domingo, 18 de octubre de 2026

 SONRISAS Y LÁGRIMAS 

El titulo de esta mítica película condensa la semana musical meañesa que acabamos de vivir. Sonrisas, las del pasado domingo con la Banda Unión Musical de Meaño, que resultó la gran ganadora del “XIX Certame Galego de Bandas de Música”, haciéndose con el primer premio en la Sección Primera.
Lo hizo con una formación que, con 120 músicos al unísono sobre el escenario, cuajó una actuación que le cual le reportó 98,30 puntos -sobre un máximo de 100-, y que era además la puntuación más alta de la historia del certamen. Este hito le hizo ser acreedores del mérito de heredar el estandarte del certamen que otorga por la Federación Galega de Bandas de Música Populares (FGBMP), insignia que acredita tal condición, que heredó de manos de la Artística de Merza y que ahora custodiará Meaño en su sede hasta la próxima edición.


La Unión Musical de Meaño al término del concierto. Foto cedida por la FGBMP

El segundo premio de la Primera Sección recayó en la Municipal de Silleda que, dirigida por Rafa Agulló, recibió 95,53 puntos. Y el tercero, Salceda de Caselas, bajo la batuta de Jorge Macedo, y que recogió 93,62. Todo ello de manos de un jurado integrado por tres directores del exterior: la italiana Sara Maganzini, el holandés Álex Schillings y el terraconense Marcel Ortega i Martí.
Pero no sólo eso para la banda meañesa, sino que Diego Javier Lorente López, consiguió el domingo el premio a mejor director, galardón fallado por el jurado entre las 17 bandas participantes. Abajo, vídeo de las sonrisas y celebración de la BUMM tras concoer el fallo en el exterior de la sala:

 

Repertorio y público
La BUMM fuera la última en actuar y ofreció un interpretación redonda. Ya de partida cautivó por el frenético “Asphalt Cocktail”, del norteamericano John Mackey. Luego,  como obligada, turno para “O mar dos ausentes”, del jienense Álvaro Cámara López (ganadora del concurso de composición en el certamen del pasado año), y que fuera concebida en cinco movimientos inspirados en la figura de Rosalía de Castro. Como colofón, interpretó la exigente “Sinfonía nº 1 Kaprekar”, del valenciano Martínez Gallego, inspirada en el matemático indio Dattatreya Ramachandra Kaprekar, y su número 6174, conocido como la “constante de Kaprekar”.


Un momento de la actuación de la BUMM. Foto cedida por la FGBMP

Éxito de público en este certamen que, al cuadrar además con el puente del Pilar, desbordó las expectativas, y decenas de personas tuvieron que quedarse fuera al completarse aforo. Más aún cuando en el fallo de los premios, los músicos de las bandas tuvieron que quedarse en el exterior siguiendo el fallo por las pantallas. Un éxito de público que tendrá que acertar a gestionar
la FGBMP en próximas ediciones, a fin de evitar privar del momento en sala a los verdaderos artífices de este certamen que son los músicos.
 
... Y lágrimas
Pésame -y lágrimas- que los aficionados a la música meañesa más talludos sentían el pasado viernes (por día 16 de octubre) al conocerse el deceso de Ignacio Varela Camiña. Será recordado como uno de los maestros del acordeón. Se formara en el instrumento con el maestro Ángel Losada en Cambados, villa a la que se desplazaba en bicicleta desde Xil portando en su parrilla el acordeón para recibir clases.


Ignacio Varela, primero por la izquierda, en un ensayo del Grupo de Amigos do Acordeón Rías Baixas

A la postre, en el mundo de la orquesta, el acordeón se vio desplazado por el órgano eléctrico. Y con ese instrumento, Ignacio Varela pasó a engrosar formaciones como Nueva Vera Cruz o Crazy Kray. En los años 80, fue uno de los fundadores del Coro Parroquial de Xil, y que él mismo dirigió durante más de 35 años.
En su última etapa volvió al mundillo del acordeón, integrando el grupo “Amigos do Acordeón Rías Baixas”, y protagonizando con Pablo Dovalo algunos dúos añadidos sobre el escenario. El acordeón y la música silente de Ignacio merecen aquí, desde este humilde portal, nuestro sencillo reconocimiento y respeto. D.E.P., Ignacio.
 
 
 

sábado, 10 de octubre de 2026

 

Sacamos o pó, reordenamos o local, demos unha man de pintura e xa podemos reabrir este Ventanuco, regresando na data anunciada e, como norma, con nova imaxe. Iso si, voltamos a retornar libres, con novas historias para o curso 2026-27. Lembra que éste é un portal, aberto tamén a ti. Se queres publicar nel, non tes máis que enviarnos texto, nome (e fotos, se a túa intención é ilustrar o teu escrito: opinión, relato, poema...) ao correo-e poloventanuco@gmail.com 

PUNTO DE EBULICIÓN

Cal é o punto en que un alcalde entra en ebulición nos plenos? Depeeennde! En Meaño, ese punto é moi baixo. Vexan senón o acaecido no último pleno a fin de setembro. O asunto dos costes de Carlos Sobera na Festa do Viño, e iso tanto preguntar sobre os costes desa festa semella telo frito… Todo por non respostarlle á edil nacionalista Rosana Domínguez cunhas simples cifras. No pleno de fins de xullo, cando lle preguntou en resposta presentada en prazo e e por escrito para contestar no pleno, díxolle que non sabía. E agora, dous meses despois e tras repetir a pregunta por escrito, a edil do BNG tivo que sacarllo con sacarcorchos. Hai que ver como se encende a autoridade por nimiedades así! (menos mal que a Rosana Domínguez aguantoulle o tipo e non se deixou avasallar). Como “a imaxe vale máis que mil palabras”, servímos aquí un extracto do vídeo que che amosamos, entresacado da sesión plenaria de carácter público (Isto si que é talante!):


   
Unhas cifras da Festa do Viño -as do rexedor- que, retorcidas, diranche o que queiras. Tal e como anunciábamos na última entradiña deste portal, a veciñanza -e o BNG- demanda cifras reais: canto se gastou na festa este ano (e diciamos xa entonces: “non só os cartos do Concello, senón todo o adicado ao evento do erario público”), pero esas cifras calanse para maquillar o resultado global.
 
Orzamento municipal
E unha máis: nese pleno confirmouse tamén que Meaño, de novo, non contará este ano 2026 con orzamento municipal. Será para 2027 que si comprometerá ese documento. Non vai ser outra! Acudir ás eleccións municipais  neses anos sen ter o orzamento aprobado faríase insostible. De momento, nesta lexislatura que toca ao fin, só un presentado e aprobado… E iso que se ampara nunha maioría absoluta. Por que nunca deu a verdadeira razón de ausencia de orzamentos? Se contase a verdade, ruborizaríase a veciñanza. Por iso, nunca o fará.
E a última: neste pleno figuraba na orde do día punto nº 6, baixo e epígrafe literal de “liñas fundamentais do orzamento 2027”. Un punto que o Carlos Viétiez ventilou cun escueto dato, precisando que ese orzamento “rondaría os 4,3 millóns de euros”. Nin unha verba máis, nin  unha verba menos. Menudas "liñas fundamentais do orzamento", que nin trazou nin expuxo. “Rien de rien”.



 

domingo, 6 de septiembre de 2026

Como cada ano pechamos este Ventanuco por unhas semanas. Facémolo superando a cifra de máis de 500.000 visitas (ver contador na marxe dereita versión web). Tempo de asueto co obxecto de coller pulo, remozar o local, barnizar as contras, aceitar a bisagras e regresar  voltando a abrir esta tasca virtual o 10 de outubro. Aquí, última a entrada do curso 2025-26.
 
ASUNTOS INTERNOS


Toca despedirnos lembrando na política municipal asuntiños pendentes desta alcaldía. Por que Meaño concello non ten presupostos municipais desde 2024 cando Carlos Viéitez goberna con maioría absoluta? E por que está obrigado a realizar un
Plan Presupuestario a Medio Prazo (2026-29), que obrigará a Meaño a recortar os investimentos nos tres vindeiros anos, pasando de 1.800.000 euros a 500.000 en 2027, 2028, e 2029?


Por que non inviste na terceira idade sabendo que unha urxencia? En 2023 faciamos neste portal unha previsión demográfica: tiñamos 5.271 (polos 5.987 que fora a cifra máis alta de poboación en 1987). Seguimos caíndo: en 2026 temos 5.235… En quince anos, estaremos por debaixo do soporte de 5.000 habitantes, coas consecuencias que diso se derivarán.
E os anciáns? En 2023 tiñamos 1.701 persoas con 60 ou máis anos cumpridos. Seguimos subindo: en 2026,somos 1.728, o que supón o 33 por cento da poboación (un de cada tres). Onde está o Centro Social Polivalente que Carlos Viéitez anunciara  a bombo e prato en 2019 como obra estrela para aquela lexistatura? Pasados sete anos, e a piques de cumprir o segundo mandato, nen unha pedra. O seu é o asfalto, asfalto, asfalto… E comida e festas.
 
Por certo, falando de festas: por que que non presentou aínda as contas da Festa do Viño? Referímonos que contas reais, que é todo o gastado na festa (non só os cartos do Concello de Meaño, senón todo adicado ao evento do erario público). O BNG estimou 80.000 euros. Nós, imos máis alá, esa cifra rondou, de partida,… os 90.000 euros! (orquestras, charangas, carpa, empresa, xantares…). De presentar contas (¿?), a ben seguro que o botará cunha boa capa de maquillaxe para desviar a atención. Ao tempo.
 
E unhas pinceladas engadidas. Unha de atrás: por que aínda non sabemos nada da recuperación do cruceiro de Aldea de Abaixo en Cobas, que rompeu en 2019 a firma Taboada e Ramos, e que sete anos despois segue no dique seco sen repoñerse nen depurarse responsabilidades?


E dúas actuais: Por que non da conta de si a adega (que foi responsable duns verquidos que supuso unha multa de Augas de Galicia ao Concello de Meaño por importe de 1.930 euros), abonou a multa que pagou o concello? (En primavera recoñeceu no pleno que a adega ía asumir a sanción: abonouse de facto ou non? Porque non llo mostrou á oposición en pleno… E ésta, tristemente, non voltou a preguntar). E, a última: Por que non convocou en prazo a nova adxudicación da tasca “Muiño do Ferreiro” que vencera ciclo, e tivo que inventar un truque para mantelo aberto neste verán cunha prórroga sacada da manga. Pero, por que non emprega unha axenda, oh?.
 


sábado, 29 de agosto de 2026

 

FUEGO CRUZADO

Comprender a convulsa primavera de 1936 é vital para entender as causas do golpe de estado de xullo que desembocou na fratricida Guerra Civil para parir logo a infausta ditadura. Para esa comprensión, “Fuego Cruzado” -escrito polos historiadores Fernando del Rey e Manuel Álvarez Tardío-, debería converterse en referencia.
En casi 700 páxinas, debulla en profundidade os cinco meses da Fronte Popular no goberno. Nelas fuxe do buenismo e dos convencionalismos á hora de explicar esa turbulenta etapa. “Algunos ciudadanos -escriben ao final os autores- rehúyen la Historia y prefieren relatos morales del pasado que soporten sus memorias del presente”. E, advirten, “no hay por qué tratar a todos los lectores como si fueran creyentes (…) y no hemos investigado la primavera del 1936 y la violencia política para solventar dilemas morales simples, ni para alentar discursos maniqueos, encontrando respuestas fáciles a preguntas difíciles”.
 
A extrema dereita da Falanxe, sen ningún deputado nas eleccións de febreiro de 1936 e con moito menos forza da que se lle presume, gaña adeptos tras tirarse ao pistolerismo para contribuir a desestabilizar o goberno. Pero o inimigo atípico, tamén causante da espiral violenta, estaba dentro da propia Fronte Popular, onde as divisións e loitas intestinas dificultaba de por si calquera goberno. Mesmo O PSOE que, era o partido máis forte nesa coalición, evitou involucrarse no executivo deixando facer a Azaña e os republicanistas, para cargar sobre eles a cada paso como para deixalo cair (o do “perro del hortelano: ni come, ni deja comer”). Máis non só iso, dentro do PSOE as divisións internas (Besteiro no bando conservador; Prieto, no centro; e o “leninista” Largo Caballero á esquerda, tirado á “revolución”) eran alevosas, endosándose entre eles puñaladas trapeiras e contribuindo ao caos dun goberno que nunca tivo o control por tratar de safisfacer as diferentes familias da Fronte Popular.


A violencia na rúa, lonxe do que poida pensarse, non foi un monopolio da extrema dereita, tal como mesmo vendía a Fronte Popular, e como algunhas correntes explican hoxe, de xeito  buenista e simplista, a orixe do golpe. E é que violencia foi tamén unha reacción xeralizada e organizada desde a esquerda (socialistas, comunistas e anarquistas). No medio, o goberno reaccionou con atino ante a violencia da dereita, ilegalizando a Falanxe en marzo e encarcelando ao cabo aos principais líderes. En troques, fixo a vista gorda coa violencia das esquerdas que, no fondo, permitiu, para non facer quebrar a propia coalición. Iso, á postre, limará a autoridade e a credibilidade do goberno.
 
Os datos, con números, nomes e apelidos de moitos dos mortos nese “lume cruzado”, refréxanse no libro, e amosan un balance tan real como sorprenderte. Aquí, unha pincelada: entre  o 17 de febreiro (o día seguinte do triunfo da Fronte Popular nas eleccións) e o 17 de xullo (inicio do golpe de estado), documéntanse 977 episodios de violencia política, cun balance de 484 mortos de 1.654 feridos. Desos 977 episodios violentos, coñecese aos responsables de 544 casos. E deles, o 78,7 por cento foron causados  polas esquerdas; e o 21,3 por cento restantes foron responsabilidade das dereitas. E canto ás vítimas, as cifras dos damnificados son  diferentes: 764 vítimas nas esquedas (documéntanse 223 mortos e 541 feridos), e 528 nas dereitas (147 mortos e 381 feridos).
Unha violencia e letalidade na que, entre outros aspectos, inflúe que daquela a sociedade chegara e mantíñase armada, con moita arma curta entre a cidadanía, o cal hoxe sería impensable. E todo no medio de cinco meses onde se mantivo o estado de guerra e a censura nos medios de comunicación, cunha sociedade cada vez máis polarizada mentras o Parlamento actuaba como caixa de resonancia. Non estaría de máis que os nosos políticos actuais leran “Libro cruzado” para non voltar cometer aqueles erros… porque é un camiño que, se non prestamos atención, atisba pode empezar a andarse. Precisábase entonces -e hoxe- xente con visión de estado, non de partido.



domingo, 23 de agosto de 2026

En clave de verán (e III)

O ITALIANO MÍSTICO

(Franco Battiato)  


A terceira (e última) estación musical de verán fai a súa parada noutro desos cantantes que non foi de masas, pero si calou en seguidores de idades moi diversas. El é o italiano Franco Battiato (1945-2021), que, amén de cantautor, foi director de cine e óperas, guionista, pintor, e ata filósofo e místico.
Tamén ecléctica foi a súa carreira musical, con estilos que, partindo da música romántica, evolucionaron pasando pola electrónica, rock progresivo, música culta e étnica. Ata foi provocador en reflexións para espertar esa voz interior. Gustaba de cantar sentado sobre o escenario para reforzar a idea de recital íntimo e meditación compartida co público. Todo iso fixo del un intérprete difícilmente calificable, sendo, o que se pode dicir, un músico total.


As súas letras eran cultas, ávidas de pasearnos pola Historia e por diversas culturas e etnias. Outras foron críticas co momento, e algunhas ata místicas. Mesmo el tivo unha efímera experiencia política como Conselleiro de Turismo, sen cobrar salario, pero que non soportou pola falta de principios que imperaba nese mundillo. A súa crítica aos parlamentarios italianos levou ao seu cese. Desenganado, deixou a política.
Non casou nen tivo fillos. Finou aos 76 anos na casa dunha infermidade neuroxenerativa. Este ano estrenouse en Italia "Franco Battiato: Il longo viaggio", película sobre este músico xenial. 
 
Entresacamos para este Ventanuco cinco das súas cancións, con fragmentos de letras para achegar ao lector a súa música, descubrilo por parte da nova xeración, e redescubrilo ou recuperalo para outras máis "talludiñas". Algunhas letras merecen dunha explicación para situar ao lector/oínte.


 
“Centro de gravedad permanente”

Esta canción lanzouse en 1981 e foi a primeira que o fixo sair e triunfar no exterior (tamén en España). A procura interior de Battiato arranca dunha forte crise existencial que sufriu a inicios dos anos 70, e que no metro de Nova York mesmo levouno a pensar no suicidio, barallando guindarse á vía, como atraído por un canto de sirena. “Unha noite -escribiu- estaba seguro de morrer máis do habitual. Cando cheguei ao máximo, déixeme levar aceptando tranquilamente a idea da morte, cando repentinamente empecei a sentir unha enerxía inconfundible que, partindo da cabeza, todo se estabilizou por todo o meu corpo, aportándome unha serenidade e unha ledicia que nunca imaxinei que podería existir”. A partir de aí foi un buscador interior constante, acabando por ser defensor da teoría de que consciencia perdura despois da morte do corpo. E para esa procura, o ioga e a meditación interior foron as súas ferramentas para conectar, técnicas que, defendía, deberían ser de formación regrada nos colexios. Mesmo el, logo, moitas veces cantaba sentado sobre o escenario (como verás abaixo no vídeo), procurando o intimismo e unha meditación compartida co público.
O filósofo e místico armenio George Gurdjieff, a quen leu Battiato, falaba que todo ser humano posúe cinco centros interiores: instintivo, motor, intelectual, emocional e sexual. En cada persoa un desos desos centros está máis desenvolto que outros. E aí Gurdjieff incidía na importancia dun “centro de gravidade” que armonizara todos os demáis. Ese "centro de gravidade permanente" é o que ten que procurar cada quen para conseguir que todo funcione en equibrio interior, e non deixarse arrastrar polo caos do mundo, polas modas pasaxeiras e a superficialidade da sociedade que nos rodea. Isto explica a letra da canción de Battiato  que, nun fragmento, reza así:


Busco un centro de gravedad permanente
que no varíe lo que ahora pienso de las cosas, de la gente.
Yo necesito un centro de gravedad permanente
que no me haga cambiar nunca de idea
sobre las cosas, sobre la gente.
 
En las calles, era mayo y caminábamos juntos,
cortando, entre bromas, manojos de ortigas.
No soporto ciertas modas,
la falsa música rock, la new wave española,
el free jazz, punkie inglés, ni la monserga africana.




“Nómadas”
Lonxe do que pode crerse  a primeira vista -e que nos pode facer pensar na crise migratoria como a que estamos a vivir en Ceuta-, a letra desta canción (1987) resposta en metáfora a unha viaxe interior na que cada ser humano é nómada na procura do senso máis profundo da vida "buscando los ángulos de la tranquiliad". Para iso toca alonxarse material ("de la ciudad") e das reacciones emocionais, atopando "al final del camino” esa paz interior.
 

Nómadas que buscan los ángulos de la tranquilidad
en las nieblas del norte, en los tumultos civilizados,
entre los claros oscuros y la monotonía de los días que pasan.
Caminante que vas buscando la paz en el crepúsculo,
la encontrarás al final de tu camino.
 
Largo el tránsito de la aparente dualidad,
la lluvia de septiembre despierta el vacío de mi cuarto,
y los lamentos de la soledad aún se prolongan.
Como un extranjero, no siento ataduras del sentimiento.
Y me iré de la ciudad, esperando un nuevo despertar
 
Los viajantes van en busca de hospitalidad
en pueblos soleados, en los bajos fondos de la inmensidad.
Y después duermen sobre las almohadas de la tierra.
Forastero que buscas la dimensión insondable,
la encontrarás fuera de la ciudad, al final de tu camino.





"Yo quiero verte danzar"

Esta canción rinde homenaxe á celebración da vida e da libertade a través da danza. E faino cun ritmo alegre que nos leva a unha viaxe para visualizar escenas dos bailes dos cíngaros nos desertos, dos balineses (naturais de Bali en Indonesia, cunha profunda espiritualidade), dos “derviches tourneurs” (xiradores) das sagradas danzas balcánicas en círculo, o kathakali do sur da India, os valses de vieneses da Baixa Padana (Norte de Italia)… A danza preséntase como vehículo  de conexión entre as diversas partes do mundo, e que mesmo procuran esa conexión espiritual interior entre as xentes do mundo.


Yo quiero verte danzar
como los cíngaros del desierto, con candelabros encima
o como los balineses en días de fiesta.
Yo quiero verte danzar
como derviches tourneurs que giran
sobre la espina dorsal al son de los cascabeles del kathakali.


Y gira todo en torno a la estancia, mientras se danza, danza.
Y gira todo en torno a la estancia, mientras se danza.


Y Radio Tirana transmite música balcánica,
mientras bailarines bùlgaros,
descalzos, sobre braseros ardientes.
En Irlanda del Norte, en verbenas de verano,
la gente anciana que baila al ritmo de siete octavas.


Y gira todo en torno a la estancia (…)
 
En el ritmo obsesivo la clave de ritos tribales
reinos de hechizos y de los músicos gitanos rebeldes.
En la Baja Padana, en verbenas de verano,
la gente anciana que baila, viejos bailes vieneses.




"La estación de los amores"
Esta letra de 1984 é unha metáfora do cíclico que é o amor na vida, que ven e vai “sin previo aviso” (como nunha estación: un tren que ven, ou que se vai...). E que o amor non coñece de idades. O tempo é fugaz, pero os desexos e paixóns poden permanecer vivos por moito tempo (quizáis por sempre), e, se se van, regresan cando menos o esperas.


La estación de los amores, viene y va,
y los deseos no envejecen, a pesar de la edad.
Si pienso en cómo he malgastado yo mi tiempo,
que no volverá, no regreserá, más.
 
La estación de los amores, viene y va,
y llegará sin avisar, ya verás, te sorprenderá.
Tuvimos tantas ocasiones, perdiéndolas.
No las llores más, no las llores hoy, más.
 
Le queda un nuevo entusiasmo por latir al corazón.
que otra posibilidad de conocerse.
Los horizontes perdidos no regresan jamás.





Pobre patria!
Última canción deste abano. A súa letra (1991) é unha dura crítica á decadencia política, moral e social da Italia a fins dos anos 80 (financiación ilegal de partidos, a partidocracia, a impunidade dos políticos, conexión da política co crime organizado da Cosa Nostra...). Unha decadencia que hoxe é extrapolable a outros países, pode que ata a España no intre actual. Recomendable ler e escoitar esta canción, amarga e directa, sen eufemismos. Só cabe soñar con que un día voltará a primavera.


Mi pobre patria! Aplastada por abusos del poder
de gente infame, que no conoce el pudor,
se creen los dueños poderosos 
y piensan que les pertenece todo.
Los gobernantes, cuántos perfectos inútiles bufones!
En esta tierra que el dolor ha devastado…
Acaso no sentís nada de pena ante esos cuerpos tendidos sin  vida? 
No cambiará, no cambiará, quizá cambiará. 
Y cómo excusarles las hienas de la prensa y las de los estadios,
chapoteando en el fango como cerdos?
Yo me avergüenzo un poco, y me hace daño,
ver a los hombres como animales. 
(…)
 
Esperamos que el mundo vuelva a cotas más normales,
que pueda contemplar con calma el cielo,
que no se hable más de dictaduras,
Quizás tengamos que ir tirando
mientras la primavera tarda en llegar  




 


domingo, 16 de agosto de 2026

*** Opinión

BULLA

O son elevado que mantiña a altas horas da madrugada os eventos do Costa Feira no polígono de Nantes durante a primera semana de agosto enervou aos veciños de Lores, Paradela, Meaño, Viliquín y Dadín, entre otros lugares. Un son que medraba tras acabar os concertos, que era cando entraba en ebullición a discoteca Bulla, radicada no recinto, e que prolongaba a súa actividade ata o fío das 6:00 da mañán. Non só Meaño, porque ese son nocturno tamén impactaba na localidade de Nantes, e mesmo de deixaba oir en casas de Nanín, colindante xa con Areas (que dista 5 quilómetros do polígono de Nantes).
Varios damnificados chamaron de madrugada Policía Local de Sanxenxo para queixarse, e outros o facían no Concello de Sanxenxo ao día seguinte. Tomando nota, e mercede á actuación do concello, a empresa organizadora regulou o son esta semana (a partires do 10 de agosto) e anticipou o peche do Bulla ás 4:00 da madrugada. Todo encauzado e voltouse normal. Ata aquí, parabéns pola corrección.


 
O pior, Costa Feira (e que motiva esta opinión), non foron as molestias ocasionadas durante esas noites. Non, o pior foi a nota de prensa divulgada por vostedes nos medios de comunicación e publicada este venres 14 de agosto, onde reza (extracto textual): “ante las quejas de vecinos de la zona por el supuesto ruido nocturno de los conciertos del Costa Feira, los responsables del festival aclaran que cumplen en todo momento con la legalidad vigente en materia de ruido, (…). Por ello creen necesario matizar las críticas del grupo de vecinos de Meaño ya que no reflejan la realidad del evento”.
Señores organizadores de Costa Feira: unha cousa é cometer un exceso de ruido nesas noites, querendo ser fieis ao nome de “Bulla” (RAE: griterío, ruido forte de xente, ou reunión de moitas persoas), e logo corrixilo (calquera comete un exceso, e logo enmendaron). Outra cousa é “mexar por nós, e dicir que chove”. Porque o ruido nesas madrugadas, non foron “supostos”, foron totalmente reais, y ducias de veciños consultados por este portal o atestiguan (incluido unha xoven meañesa que tivo que recorrer a colocarse tapóns nas ourellas para poder conciliar).


O esgrimido polos afectados si que refrexa a realidade do acaecido no evento esos días (en relación a Bulla). O que non refrexa a realidade é a versión súa que trasladan en nota de prensa. E se vostedes, tal como dicen, mateñen “un firme compromiso coa zona e cos veciños”, ese ben podía empezar na súa nota pedindo disculpas e logo manifestar que enmendaron o erro (e todo arreglado!), e non cargar contra os veciños dubidando do acaecido, como se en tantos lugares diferentes se inventaron a situación padecida… Pois non, señores Costa Feira, non chovía, aínda que vostedes o dixeran, senón que mexaban por nós con esa nota de prensa. Desde aquí, dicímolo libres.
 
P.D.: Se desde Costa Feira queren facer uso de réplica e publicar neste portal, pode dirixir –uso si, con autor plenamente identificado- o seu escrito a
poloventanuco@gmail.com


sábado, 8 de agosto de 2026

 

 UNA MADRE CORAJE GANA SU CAUSA EN PRO DE LA DISCACIDAD 

El alcalde Carlos Viéitez y su gobierno local se comprometen a dar marcha atrás el próximo año y aceptar en las ludotecas de de verano y Navidad a todos los niños, eliminando el límite de discapacidad máxima que había fijado en un 60 por ciento este años, lo cual dejaba fuera de la ludoteca de verano al niño Anxo. L.P. por exceder el baremo.


Anxo experimentando en piragua sobre el agua en su nuevo campamento

Una marcha atrás que no obedece a una concesión de la alcaldía, sino a
una exigencia que le había demandado la Valedora de Pobo y la Fiscalía de Personas Mayores Personas con Discapacidad, órganos que se han interesado por el affaire meañés. En el fondo todo se se debe la madre-coraje del niño, en la persona de Noelia Lobato Tarelo, meañesa dio voz en prensa (La Voz de Galicia), denunció la discriminación que la discapacidad que el gobierno local evidencia en unas bases aprobadas de tapadillo y que nunca fueron públicas, y elevó  escritos de denuncia ante el Ministerio de Igualdade y la Valedora de Pobo. Tras lo publicado en La Voz de Galicia, y ante una denuncia social de tal calado, la propia Fiscalía actuó de oficio (este blog lo adelantaba el pasado 5 de julio cuando asegurábamos que “en otras instancias se está valorando el poder actuar de oficio”, sin citar entonces la Fiscalía mientras no se hiciera oficial esa intervención), exigiendo informes y documentación al gobierno local. Y en esos informes, implícito, ya figuraba la marcha atrás del regidor para tratar de contener cualquier actuación judicial.
Así lo refiere la Valedora do Pobo, en cuyo escrito emitido el pasado 15 de julio, trasladaba ya a la madre ese acuerdo: “o concello -apunta en su respuesta la Valedora- manifesta no seu informe que, en vindeiras edicións do Ludoconcilia e na elaboración do Prego de Prescricións Técnicas estudarase a eliminación de calquera límite para o acceso a persoas con discapacidade”. “Porén -agrega la Valedora- este compromiso municipal constitúe unha resposta adecuada para evitar que situacións semellantes podían reproducirse no futuro”.
 

Otra imagen de Anxo viajando en piragua en su nuevo campamento


Tantarantán

Y en justa cruzada, en el último pleno del día 30 de julio, esta madre pidió al final, turno de palabra en el que dio un tantarantán al regidor y a los concejales de su gobierno, tanto que, más de uno, acabó bajando la cabeza por vergüenza, mientras, uno por uno, les mostraba una fotografía de su hijo enrolado al final en otro campamento arousano, en la que corría y se divertía como el niño que es. Y eso que el regidor, instantes antes en esa misma sesión, sacó los pies del tiesto, asegurando que “estos niños tienen que ir a centros especiales”, desconociendo la tendencia a la inclusión que desde hace años prima en la sociedad y en la educación europea y española. En una charla de bar, puede entenderse, ahora bien, desde el sillón de la alcaldía como máximo representante de los meañeses que es, y un acto oficial como es una sesión plenaria, el patinazo es de traca. Y, para inri, se lo espeta a la edil nacionalista Rosana Domínguez que fue quien sacó el tema, precisamente a una maestra que es -y ejerce- y que afronta en el día a día la educación a niños con discapacidad.


Madre e hijo en una instantánea familiar

Y, a mayores, reprende a la nacionalista reprochándole que
“usted hace política con este caso” en alusión al tema. ¿Ah, no? ¿Qué debe hacer una edil en un pleno?: ¿Calceta?, ¿encaje de bolillos?, ¿ganchillo? ¿crucigramas? ¿sudokus?... Claro que lo que tiene que hacer es política. ¿Qué hace el regidor cuando se sienta en el sillón de la alcaldía? Política, por supuesto. ¡Ah! Y por cierto, bastante peor que la de su contrincante, y con muchos peores formas (no hay más que ver las videoactas). Cuando menos, a la edil nacionalista debería agradecerle su corrección, esa que al regidor le falta.
En esa sesión Carlos Viéitez acabó anunciando que se eliminarían en las ludotecas municipales esta barrera para el futuro (la de de verano rige con el curioso lema “Somos Iguais-Corresponsabilidad 2026). De lo contrario, ya avisado, se expone a perder una subvención similar a los 18.032,99 euros que el concello ha recibido este año de la Xunta y el Ministerio de Igualdade. Era una noticia de hechos consumados, porque ya se lo había tenido que reconocer a la Valedora do Pobo y la Fiscalía semanas antes para parar la riada.
Si usted desea visionar el vídeo completo de la videoacta y la intervención de esta madre al final para disipar dudas, pinche en el siguiente enlace directo para verlo y se asombrará (así fue y así se lo hemos contado)
 

 
Sanxenxo

Mas la cruzada de esta madre meañesa no para ahí. Y es que, tras indagar, descubre que el Concello de Sanxenxo ha fijado también ese límite del 60 por ciento (sin verse afectado este verano por no haberse registrado caso alguno por encima de ese baremo). Por esta razón Noelia Lobato se ha avenido a contactar con el Concello de Sanxenxo instándole a que eliminen esa barrera en aras a la igualdad de los niños, y que ninguna familia de ese ayuntamiento sea víctima de tamaño agravio en el futuro. Por cierto, Sanxenxo se lo agradeció y, según refiere esta madre, tomó nota de lo sucedido en Meaño. Desde este portal se lo agrademos -a Noelia y a BATA- en nombre de todos los niños que puedan verse salpicados por la discriminación de los gobiernos locales. Nuestro aliento para luchar en pro de las causas justas.


Lo importante es dar con personas que te entiendan
 
Agradecimiento
Noelia Lobato valora todo lo acaecido (y vivido) este verano: “no se trata de llevar a los niños con discapacidad a centros especiales, sino que se trata únicamente de dar con las personas adecuadas, y Anxo este verano lo ha hecho al toparse personas que son tan especiales como él” en relación al campamento del club deportivo que lo acogió. “Al final, tanto él como yo estamos contentos al haber tenido la suerte de encontrar ese lugar especial que Anxo necesita, donde respetan sus necesidades y lo quieren: el respeto y la empatía han sido el gran regalo con el que al final el destino nos ha cruzado”. “Mi agradecimiento a los monitor@s, a los voluntarios de BATA que siguen ahí, y todos los que me habéis apoyado en esta cruzada en pro de la discapacidad”.


Nota: as fotos que ilustran esta reportaxe foron facilitadas 

e a súa publicación autorizada por familia e campamento.