domingo, 31 de mayo de 2026

 MEAÑO TIRA DE TESORERÍA, MÁS INCREMENTA LA DEDICACIÓN PARCIAL DE LA EDIL DE CULTURA 

(No estaba en nuestro plan una segunda entrada municipal en este portal, pero la actualidad lo requiere). 


La corporación meañesa, reunida en el pleno ordinario en la noche de jueves, aprobó dos expedientes de modificación de crédito para inyectar dinero del remanente de tesorería por valor total de 240.315,59 euros. El primero,  por un importe de 113.065,59 euros, tenía como objeto hacer frente a la factura emitida por la Mancomunidade do Salnés por sus obligaciones con el colectivo mancomunado.


Un momento del pleno de esta misma semana

Y, el segundo, por una cuantía de 127.250 euros, es el destinado a afrontar diversas actuaciones y proyectos, más las subvenciones nominativas a entidades deportivas. En estas últimas, las cuantías serán las mismas de años precedentes, a razón  de 12.000 para la Unión Musical de Meaño por su actividad, más 4.000 para inversiones en la propia banda; 10.000 para el Unión Dena de fútbol; 6.500 para el Asmubal de balonmano; 2.000 para el CTM GAM de tenis de mesa; 2.000 euros para el Escudería-Club Congostra Team, radicada en Sanxenxo (entidad ésta organiza el Rally de Pontevedra y que a inicios de junio volverá a rodar por el municipio meañés; 500 euros para el Banco de Alimentos Rías Baixas; y 350 para la Asociación Española Contra el Cáncer.
Asimismo esta modificación de crédito contempla 40.000 euros para estudios y trabajos técnico -uno de ellos, el proyecto del edificio multiusos, previsto en cartera-, 20.000 para mejora de parques infantiles,11.000 eruos para instalaciones y contenedores de basura, 7.000 para material de señalización, 6.500 para maquinaria y utillaje, 1.800 para seguridad social, 1.500 para mobiliario y 500 para material bibliográfico.


La edil de Cultura, Raquel Balboa, tercera por la izquierda
 
Salario político

El pleno decidió también sobre la modificación del acuerdo plenario adoptado en julio de 2023 en relación a las dedicaciones parciales de concejales. En este apartado se aprobó incrementar la jornada de la edil de cultura, educación, deporte, ocio e infancia, Raquel Balboa, a partir de 1 de junio que, de de las 20 horas semanales actuales subirá a 27, pasando así su dedicación parcial del 50 al 75 por ciento.
La edil, que venía percibiendo 9.600 euros anuales, verá incrementado así su salario anual en 3.200 euros más. Ante ello, se posicionó en contra la edil del BNG Rosana Domínguez -MI optó por la abstención- al entender que “el volumen de actividades culturales en Meaño no es más que en la anterior legislatura, cuando la edil de entonces -en relación a María Estévez- tenía sólo 10 horas semanales, por lo que consideramos excesiva la dedicación, más cuando la mayoría de actividades culturales está organizada por asociaciones y colectivos”. El regidor Carlos Viéitez discrepó de la visión de la nacionalista, argumentando que “el Concello de Meaño organiza más actividades culturales que nunca antes”.

Otra de las controversias del pleno afloró cuando el regidor recriminó a la edil nacionalista que su formación (en relación a sus encuentros vecinales) estaba propagando que el concello se quedada en delicada situación económica (en alusión al Plan Presupuestario a Medio Plazo (2026-29) “cuando tenemos un remanente de tesorería de 4,5 millones de euros”. La cifra era diferente a la que esgrimía Rosana Domínguez (en la foto, en un pleno anterior), que era de 3,5 millones, y que, según la nacionalista, “en la propia Comisión previa al pleno, le tuvo que corregir la secretaria, precisando que eran 3,5 millones”. Aunque Rosana Domínguez interpelaba a la secretaria para que expresase la cifra real en la sesión plenaria, ésta no se verbalizó, ni tampoco el regidor le dio chance para aclararlo, quedando en el aire la cifra en relación a las dos versiones. Desde aquí, nos posicionamos más en la cifra de la secretaria que, lejos de la política, entendemos es más fiel con su deber profesional cuando refiere datos objetivos que ella misma elabora en sus balances.


 

sábado, 23 de mayo de 2026

 

MEAÑO RECORTARÁ LAS INVERSIONES UN 73 POR CIENTO

Lo conocía el lector? Sorpréndase! El concello de Meaño se ha visto obligado por ley a realizar un Plan Presupuestario a Medio Plazo (2026-29), motivado por la inexistencia de presupuestos desde 2024, y al incumplimiento de la regla de gasto, al cerrar el ejercicio de 2025 con un déficit de 565.730 euros. Un plan del que se daba cuenta por resolución de la alcaldía en el pleno de finales de marzo (y que trasciende ahora, tras las indagaciones para saltarse el apagón informativo que impone el gobierno local), y que obligará al concello de Meaño a reducir drásticamente sus inversiones en los próximos años.
Así, el gobierno local, que venía de destinar en 2025 a inversiones reales un total 1.874.000 euros, sólo podrá dedicar a este capítulo una cuantía de 500.000 euros por año, tope éste que estará vigente para los ejercicios 2027, 2028 y 2029. Sólo 2026 actuará con un año de transición, con un tope para este curso de 1.020.000 euros en inversiones.


Una imagen del pleno de la corporación municipal

De la necesidad de este documento ya advertía la secretaría en el pleno de finales del pasado año, en el que explicaba que
“a lo largo 2025 los seis expedientes de modificación crédito alcanzan una cifra total de 2.059.856,75 €, que representa o 48,57 del presupuesto”. Y de esa cifra, prevenía ya la secretaria, “se estima un posible incumplimiento de las reglas fiscales”. “En el caso de liquidar el presupuesto -informaba entonces la secretaria- y se incumplieran las reglas fiscales, procedería realizar un Plan Económico-Financiero”. Y esa liquidación, con el déficit antes referido, evidenciaba el incumplimiento de la regla fiscal lo que obligó ahora a la elaboración de este plan.
 
La oposición

La edil nacionalista Rosana Domínguez (en la foto anexa) criticaba que este plan se aprobara por resolución de la alcaldía sin hacer partícipe del documento al pleno “que es que tiene la competencia en los presupuestos”. “El regidor -agrega- lo que ha hecho es intentar camuflar este documento, pasando de puntillas para no hablar de su existencia: evitó explicarlo en el pleno, y sólo en la sesión nos paramos unos minutos ante la insistencia de la oposición, pero él sin dar una explicación, como tampoco lo hizo en la Comisión Informativa previa, en la que tuvo que ser la secretaria quien le recordó que era documento obligado por el incumplimiento de la regla de gasto”.
No en vano, el acta del último pleno sí contempla los datos del Plan de Presupuesto a Medio Plazo, si bien de cara al público, no se verbalizaron en sesión cara al público. Sólo se conoció la reducción de las inversiones a través de la oposición, que manifestó los datos para su conocimiento. En aquella sesión Rosana Domínguez advertía que “el concello se verá obligado a reducir la inversiones en un 73 por ciento en los años 2027, 2028 y 2029 y tememos que ello pueda arrastrar recortes en los servicios sociales”.


Entre otros aspectos, el documento aprobado por resolución de la alcaldía, contempla, para el capítulo de personal, un coste de 1.900.000 euros para 2026, y 1.905.000 euros para los tres años siguientes (2027, 2028 y 2029). Por su parte, el total de gastos deberá ajustarse a 5.243.000 para 2026, y reducirse para quedarse en 4.734.000 euros en los siguientes tres ejercicios.
Una vez informado el pleno, este Plan Presupuestario a Medio Plazo se remitirá al Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas. El documento constituirá la base para la elaboración de los pertinentes presupuestos anuales. Y, a propósito de ello, la edil Cristina Castro interpelaba al regidor sobre si existiría presupuesto para este 2026, a lo que regidor, tras intercambiar un parecer con la secretaria, no pudo ser explícito, reconociendo que “el capítulo 1 (que es el referente a gastos de personal) está muy complicado, porque tiene un desfase de 400.000 euros” motivado por la RPT aprobada en Meaño a inicios de esta década. Así las cosas, el último presupuesto meañés, fuera el aprobado en diciembre de 2023 para el ejercicio 2024 y que, ante la inexistencia de nuevo presupuesto, sigue vigente y prorrogado hasta la fecha, aún contando con mayoría absoluta Carlos Viéitez para su aprobación.


Otra imagen de archivo de la vigente corporación municipal
 
Las razones

¿Cuál es la razón que ha obligado a este plan? La verdadera razón, no es la ley gubernamental que le constriñe y en la que se escuda el regidor, sino, únicamente, la razón en su forma gestionar la dirección del concello, de la que debería conocer la norma. Visto lo visto, o la ignora o bien no afronta su deber de gestión. Lo habría evitado si hubiera contado con unos presupuestos acordes para cada año, a fin de evitar incumplimientos de norma.
Y, ante esto: ¿Por qué no cuenta Meaño con un presupuesto municipal al día, teniendo mayoría absoluta para diseñarlo y aprobarlo? Desde las corporaciones democráticas en 1979, nunca se había visto tal en Meaño. Un concello que con Jorge Domínguez se modernizó y fue referente en el cumplimiento de aprobación de presupuestos en plazo, en estos últimos años se fue cayendo hasta desmoronarse ahora. No somos referente para nada.

La ley del silencio

No caben las excusas ni los argumentos dialécticos ante tal dislate. Y, lo peor, no ha sido haberlo cometido, sino el haber intentado tapar por doquier que la noticia trascendiera y que usted, sí, usted, lector, pudiera conocerlo. Lo maquilló en la Comisión previa a aquel pleno, donde la propia secretaria tuvo que advertirle al regidor que debía verbalizar la razón de la existencia de ese plan. Luego en el pleno, lo hizo queriendo pasar de puntillas, deslizando un asunto tan crucial como “resolución de la alcaldía”, por lo que sólo pudimos atisbar algo la ciudadanía cuando la oposición insistió en preguntarle, pero sin entrar el regidor realmente en el asunto, y amparándose en evasivas.

Solo lo pudimos conocer con precisión en el acta escrita posterior que compete a la secretaría. Y para entonces, al trascender, montó -y montará- en cólera el regidor al leer esta información, poniendo en marcha todo su maquinaria de acoso a la libertad informativa. La regla ética que nos hemos auto-impuesto en este humilde portal, desde su creación en 2013 -cuando a Carlos Viéitez aún le faltaban seis años para llegar a la política- ha sido trasladarle a usted información real, aún sabiendo que el seguir siendo libres tiene su precio. Y desde aquí, con entereza, lo asumimos. En esta ocasión también, pese a quien pese, queremos seguir mostrándonos incólumes.

_____________________

APÉNDICE.- Para que usted tenga acceso a los documentos sobre los que está elaborada esta información, y en caso de aflorar dudas, puede aclararlas pinchando en los siguientes enlaces de documentos oficiales extraídos de la propia web del Concello de Meaño:

Videocta del pleno extraordinario de marzo-2026 (tendremos presupuestos? Pregunta y respuesta e partir del minuto 57 y 30 segundos... Recomendamos, la secuencia: La cara de la secretaria, que bien sabe lo que se cuece dentro, todo un poema).

Acta escrita del pleno extraordinario de marzo-2026
 

domingo, 17 de mayo de 2026

 “MOEL” E “CÉ” CAUTIVAN MEAÑO 

A poesía é o pouso das letras de Moel, dúo de Ribadumia que presentaba esta semana o seu disco “Punto de partida” na Taberna de Cancela en Xil: “Cando o teu monte arda co lume dun día / eu daría toda  miña vida por me queimar. / Mentras tanto, confórmome con fumar / penas e alegrías nun papel de fumar” cantaba en “As mentiras e as verdades”.


Moel, no seu concerto na Taberna de Cancela

Fixérono nun concerto, con guitarras acústica e eléctrica, a voz de Carlos Abal y Ramón Núñez e con ese pouso de blues. Cancións concebidas todas elas en galego, para o disfrute dunhas setenta personas sentadas arredor dun puñado de mesas para, á vez, degustaban algo para cear, picar, ou mesmo unha cervexa nesta marco enxebre.
Con voz queda, Moel foi debullando, contando e cantando historias de desamor, desacougos e soños: “pícanme os ollos / por durmir pouco / por non usar os lentes / por ser cómplice do medo / aceptando a mau de ferro” (“Pícanme os ollos”, canción composta por Carlos Abal e que tamén é interpretada Guadi Galego).


Outro intre do concerto en Xil

Foi unha hora de música de preto, onde soaron temas como “Ata onde chega o mar”, “Duendes e fadas”, “Dente de león”, ou “Casa deshabitada”. Só por un chisco, asomou o pouso roqueiro, en “Punto de partida” onde arrancaba cantando (e contando): “Adormece o día / apago o motor / non hai melodía que me meta na cama / que me poña en ruta / que ilumine a pista: / Eu saio a buscar / o minuto de gloria / o fin de historia / a tinta do amor”. Deixamos aquí un vídeo de Moel cantanto "As mentiras e as verdades"



 
Festa rachada con Cé
O pasado domingo, “Cé Orquestra” (“Cé” é o apócope deo seu nome, César) conquistou ao público familiar co concerto da súa “Orquestra Pantasma”, no que el, á vez, é vocalista, acordeonista, percusionista (bombo, plato, pandeireta) e ata, chegado o caso, músico de vento cunha simple folla de planta. Todo nun, o verdadeiro “home orquestra”, que arrastrou a cativos e maiores a formar parte activa das súas cancións e coreografías. Fíxoo no marco da xornada de convivencia "Queremos festa" que, por cuarta edición cada mes de maio, organizaba a comunidade educativa do CEIP de As Covas para visibilizar o xeito de traballar e educar neste centro.


Cé Orquestra no colexio As Covas en Meaño

César Freiría,  músico autodidacta e apasionado dos instrumentos, integrara no seu día grupos como “A Roda”, ou de de punk “Oxtiax Ke Te Pariu”. Logo, xa en solitario, apostou por este proxecto musical unipersoal, cargado a sus espaldas a súa particular orquestra coa que percorreu os mellores festivais e festas da xeografía galega. Tras un impasse neste último mes marzo, que o obrigou a parar os concertos e construir un bombo máis lixeiro que aliviara as suas costas, voltou neste mes de maio cheo de actuacións polo Mes das Letras.


Aínda que empezou sentado, o público acabou erguéndose e bailando

O seu último repertorio, como o amosado en Meaño o domingo, e pesares de estar dirixido ao público infantil, serve para facer partícipe tamén aos maiores coa arte da súa retranca coa que deixa guindas de humor para cativos e adultos, en función de a que se dirixe en cada momento. A improvisación é unha disciplina que “Cé” domina como poucos, o que fai que cada cantiga que interpreta e cada coreografía que propón resulte viva, con variantes en cada concerto, segundo resposte o público. E a boa fe que, o de Meaño entregouse de cheo o domingo, nun concerto no que artista e xente se contaxiaban mutuamente no disfrute e no inxenio.


O público familiar entregouse no baile e nas coreografía de Cé


Soaron, entre outros, a súa “Xoaniña Voadora”, “O tren”, “O mar”, cancións do seu último disco “A voar”, todas elas basadas en retrousos curtos, repetitivos e doados de aprender, para estimular así a imaxinación mentras o público, canta, baila e interrelaciona. Máis non se quedou aí, senón eu Cé tivo arrestos para soltarse ao final con versións punk de temas tradicionais galegos como o “Adeus ríos, Adeus fontes”, “Sementarei” ou “Quen poidera Namorala” (amosómosche esta última no vídeo de abaixo):



Un “Ce Orquestra” que tamén ten en carteira un repertorio propio para maiores, se algúen require dos seus servizos para a súa festa rachada. Lembra, se non viches a Moel o a Cé en Meaño, pero tes a ocasión de atoparte con algún dos seus concertos por aquí preto, non o perdas. Recomendable.

 


sábado, 9 de mayo de 2026

 In memoriam

TINO RODIÑO

Nestos últimos tempos a vida levoute a paso cambiado, ata que a parca arroloute no seu último vals. Aínda que houbo momentos para ceder, a túa porfía mantívote en pe, e fixéchelo ata o final.
Supoño que todos morremos un pouco ao paso que se van os seres queridos. Agora en que todo se esfuma, só fican as lembranzas dos momentos vividos. Aquelas tertulias de serán dominical no “Museo” en Vilagarcía, en que os catro acababamos teatralizando cada disputa imaxinaria por reinventar Meaño, surtindo as ocurrencias con risotadas tan entruendosas que ata nos levaba a levantarnos da cadeira para superar a anterior cunha idea aínda máis exuberante. Aí naceron festas, verbenas, o “levantaghaitas” como cóctel de parranda mentras tocara a orquestra… Todo iso fixo enraizar máis o que xa levabamos dentro: o sentimento da parroquia de Meaño, de “pura cepa”, do que presumiamos sendo novos, e que perdurou por sempre. Algo que, por moito que trates es explicalo, moi poucos entenden ou senten.


E da política... que dicir? Aqueles improvisados debates, que arrancaban no formal, precipitábanse ao pouco ata esperpento, para ver a quen se lle ocurría o argumento máis estrafalario, e dicilo en voz alta sen cortarse, provocando un ataque de risa tal que outro espetaba presto: “Hala! Chama a Mirazo!”, para escenificar o K.O. dialéctico (Que dóce era chorar de risa entonces!).
A medida que pasa o tempo de ausencia, os trazos físicos dos que faltan aquí empezan a esvaecense na memoria. O que perdura é o xesto. Na miña mente farao o do teu sorriso resoante. Que o pó cósmico das estrelas que te atoparon arriba te inunden de luz, “tocayo”, como ti solías dicirme.


“En cuestión dun momento
perdinme ata o fin dos tempos.
É o anoitecer de outro día,
e o fin do meu”.
The Alan Parsons Project: “Some Other Time” ("Noutro tempo")



viernes, 1 de mayo de 2026

 

Aquí ven o maio en Meaño… COA CARREIRA DE CAMAS e máis

Hoxe domingo, ás 19:00 horas, Meaño acolle “XX Carreira de Camas Sobre Rodas” que organiza a comisión de festas de Inmaculada e que se celebra este fin de semana. Unha carreira irreverente e desternillante onde o único que se garante a o risa e bo humor. Seis camas rodantes estarán na liña de saída este domingo día 3 ás 19:00. Entre elas, “Os Rompecolchóns”, “Os Circadianos”, “O Asaltacunas” ou “O Chunguitos”, ataviados para a ocasión con pixamas, camisón ou picardías, a imaxinación de cada quen. Xunta disputarán a honriña dun título para entrar na historia desta carreira que nos sitúa cada ano no mapa en Galicia con tan so un cuarto de hora trepidante con gargalladas a mandíbula solta. Se non viches nunca, vente Meaño… Non o vas a crer! Camas rodantes!! Como sacadas dun soño!!. Ah! E despois da carreira empeza xa con día a verbena con pase único da orquestra “Os Satélites”, mítica formación da verbena galega desde fai décadas.

Unha instantánea da Carreira de Campas Sobre Rodas en Meaño
 

Sanidade pública 
E tamén nos facemos eco de que onte sábado, as 12:00, concentración en defensa da sanidade pública en Atención Primaria, convocada polo BNG meañés e que congregou a medio centenar de veciños e veciñas. Foi diante do Centro de Saúde As Covas-Meaño onde, conseguir cita médica vense convertindo en odisea, sen lograr unha en cuestión de tres ou catro semanas. Nun concello rural cada vez máis envellecido, a atención sanitaria é a prioridade. Mágoa que os representantes doutras agrupacións de partidos políticos en Meaño non fixeran acto de presencia, nen Meaño Independente, nen o Partido Popular de Carlos Viéitez (o mesmo que pide "ir xuntos" para outra cousas) nin PSOE. A pregunta é: a quen defenden e representan estos conveciños metidos na política? Defenden ao seu partido ou defenden aos seus veciños e veciñas? Por que ese criterio infantil de que "se o convocas ti non vou eu"? Non son capaces de distinguir arriba a abaixo, adiante e atrás, o xusto do inxusto, a opulencia de fame, veña de onde veña? E unha cuestión de dignidade, non de cores políticas. Que corta de miras teñen algúns!


Un intre da concentración en Meaño onte sábado

  

Paco Nogueiras
E a outra nova foi a visita o pasado domingo de Paco Nogueiras a Meaño co seu concerto “Son Animal”. Un Paco Nogueiras que cabe poñer en valor pola súa aposta po cantar en galego para un público que cada vez o fala menos. Un lingua a conservar, pola que cabe loitar, e escoitando a este santiagués dámonos conta dunha razón mis para sentir a nosa identidade de pobo que somos.


Un intre co concerto de Paco Nogueiras

Foi na zona arbolada Praza da Feira congregabando a a unhas 70 persoas dun público familiar, coa cativeira ávida de seguir os pasos de baile que propoñía en cada tema o artista santiagués. Un título, o do seu libro-disco, que xoga do doble senso, un do verbo “ser”, e outro co sustantivo “son” que representa o mundo sonoro da fauna da súa granxa particular. “Eu son -refería Paco Nogueiras- un desos animais de dúas patas ao que lle gusta cantar, bailar, saltar, ler libros, viaxar, falar e rir cos amigo…  Un animal humano, que digo eu”. No vídeo Paco Nogueiras fala a través deste Ventanuco para ti:



“Con cola, con pelo, con plumas / con catro patas, con dúas ou ningunha / dando brincos se cadra voar / moitas melodías ten o son animal”.
Así rezaba o retrouso do seu “Son Animal”, que era a canción de peche. Antes os seus temas  pasaron polo “burro do tío Manuel, (que) non hai otro como el”; co seu “baila como o parrulo”, con súa danza retanqueira; a saltarica da “rá que moito brinca”, o con seu grilo “cri, cri, cri semella que o grilo está cantando / cri, cri, cri, entre ambas ás parecen un violín”. Na súa voz, compañado por acordeón, guitarra eléctrica, frautín y particular saxo infantil para facer os sós de cada canción.
Así, Paco Nogueiras foi presentando aos animais do seu curral, asomando cada un coa súa imaxe en madeira para amosar ao nenos, co súa voz particular (o bruar da vaca, o miañar do gato, o ladrar do can, o cararexar da galiña, o ornear o burro…) que tocaba imitar, e, como non, coa súa propia canción.

“Coa miña granxa
-recoñocía Paco Nogueiras- estámonos movendo por todo do territorio galego, por escolas, por prazas, concellos…”. “O problema -engade- é que cada vez hai menos xente miúda, despoboación e que cada vez cantan e falan menos galego… Pero aquí está burro, vaca eu e a miña granxa para seguir poñendo toda a enerxía que podemos para seguir cantando e difundindo o galego polas escolas e polas prazas”. De aí o seu compromiso cos nenos e coa lingua que é un dos referentes de identidade deste artista santiagués.


 

domingo, 26 de abril de 2026

 

MÚSICA Y CANTO PARA EMOCIONAR EN PRIMAVERA 


La soleada tarde invitaba al público ayer sábado (por 25 abril) a disfrutar del Festival de Bandas de Música Populares en Meaño. Considerado el decano de su género en Galicia, el evento congregaba a las bandas Xuvenil de Barro, la lalinense de Vilatuxe y la Unión Musical de Meaño.
Abría con el tradicional desfile de las formaciones por delante del consistorio, para luego dar paso a la sucesión de conciertos en la Praza da Feira, cubierta por una carpa para la sombra del público. De los tres conciertos nos quedamos, sobremanera, en la Xuvenil de Barro, con “The Last Letter From Mourdoch” de Masanori Taruya; en Vilatuxe, con su interpretación  de las “Danzas Armenias” del Alfred Reed; y en, la Unión Musicla de Meaño, con la renombrada “Turbina” de Phillip Butters. (Vídeo: momento de pasacalles de la BUMM)



Pocos al aire libre
El director de la BUMM Diego Javier Lorente reconocía que "no estamos en la época dorada de las bandas de música en Galicia, porque la covid dio mucho para atrás en todo lo relacionado con la cultura, y en la música bandística también, por lo que queda mucho para recuperar lo perdido y la mentalidad de las nuevas generaciones no ayuda". En cuanto este formato de festivales al aire libre -aclaraba el director de la BUMM Diego Javier Lorente- "hubo muchos en sus años, pero hoy sólo persisten este de Meaño y otros tres en Galicia, el resto se han ido a interiores".


La Unión Musical de Meaño en su pasacalles de presentación
 
Reinventarse
El Festival de Bandas de Meaño, visto lo visto en los últimos años, siempre desde el público -y esto es opinión-, llama a un giro. El pasacalles de inicio evidenciaba una escasez de público tal que, mismo este año, hizo prescindir en las bandas de algunos saludos de rigor a algunas aceras, que estaban vacías de público. Bajo la carpa, atrás quedaron los llenos de otrora, y ayer reunía a 350 personas de las 450 sillas dispuestas por una organización que se desvive en que todo esté a punto con gusto sublime.


Final del concierto de la BUMM

En este siglo vivimos en la generación que, por encima de escuchar, ve, cuando te dicen “voy a ver un concierto”, no “voy a escuchar un concierto”. Y en el festival meañés, lo de escuchar sí, lo de ver es otra cosa. Los conciertos de clásica o de bandas, se degustan hoy en un espacio donde, amén de la escucha activa -sin sonido exterior que lo interfiera- la penumbra en el patio de butacas que invita a rumiar el arte, el graderío permita ver a la orquesta -o banda-, pudiendo el espectador dirigir la vista allí donde están los compases protagonistas lo requieren en cada caso.

Al festival lo salva la pasión de las familias de los músicos, mas este formato es complicado captar melómanos del exterior, al margen de las formaciones musicales presentes. Lejos de una crítica, estas líneas no son otra que una invitación a la reflexión y recuperar parte lo perdido cuando la covid, que nos comentaba el maestro Lorente López.


Panorámica del público bajo la carpa


Meaño Canta
El “Mes de Música” que, debemos a la familia de la BUMM y los profesionales EMMM cuenta en los últimos años también en la emoción de las voces blancas y su “Meaño Canta”. En esta edición fueron 86 los escolares entre 7 y 14 años los que el domingo 19 se avinieron a participar en una iniciativa que se impulsa, sobremanera, merced a la perseverancia de la soprano lírica vilagarciana, Marina Penas, y los docentes de la Escuela, Juan Portela y Vanesa Dopazo.


Actuación de los coristas de "Meaño Canta" y Vanesa Dopazo en la flauta

Escolares, sobre todo meañeses, pero también otros llegados desde Sanxenxo, Ribadumia, Vilagarcía y Cambados, ávidos de esta convivencia. “La música -explicaba Marina Penas- es el lenguaje más universal de todos, cantar nos une a los seres humanos, con el canto podemos expresar nuestros sentimientos con el instrumento que todos tenemos más cerca del corazón: la voz”.
Fue una jornada de formación intensiva de siete en horario de mañana y tarde -con altos para almuerzo y merienda que servía la organización-, aprender repertorio y realizar ensayos. Y, por la tarde, a las 19:00, con suma puntualidad, la coral que se fuera gestando durante la jornada, ofreció desde el graderío del pabellón su concierto ante las unas 150 personas apostadas en las sillas dispuestas sobre la cancha. (En el vídeo, Marina Penas explicando el proyecto y e valor del canto)



Fue media hora justa de canto en que, dirigidas por Marina Penas, los niños transmitieron emoción con sus voces. Un repertorio que se iniciaba con el “Canon Infantil” de Josu Elberdin, seguido de “Rondas infantiles para no infantes”, quodlibet de Johan Basto donde acabaron sonando al alimón “Un elefante”, “La vaca Loca”, “Los pollitos” y “La cucaracha”, cuatro temas infantiles, que entre lo nostálgico y la simultaneidad de la polifonía, lo hacían idóneo para público adulto. 


El coro acompañado por Lorenzo, Juan y Vanesa

Se completaba con “Si eres entonado”, “Funga Alafia”, canto africano de bienvenida, el “Domingo cantando” de Jerry Estes, “Viva la música” del estadounidense Mark Weston y, como despedida, “Eu quero soñar”, una canción de la otrora profesora de guitarra de la EMMM, Lucía Verde, que se convirtió en todo un himno para la escuela meañesa desde cuando se presentó hace años. Y, en el mundillo de las emociones en el que todo suma, las voces blancas ten acarician el alma con facilidad. (En el vídeo, el coro cantando el "Eu quero soñar" de Lucía Verde)






domingo, 19 de abril de 2026

 Una evidencia científica que no debemos obviar

LAS PANTALLAS MINAN LA SALUD DE TUS HIJOS 

“Un bebé con una pantalla en un carrito ¿está siendo educado? Una niña con pantalla en sala de espera del pediatra ¿está siendo educada? Un niño que utiliza una pantalla para comer ou para ir en coche ¿está siendo educado?”. Con estas y otras preguntas, que partían de la experiencia casos reales de la experiencia profesional del psicólogo Óscar Páramos, arrancaba en su voz esta semana el comunicado de familias y centros educativos meañeses. Se leía a las 14 horas en plena Praza da Feira, con motivo del “Día Internacional del Niño” que se celebra cada 15 de abril.


Oscar Páramos leyendo el comunicado durante la concentración

Así, una veintena de personas en representación familias y comunidades escolares meañesas, se concentraron  a las 14 horas en la Praza do Concello, haciendo coincidir la fecha con su demanda en favor de una educación digital de sus hijos, y no dejarlos expuestos ante los daños que internet y las redes sociales está ocasionando en la población infantil y adolescente. Un acto éste en el que el concello hizo presencia a través de sus ediles Raquel Balboa y Mercedes Cousido, más no el regidor Carlos Viéitez que ya levanta sus "pelusas" con el colectivo. Abajo vídeo con Óscar Páramos en el acto, de interés para madres y padres.


 
El tema de las pantallas “es ya un problema real de salud pública”, por cuanto el acceso cada vez más temprano a I
nternet y el uso problemático de las redes “están estrechamente ligados a problemas de salud mental en niños y adolescentes”. Así lo advertía, Óscar Páramos, psicólogo de Avante que es quien trabaja con familias y los centros educativos meneases, embarcados en su “Pacto de Familias en Meaño para la Prevención Digital” suscrito del pasado 13 de marzo.
“Por eso estamos aquí, para visibilizar, para concienciar, para dejar de normalizar lo anormal, aunque sea habitual”. Con esa misiva finalizaba un comunicado llamado a concienciar a las familias para actuar en su seno y educar digitalmente a sus hijos, a fin de evitar graves problemas tanto en el seno familiar como en la salud mental que pueden aflorar en unos años.


En el acto, Óscar Páramos hacía público el mensaje que le había escrito por una alumna de 1º de ESO: “Cuando entro en una app o redes sociales, lo que quiero es seguir viendo vídeos, me digo que sólo van a ser cinco minutos, pero al final si no me lo quitan serían horas”. “Mientras estoy viendo vídeos -agregaba- me siento feliz, pero cuando me lo sacan o lo dejo, siento un enorme vacío”. Es el testimonio de una niña anónima de unos 12 o 13 años con el que pueden identificarse mucho de su edad y que el propio psicólogo reconoce como “un signo de alarma”.
 
Un momento de la concentración en la Praza da Feira

¿Cómo actuar?

Ante cualquier signo se recomienda asesoramiento profesional, acudir a un grupo de familias como el que se está gestando en Meaño, o bien contactar con un correo gmail de la asociación “Avante”. “Llevamos más de diez años trabajando en este campo -explica Páramos- y ahora que acabamos de gestar este pacto de familias en Meaño, nuestra intención es expandirlo por toda la comarca arousana, y esperamos que muy pronto otros concellos, otros colegios y más colectivos se sumen a esta iniciativa, porque lo que estamos hablando es de la salud de nuestros hijos”. Para el 15 de mayo, día internacional de la familia, este “Pacto de Familias” tiene en mente nuevo proyecto para visibilizar el problema. Abajo, valoración Paulo Nogueira, director del CEIP As Covas, sobre la incidencias mundo de las pantallas sobre la población en edad escolar.




No en vano, los daños por un mal uso de Internet y redes sociales en los infantes están aflorando como evidencia científica, del que cabe tomar conciencia las familias. Una cuestión que ya está avalada por la Asociación Española de Pediatría, la Sociedad Española de Neurología Pediátrica y el Colegio Oficial de Psicología de España que advierte de estos riesgo. El acto simbólico de ayer en Meaño con motivo del Día Internacional del Niño contaba también con el respaldo de “Adolescencia Libre de Móviles”, una plataforma nacional que agrupa ya a más de 30.000 familias en defensa de la salud digital de sus menores. Con su pacto, Meaño quiere ser bandera en la comarca arousana para levantar conciencia entre las familias.