historia del club. Unos de la historia oral, aportados por los directivos vivos, otros de las hemerotecas -el grupo trabaja estos días en la de Meaño-y un tercer bloque que es se recuperar la historia gráfica. En estos momentos se han conseguido ya identificar y catalogar 280 fotografías de diversos momentos de la historia del club. Se trabaja con rigor para un libro que tendrá  alrededor 400 páginas, del que se piensa editar 1.000 ejemplares y para el que se cuenta con un presupuesto de más de tres millones de pesetas.

Equipo del Vilalonga ue se proclamó campeón de la Rías Baixas en 1955

El día de San Pedro de 1947
El Vilalonga se funda como club el 29 de junio de 1947. A esa fecha, día de San Pedro, corresponde precisamente el primer partido del equipo, un amistoso en Vilalonga con motivo de las fiestas patronales, en el que se impone al Anduriña por 6-0. Los comienzos fueron realmente eufóricos, ya que poco después, en su segundo partido celebrado con motivo de la fiesta del Sacramento, el Vilalonta vence con autoridad a uno de los grandes de la comarca entonces, el Sisán, por el contundente 7-0. De esto hace ahora 50 años.
El equipo nació con el nombre de Real Club Vilalonga, hecho que se debe, según Victoriano Otero, a que el club se inspiraba por entonces en la referencia más cercana, el Real Club Celta de Vigo.  “Incluso o escudo do Vilalonga -precisa- procede dunha mistura entre o do Celta e a cruz de Santiago, e tamén a indumentaria, con camiseta celeste e pantalón branco imita á do Celta, porque este equipo era daquela a referencia para moitos outros das Rías Baixas”. La denominación de Real Club se mantuvo hasta principios de los años 70, en que aparecieron problemas de legalidad por usar el término “Real”, por lo que se adoptó entonces el “Club de Fútbol”.

Escudo do Vilalonga C.F.
El primer presidente fue Manuel Pita Soto, si bien el alma mater del alumbramiento y primeros años fue el directivo Servando Alfonso Fernández, auxiliado por un secretario ejemplar en su labor como fue Manuel Caneda Chan. Victoriano Otero señala que “este segredario levaba uns libros con tal detalle que anotaba ata o mínimo gasto”. “Así -continúa-, por exemplo, aparece detallada a referencia dun gasto por enviar unha carta ao Comité de Vilagarcía onde reza: 1,50 pesetas al condcuctor del Marino, por sellar y entregar una carta del clube en Vilagarcía; y se desglosaba a continuación el concepto: 1 peseta para la ‘chiquita’ y 50 céntimos para el franqueo”.
Y es que las anécdotas curiosas abundan en aquellos primeros libros de Manuel Caneda. Victoriano Otero recuerda otras. “Precisamente un tío de Servando Alfonso estaba por aquela na Arxentina. E unha sobriña dese home chegou a organizor unha rifa na Casa de Galicia en Bos Aires en pro do Vilalonga”. “Cos cartos que obtiveron -continúa- mercaron un equipo de roupa que era o do San Lorenzo de Almagro -cores blaugranas- en mandáronno como regalo para Vilalonga. A directiva decidíu entonces mercar dúas botellas de coñac, se coñece que era das cousas máis ansiadas daquela en Arxentina, que enviaron a Bos Aires como mostra de agradecemento”.
El primer campo del Vilalonga estaba situado donde hoy se encuentra el recinto de fiestas, anexo al ahora campo de San Pedro. Los terrenos del actual se adquieren en 1953 por una cantidad de 34.500 pesetas. Todos  los vecinos se comprometen para la construcción de este campo después de su jornada laboral y de forma totalmente altruista. El campo se inaugura el 27 de mayo de 1954 con la presencia del alcalde de Sanxenxo, Don Leopoldo González. La imagen del de ahora, con gradas y césped natural, data de cuando el equipo asciende a Tercera Regional, el 28 de agosto de 1989.

Los jugadores Ginés y Logito en 1955
Entrenadores y presidentes
Hablar de la dilatada trayectoria de entrenadores y presidentes a lo largo de estos 50 años de historia es tarea ardua y extensa. Pero sin duda uno de los entrenadores importantes fue Ginés, quien dirigió al equipo mediados de los años 50. “Era un jugador de Palencia fichado en su día por el Celta y cedido posteriormente al Pontevedra”, explica Vitoriano Otero. Al finalizar la liga profesional comenzaba la de las Rías Baixas, y Ginés se vino al Vilalonga de entonces, ejerciendo de entrenador y jugador, y reforzó el plantel con algunos compañeros del Pontevedra. Aquel equipo del R. C. Vilalonga se proclamó campeón de las Rías Baixas en ese año 1955.
En el apartado de los presidentes, sin duda, Epifanio Campo fue el más relevante. Actuó como uno de los mecenas de la entidad desde que asumió la dirección el club en 1984. Y con él en la presidencia el equipo asciende Primera Regional en la temporada 87-88.
El otro gran protagonista del club fueron los vecinos de la localidad y la masa social. Fue gracias a ellos el Vilalonga cuenta hoy con unas instalaciones que son propiedad de la entidad, algo nada habitual en nuestro entorno. Instalaciones de calidad, con un césped envidiable, y admiradas hoy por todo el mundo del fútbol.

Títulos
Cincuenta años dan también para muchos títulos en un club como el Vilalonga. Entre ellos cabe destacar que el equipo se queda campeón de las Rías Baixas en los años 1955 y 1964. Además se proclama vencedor en dos “trofeos relámpagos”, que así se denominaba aquellos que jugaban los dos primeros clasificados del grupo norte y sur de las Rías Baixas en una villa importante que hacía las veces de sede. En concreto, el Vilalonga venció en los de Cambados (1964), y Cangas (1967).
En la temporada 78-79 el equipo gana el Campeonato de Galicia de Aficionados, lo que le da derecho a participar en el de España. En éste elimina entre otros al filial de Sporting de Gijón -con un entonces joven Ablanedo en la portería- y logra llegar a cuartos de final, eliminatoria ésta en la que cae ante el Cibornero de Ciuntréñigo, equipo navarro que arrancara un empate a dos goles en San Pedro. Las huestes del Vilalonga, nada acostumbradas a hoteles y viajes tan largos, claudicaron en Navarra por 4-0.
En la temporada 87-88 el equipo logra el ascenso a Tercera División, y en 1995 juega la liguilla de ascenso a Segunda B, un ascenso que dio mucho que hablar puesto que, de haberlo conseguido, la sociedad no podría hacer frente a los gastos que supondría a militar en esa categoría. A estos habría que sumar numerosos títulos conseguidos por un equipo que a partir de 29 de junio será de oro.

sábado, 31 de octubre de 2015

Na pasada tempada, gracias á xentileza de Eligia Longueira publicabamos na sección "No retrovisor" esta foto que fora toda unha sensación. Que mellor ocasión que esta, fin de semana de Tódolos Santos para traela de novo, pero nesta ocasión á entrada principal. A instantánea data do ano 1968 e foi captada con motivo na inauguración do cemiterio de Meaño. Traémola de novo porque, despois de indagar o seu, fumos capaces de poñerlle nome a moitos. Non obstante, amigo lector, se idenftificas ti algunha persoa máis ou percibes que temos un erro na nosa idenficación, fáinolo saber escribindo un comentario no blogue ou remitindonos un correo-e á seguinte dirección: poloventanuco@gmail.com


Veciños de Meaño na inaguración do cemiterio, ano 1968


A continuación ofrecemos una réplica silueteada con insección de números. Deabixo dela indicamos os nomes das persoas da fotos que puidemos identificar, mantendo un interrogante naqueles que poden prantexar algunha dúbida. Proba a descubrilos:

Réplica silueteada da foto. Reprodución Marcos Cstro


1. Manolo de Forte
2. Celsa "de Tineo"
3. José Sineiro ("de Cachafeiro")
4. Palmira "de Outeiro"
6. Manuel "de López" ("o Reloxeiro")
7. Marisa Rosal
8. Dora           
9. Maruja de Novoa
10. Desiderio Dovalo (cura de Meaño)
11. Obdulia de Abilleira
12. Delvina de Martís
14. José Cerviño Cerviño (bispo auxiliar de Santiago)
15. Carmen Muñiz
16. Alicia Vila (Alicia "de Souto")
17. Martís
18. Pepe Méndez ("O Ferreiro") 
19. Luis Costa Gambón (cura de Lores)
20. Vicente García ("de Chantreiro")
21. Eduardo Cousido
22. Rosario "de Álida"
23. Victor Gómez "Vituco"
24. Dina "de Tineo"
26. Luis "de Vila"
28. Eva García Muñiz
29. Carmen Martínez ("de San Amaro")
30. Susa de Roberto (ou Carmen "de Cachafeiro"?)
31. Fernado "de Vila"  ou Manolo "de Laíño" (?)
32. Manolo "de Novoa"
33. Susa "de Novoa"
34. Nieves Rosal
35. Lola Cousido ("de Felicidad")
36. María Esperanza Muñiz
37. Carmen Sanmartín ("de Gloria)
38. Enrique Muñiz (de Digna)

39. Carmen Muñiz ("de Quinteiro"-Xil)
41. Serafín Meis (Finso "de Fidel)
42. Manolo "de Celsa" (?)

Imaxe actual da entrada do cemiterio, lugar onde foi tomada a foto fai 48 anos


sábado, 24 de octubre de 2015

*** Opinión
En pleno

A actual corporación nunha imaxe de arquivo trala toma de posesión
Coleou durante os últimos días o abandono de Lourdes Ucha do pleno ordinario do 13 de outubro e a posterior convocatoria dunha sesión extraordinaria para o luns 19 na que dar conta dos pregos e preguntas que a oposición se negara a prantexar ante a ausencia da alcaldesa. Puido Ucha evitar ausentarse do pleno facendo un receso para valorar mellor o “motivo persoal” que acababa de xurdirlle? Precipitouse a oposición na petición dunha sesión extraordinaria para prantexar en quente na area os seus pregos e preguntas? Seguro que hai razóns das que se cargan ambos.
Non obstante, visto o visto nestas dúas sesións, os concelleiros deberían empezar a prantexarse distender o momento, normalizando o debate político desde o argumento, evitando o chascarriño estéril e mudando o rictus que en ocasións refrexan algúns rostros. E é que nesta lexislatura, polo que se ve, vai facer falla talante e moita cintura para saír airoso dos campos minados que cavan entre si independentes e populares.
Tamén por parte do público que agora enche a salón de plenos -acólito na súa maioría aos diferentes bandos- sería bo unha dose de moderación para conter xestos desaprobatorios ou incluso insultos mascullados polo baixo ante cada interpelación contraria. Un pouco de “deportividade” nestos asuntos non viría nada mal, tanto por uns como por outros. E é que na crispación -sobre todo se se enquista-, á longa perdemos todos. Conviría non esquecelo.
E voltando ao pleno. O extraordinario convocado para os pregos e preguntas costounos aos meañeses, cando menos, 1.040 euros en dietas. Sen entrar nas responsabilidades de cada quen, convirán conmigo que sería bo que todos se puxeran de acordo en algo e, cando menos, retornaran ese diñeiro aos veciños, poñamos por caso a xeito de doazón para emerxencia social, ou que?


sábado, 17 de octubre de 2015

A BANDA DE MEAÑO EMOCIONA NA SÚA 
“NOITE DE AMOR CON LELA”

A cantante Silvia Ferre acompañada por bada Unión Musical de Meaño
Eleximos unha entrada con tinte musical para reabrir o noso particular Ventanuco nunha nova tempada e con cambio de imaxe. 
A Banda Unión Musical de Meaño, dirixida polo mestre Diego Javier Lorente, protagonizaba a fins de setembro, xunto co arreglista e pianista Alfredo Susavila e a cantante Silvia Ferre, o concerto “Unha noite de amor con Lela”. Ao final foi no auditorio de Ribadumia que, como cada vez que acude a banda meañesa, voltou a encher o seu aforo de 300 butacas.
A partir da historia de Lela, unha emigrante galega que marchaba nos “tempos de fame” para facer as Américas e que regresou nos albores da democracia, a música foi levando ao público por algúns dos éxitos de sempre, tanto en lingua castelá como galega, arreglados para banda e piano por Alfredo Susavila con guiños a súa formación jazzística que deleitaron ao auditorio.

Outro momento do cocerto
Arrancou o concerto cunha peza instrumental sobre o tema de Lela e pechou o círculo coa propia canción na voz de Silvia Ferre. No medio, presentados por Belén Xestal con textos de Fernando Lavandeira, poideron escoitarse as cancións “El día que me quieras”, “Por ti”, “Un ramito de violetas”, “Quizás”, “Meu amor é mariñeiro”, “Quen poidera namorala” e “Rosiña do mes de maio”. Unha hora redonda de música cargada de notas de emoción que voltaron a deixar patente o tirón da Unión Musical de Meaño cada vez que aposta por proxectos frescos. E, tamén de paso, voltou a por de manifesto, despois de presenciar facía uns días a actuación da banda co grupo de percusión Odaiko que ofrecían o concerto “Vaia banda!” nun pabellón de deportes, a necesidade dun auditorio en Meaño.

Aquí vos deixamos un pequeno vídeo cunha fragmento dunha das cancións do concerto, o "Quen poidera namorala", o pema de Álvaro Cunqueiro musicado no seu día por Luis Emilio Batallán. Para velo pincha no seguinte enlace:










E se queres escoitar a versión orixinal desta canción pincha neste enlace que segue:




domingo, 6 de septiembre de 2015

A Carreira Popular de Meaño córrese o domingo 13 ás 11 da mañán. As inscricións permañacen abertas ata a noite do xoves 10. Para inscribirte pincha directamente no seguinte enlace https://championchipnorte.com/evento

Saída da Carreira Popular de Meaño 2014. Foto: Iñaki Abella

Só podes correla (ou andala porque hai unha categoría para isto) e disfrutala unha vez no ano, paga a pena. Aínda o estás dubidando? Dámoche cinco poderosas razóns para participar:

Ø  É das poucas carreiras gratuitas que quedan en Galicia (e con control de chip).
Ø  Unha organización excelente, con experiencia de 30 anos, e cuxa prioridae absoluta foron e son sempre os atletas.
Ø  Só por participar recibirás a mellor camiseta (en calidade e deseño, que nesta edición é novo e sorprendente) de cantas gañes este ano en carreiras galegas.
Ø  Se permañeces fiel durante 5 anos conseguirás un extraordinario e práctico agasallo engadido.
Ø  Pasar un día en pleno Corazón do Salnés, que así está considerado o concello de Meaño (na camiseta deste ano: serás quen de ver parte  dun Corazón?).

E se todo iso non te convence, non deixes de ler a seguinte entrevista co internacional lituano Robertas Geralavicius, gañador do ano pasado, para valorar a Popular de Meaño. El vaiche dar motivos para participar.

NOTA: Con esta entrada pechamos o noso particular Ventanuco por vacacións (que vacacións!, temos que vendimar). Voltamos despois do Pilar, o sábado 17 de outubro para compartir Meaño. Gracias por estar.

ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

Robertas Geralavicius
Campeón lituano de 5.000, vencedor de la Popular de Meaño 2014

El doble campeón lituano de 5.000 y hoy atleta de la Gimnástica de Pontevedra Robertas Geralavicius estampó el pasado año su nombre en el cuadro de vencedores de la Carreira Popular Concello de Meaño, la clásica por excelencia del atletismo popular arousano y una de las pruebas con más solera en Galicia, que se corre el próximo 13 de septiembre (la inscripción en cierra el jueves 10) Casado con la doble campeona de España de maratón Mª Jesús Gestido el atleta lituano estaba preseleccionado por su país para las Olimpíadas de Río, pero una oferta laboral en los últimos meses le hizo replantearse su futuro en el atletismo.

 “LA CARRERA DE MEAÑO TIENE UN CIRCUITO PRECIOSO”

Roberta Geralavicius tras la presentación
de la edición de la prubea 2015.
Foto: Marcos Castro
¿Cómo se inicia Robertas Geralavicius en el atletismo?
Fue tarde, con 18 años. Cuando era un chaval en Lituania yo practicaba boxeo. Fue mi entrenador, que también era atleta, quien viendo mis cualidades me convenció para cambiar al atletismo diciéndome que en poco me haría campeón de Lituania. Me lo tomé a broma, pero fue cierto: en el primer año ganaba ya los 3.000 en categoría junior.
¿Y cómo se establece en Galicia?
Fue hace más de diez años que vine a correr con la selección a unos campeonatos de Europa en Murcia. Mi madre ya estaba aquí, y yo me quedé en principio unas semanas a modo de vacaciones, pero luego fueron años… (risas).
Y hoy casado con la doble campeona de España de maratón, Mª Jesús Gestido.
Sí, de hecho cuando ella se proclamó campeona la última vez hace dos años en A Coruña fue cuando me dije que, teniendo una mujer campeona de España de maratón, yo tenía que hacerme por fuerza maratoniano.
Esa ha sido precisamente su última apuesta después de haber sido internacional con su país en pista y cros.
Sí, en esta última temporada vengo de hacer mi mejor marca con 2 horas 20 minutos en de maratón San Sebastián que me sirvió para ser preseleccionado para Río, pero hace siete meses me surgió una oferta profesional irrechazable en la multinacional conservera Jealsa Rianxeira en Boiro, lo cual trastocó mis planes deportivos hasta el punto de decidir renunciar a la olimpiada de Río.
Decisión dura.
Sí, ha sido muy dura, pero el puesto me exige disponibilidad plena, y así es muy difícil compatibilizarlo con el atletismo.
Le iba a preguntar por sus próximas metas deportivas, pero me chafó la pregunta.
Sí, ahora mi meta es mi hija que tiene 16 meses.

Geralavicius entra vencedor en 2014 en Meaño. Al fondo con camiseta verde, Essaadaqui Akka, segundo. Foto: Iñaki Abella





¿Va a correr en Meaño?
Por supuesto. No estoy tan bien como el año pasado en que llegaba con 57 kilos y muy bien de forma porque estaba preparando precisamente la maratón de San Sebastián. Lástima el haber pesado tan poco por lo del premio en albariño (risas).
¿Estará para disputar la victoria?
Para subir al pódium creo que sí, lo de ganar ya veremos porque ya no estoy dedicando tanto tiempo a entrenar y no ando tan fino como hace un año.
¿Estará con usted Mª Jesús Gestido en Meaño para disputar ambos la victoria?
Le gustaría, pero no sabemos porque dependemos de la niña que nos requiere tiempo.
Ella ganó en Meaño en los años 2002 y 2003. ¿Fue quien le habló de esta carrera?
Sí, sí, me tenía hablado, pero antes yo estaba trabajando los 1.500 y en estas fechas no llegaba bien. Además viendo el nivel que había en Meaño… era imposible pensar en ganar.
El año pasado ha sido su primera participación. ¿Qué opinión le merece esta carrera?
Muy buena, muy bien organizada y con un circuito precioso, con cuestas eso sí, pero precioso, y con mucho calor por parte del público. También me sorprendió la presencia de mucho niños y familias participando, algo que la hace entrañable.
En los últimos años asistimos en Galicia a un boom de las populares. ¿Es bueno para el atletismo?
Sí y no. Es cierto que es bueno para la gente amateur que hace deporte y para los chavales. Pero por otra parte es muy malo porque está matando al atletismo de élite en pista. Los resultados van a peor en los últimos años porque las becas son insuficientes y los atletas de élite tienen que buscarse un dinero extra en las populares.

¿Tan mal está el tema de las becas?
Geralavicius en 2014 con su peso en albariño 
Folla Nova  de las bodegas Paco&Lola
Sí, en España un atleta bueno de verdad, para ganar 12.000-15.000-18.000 euros al año en una beca, que no es un sueldo descabellado, tiene que ser internacional y demostrar cada seis meses o cada año su nivel con marcas. Si no obtienes resultados o si estás lesionado en medio año te quitan el 25 por ciento, y en otro medio el 50. Además está el tema de los médicos. Los que tenemos por medio del seguro de la federación son lamentables, y entonces tienes que pagarte de tu bolsillo buenos fisios y buenos traumatólogos. No es de extrañar que luego tengas que buscarte la vida en las populares para conseguir un dinero extra.
Y así los objetivos importantes corren peligro.
Efectivamente, con todo mi respeto, pero si tienes como objetivo unos campeonatos de Europa, del Mundo o unas Olimpiadas no puedes machacarte sobre el asfalto en las populares. Lo digo porque lo sufrí en mis propias carnes, pero también lo sufrió Alejandro, los De la Torre, Nimo… Penas ¿por qué se lesionaba?
¿Calcula cuantas populares corrió usted en el último año?
Durante cuatro meses corrí todos los fines de semana, para quitar un dinero que no es tanto, que por supuesto agradezco yo y cualquiera. Pero mira, en ese año no bajé de los pódiums en las populares y apenas sí gané 3.000 euros. El pasado año corrí en Meaño en una carrera muy dura, en lucha con Essaadaqui Akka que me exigió durante los 6,3 kms. e incluso esprintar al final, cuando mi reto estaba en la maratón de San Sebastián que corría unas semanas después. Corría en Meaño asumiendo un riesgo, en ese caso me salió bien, pero pudo haberme salido mal, pude haber pagado ese esfuerzo.