Respira Meaño. Nesta campaña 2025-26 cumprimos 12 anos no aire grazas a teu pulo. Desde aquí, seguiremos abrindo este particular Ventanuco de libertade cada fin de semana. Somos un espazo a compartir e unha canle para chegar a ti (ou viceversa), no Meaño que nos une. Unha historia por descubrir, empatizar e convivir, mesmo tamén con nós mesmos. Nen máis nen menos. Sen pretensións.
Xullo festivo en Meaño e fin de semana na comunidade na honra
ao apóstolo Santiago, día de Galicia. O santos Benito (Lores) e Cristóbal (Dena), Viño,
xantar dos Muiños, Son do Mar, Sachaso Rock… Por cartos que non sexa! Que non queda tempo para traballar!! 😉 😉
Por
isto, imponse este fin de semana neste pequeno Ventanuco unha entradiña fotográfica e con vídeos dos concertos
en Dena, no marco de “Son do Mar” e “Sachaso rock”. Todo hai que dicilo,
balance positivo, en canto a unha convivencia que, por un tempo, se dubidou. A
boa acústica con son controlado no recinto, fixo que se poidera convivir no
centro de Dena e, nunha gran maioría, os que non quixeron ir aos concertos,
poideron conciliar o sono con relativa normalidade. Axudou tamén a tempo
meteorolóxico, que permitía durmir coa fiestra pechada para evitar que o son da
electrónica entrara con todo o estrondo. Tamén boa canalización de
vehículos cara as once zonas de estacionamento gratuito habilitadas polo Concello de Meeaño e que deron dabondo. Aquí a nosa selección:
Europe...
Concerto coa banda galega Bala
Tam Tam Go!...
Maldita Nerea...
A banda galega The Rapants
O galego M9Louro
Lia Kali...
Marlon en "Son do Mar"
Outras imaxes do público en Son do Mar...
sábado, 18 de julio de 2026
In memoriam
SUSO SEIJAS
Foi un corazón humilde e xeneroso, deses que seguro rompeu de tanto dar.
Traballador incansable, que sempre te acollía cun sorriso calmo cando ías pola
súa casa, presto a ofrecerche unha boa conversa arredor dun albariño do seu “Lagar
O Parral”, feito das súas cepas e mans, que facía emerxer en calquera a ledicia
de compartir mentras vivimos. Suso pertencía a unha desas xeracións de artesáns do albariño e estaba metido na
allada cando en 1997 concebiron para Meaño organizar o “Encontro do Viño de Autor”, con
protagonismo para os pequenos adegueiros, sempre presentes en carne e óso. Un evento aquel transformado hoxe en “Festa do Viño”, pero co egocentrismo xa trasladado a outras vides que todos vemos.
Amén de adegueiro, coas súas mans e as do seu irmán Finso, alambrou
ducias e ducias de parras de albariño alí onde requerían os servizos de mans duchas e sabias. E cada vez que petabamos á porta, sempre estaba presto a colaborar a súa adega coas iniciativas culturais de "A Cova do Trasno" e a Asociación GAM., cun sorriso apacible e sen agardar nada a cambio. Seguiu a tradición herdada dos seus pais, e formalizou a adega xa en 1988 ao
amparo do Consello Regulador Rías Baixas, que xusto viña de xurdir. E non só se
quedou no albariño senón que, metido no relevo xeracional cun dos seus fillos,
apostou por sacar ao mercado “Con da Cabalaria”, un Rías Baixas tinto, que está
xa no mercado desde 2019, e que mesmo pode degustarse no furancho da familia en
Lores. Sabor
amargo o que nos deixa a ausencia arredor dunha copa, mais o afrutado da persoa perdurará
nos seus viños. E tamén nese “Con da Cabalaria” que
voltaremos a arrolar un día no seu relembro, para acabar brindando na súa adega
como a el lle gustaría vernos.
*********************
domingo, 12 de julio de 2026
En clave musical (I)
MEDITANDO CO
ALÉN The Alan Parsons Project Este portal, como se declara na entradiña de presentación, arriba debaixo do nome do nome do blogue, é máis que información e historias meañesas que compartir. Ahora
que é verán, cun chisco máis de tempo pola túa parte, abrimos unha sección de música na que che propoñemos reler, escoitar, bucear, redescubrir. Facémolo relembrando
esa outra música que se afastaba do máis comercial, e que, aínda co paso
do tempo, ten unha vixencia entrañable, e a algúns dos promotores deste portal marcounos por unhas cousas ou outras. O anoitecer é ese intre
axeitado para deterte un pouco… Párate e mergúllate meditando co alén.
A primeira estación detense nunha desas formacións de rock alternativo de
cabeceira noutrora e aínda con tirón en moitos seguidores: “The Alan Parsons
Project”. Uha banda que, entonces, non ofrecía concertos en directo, é que
respostaba ao modelo bicéfalo de Alan Parsons e Eric Wolfson. Deles, o primeiro,
de partida, era inxeñeiro de son e produtor; e o segundo, era un dos compositores e
voz solista nos temas máis dóces. Outros do resto desta era formación mudable, axustándose a
cada proxecto ou disco. The
Alan Parsons Project xurde, aí e nada, en 1976. No seu haber, ata 2022, editou
16 discos. O mellor momento desta formación foi mentras se mantivo a dupla
Parsons/Wolfson, ata que en 1990 éste último abandona o proxecto, e logo fina a
causa dun cancro en 2009.
Entresacamos versos dalgunhas das súas cancións que nos marcaron: “Visións de choiva caen fóra dos ceos azuis”, en “Closer
To Heaven” (Gaudí, 1987), e logo xogue o lector interpretando o
espellismo proposto. Párate a descifralo, pero só serás capaz dende o mundo da poesía. Rescatamos aquí para o lector algúns vídeos subtitulados en español, para que poidas seguir as
letras poéticas de cancións, non inspiradas en temas recurrentes, senón en ideas e conceptos que nos achegan á filosofía, a deus, ao alén, ao
descoñecido, como abrindo as portas máis alá do que podemos e percibir cos sentidos, e poñéndonos ante un mundo paralelo invisible que non sabemos se está. Abaixo, rescatamos algúns versos, e facémolo en castelá para casan mellor co que logo verás en cada
vídeo subtitulado. A canción perfecta A canción redonda é “Eye in the sky” (“O ollo no ceo”, ano 1982), onde Alan Parsos elixe para a
súa portada o ollo de Horus, empregado no pasado como un dos amuletos máis poderosos no
antigo Exigto (maxia, protección, purificación, sanación), símbolo da
perfección. Nesa canción reza a letra:
Yo soy el ojo en el cielo, mirándote puedo leer tu mente. Soy yo quien hace las reglas, lidiando con tontos, puedo engañante con los ojos cerrados.
Se
leches (ou pensar ler) “1984”, que George Orwell escribiu en 1947-48, novela onde existía ese “Gran Hermano” (predicindo o de hoxe, vixiados de xeito
constante (por redes/cámaras/Internet), podes comprender mellor esta canción que
Alan Parsons. Quen é ese ollo no ceo? O “Gran Hermano”? Deus? Quen canta
entonces esta canción? Se a escoitas, a melodía vaite envolver en bucle y acabarás tarareándoa moitas
veces. Verás! Cara a outra dimensión A
fugacidade da vida, a conexión co mundo do alén que nos achega a ese pó de
estrelas que vimos de ser e que acabaremos sendo, é o denominador da “Some
Other Time” (“Noutro tempo”), incluido no proxecto “I robot” (1976).
En cuestión de un momento, perdido hasta el fin de los tiempos. Es la tarde de otro día y el final del mío. Ahora que la luz de las estrellas me encontró, perdida por un millón de años. intenta quedarse mientras ciega mis ojos hasta que desaparece… ¿Podría ser que alguien más esté mirando dentro de mi mente?
Unha
última pregunta inquietante. E se realmente alguén está mirando dentro da túa/miña mente?
O
efímero que é a vida máis o paso tempo é o trasforndo de "Days Are Numbers". Que é o tempo? Alan
Parsons ofrece unha resposta chea de filosofía no retrouso e no título: “os días
son números”. Somos, á postre, viaxeiros nesta vida e nun tempo finito (ou infinito?). Nun fragmento da canción reza: El viajero siempre está abandonando su hogar, es el único estilo de vida que conoció. Cuando parece que cada momento es una carrera contra el tiempo siempre queda una montaña más por escalar Los días son números, así que, observa las estrellas. Sólo podemos ver hasta donde alcanza la vista pero algún día… sabrás dónde estás…
En “Children
Of The Moon” (1982), asoma o final, a
apocalipse do planeta onde vivimos (cambio climático, contaminación, guerras
fratricidas…) que casa aínda máis rabiosamente co presente que vivimos. Ocorre cando deixamos os gobernos en mans dos tolos ou cegos que anticipa o autor (hoxe Trump, Putin, Netanyahu…), ao que deixamos “que escribiran as regras de ouro”, e que por iso nos empurran abocados a un fin
prematuro. En "Children Of The Moon" ("Fillos da lúa") canta:
Dejamos que los sabios tocaran los tambores demasiado pronto… Sólo éramos hijos de la Luna. No hay lugar donde correr, incluso si pudiéramos, es muy tarde para salvarnos. Pero trata de entender: los mares estaban vacíos, había hambre en la Terra, dejamos que el ciego liderara el camino por tanto tiempo… Es fácil ver donde nos equivocamos No hay nada por lo que vivir nada por lo que morir… Estamos perdidos en un mundo sin esperanza. (…) Dejamos que los locos
escribieran las reglas de oro No éramos más que tontos mortales.
Pano final E a vellez, que é ese intre para facer balance do tiempo vivido e dos amigos de verdade é o tema presente “Old And
Wise” ("Vello e sabio", 1982). Nesa antesá do intre final, recoñece que “existen sombras
que se achegan a min” (anuncio da morte para o ancián). Nos seus versos, reza:
Tan lejos como mi ojos pueden ver existen sombras que se acercan a mí. Y para aquellos que quedaron atrás quiero que sepan que siempre compartieron mis pensamientos más profundos y me siguieron donde yo iba. Cuando sea viejo y sabio las palabras amargas no me importarán, los vientos otoñales soplarán a través de mí. Y algún día, en tiempo de niebla, cuando me pregunten si te conocía, sonreiré, y diré que eras mi amigo.
E nas nosas recomendacións para interiorízar e adicarte un tempo a meditar, imos á cara B del LP “Pyramid”
(1977). Concebida nesta parte a modo de suite, The Alan Parsons encadea tres temas sen
interrupción: “Voyager” (instrumental de apertura), "What Goes Up" e
“The Eagle Will Rise Again”. Paramos nesa última última canción, cunha letra que
versa sobre la vulnerabilidade da vida, sempre pendente dun fío, sabendo que a
morte pode sorprendernos do xeito máis imprevisto. A aguia simboliza a
libertade e a claridade para a conexión divina, de aí que sexa o paxaro elixido para esta canción, mentras os días da existencia de cada un “non son máis que grans de area que se
escurren entre os teus dedos” (da man de Deus?). Interpreta e interioriza os versos: Yo fácilmente podría caer en desgracia, y entonces, otro ocuparía mi lugar por el simple privilegio de contemplar tu rostro. Y los días de mi existencia no son más que granos de arena que se escurren entre tus dedos al reclamo del soplo del viento. Se dicen muchas cosas cuando, en verdad, no hay nada que decir, palabras que resuenan en los oídos de quienes no saben
desentrañar el mensaje que tras ellas se esconde, ni lo signos ocultos que llevan hacia ti. Lo único que te pido es que me digas cómo puedo seguirte, y obedeceré. Enséñame cómo llegar hasta ti; no sé cómo hacerlo. Deja que mis ojos vean la luz; déjame fundirme con ella.
Aquí abaixo amosamos o vídeo da suite completa (Voyager” -instrumental-de apertura-, "What Goes Up" e “The Eagle Will Rise Again”). Lembra que as tres están enlazadas, e o vído conta cunha realización exquisita que mezcla as pirámides e cultura da morte do antigo Exipto, con mundo futurista do espazo, cuan inspirado no cosmos de "Star Wars"
Cancións,
melodías e letras que convidan a meditar, afastándote do material e procurando percibir o que non ves. Escóitaas coa calma que requiren. Ogallá que
algunha destas cancións poida acadar eses lugares máis recónditos da túa mente -ou alma- e espertar dentro algo para dudar ou facer nacer esperanzas. A saber.
domingo, 5 de julio de 2026
LA EXCLUSIÓN DEL NIÑO MEAÑÉS
LLEGA AL PARLAMENTO GALLEGO
La Valedora do Pobo ha admitido a trámite la queja y reclamación
interpuesta por la vecina meañesa Noelia Lobato Tarelo, en defensa de su hijo
que, a sus 7 años y por su grado de discapacidad, no ha sido admitido en la ludoteca
municipal Ludoconcilia. Una cruzada en la que se ha embarcado esta madre “no ya por defensa de mi
hijo -afirma-, para el que, al final, encontramos en un municipio cercano una ludoteca donde sí lo admitieron, sino por la situación de todos aquellos niños que puedan seguir
viéndose apartados por su discapacidad, evitando así su derecho a la
inclusión que marca la ley”.
La madre meañesa, Noelia Lobato Tarelo y su hijo Anxo
Una información que publicábamos en este portal el pasado sábado 27 de
junio, mientras que el 1 de julio hacía lo propio la prensa escrita (La Voz de Galicia). En correspondencia a su escrito, esta madre recibía respuesta de la Valedora do Pobo el pasado 29 de junio, en
la que se le comunicaba que admitiera la reclamación a trámite “ao
entender que reúne os requisitos formais recollidos no artigo 18 da Lei do
Valedor do Pobo, e que atopa, en principio, cobertura constitucional derivada do
artigo 103.1 da Constitución”. Por esta razón, esta institución le notificaba que, en consecuencia, “coa data de hoxe (por día 29 de junio) iniciamos as
actuacións oportunas ante o Concello de Meaño”, precisando que “requirimos desa
administración (en alusión al Concello) que no prazo de 15 días, de acordo co previsto
no artigo 22.1 da Lei do Valedor do Pobo, nos facilite información sobre os
problemas que motivan a súa queixa”. Un plazo que, contabilizado en días
hábiles, vencerá el 20 de junio.
Meaño
había fijado un tope de discapacidad de hasta el 60 por ciento, a partir del
cual no podría participar este niño en la ludoteca al carecer de personal añadido para
atender su singularidad. El pequeño sí había participado hasta ahora en
las ludotecas meañesas, pero al no avanzar en función a los estándares fijados, en este curso se le reconoció un grado del 85 por ciento, lo que le ha llevado a
quedarse fuera del Ludoconcilia en el que sí participara el pasado verano.
El niño Anxo disfrutando de un momento en el jardín
Iniciativa
del BNG Otro frente abierto es la reclamación que, a instancias del Ministerio de
Igualdade, esta madre trasladó a la Dirección General de Derechos de las Personas con Discapacidad. Y, el
último en sumarse, ha sido el BNG meañés, que se ha hecho eco del caso y, a
través de la diputada autonómica Montse Prado, ha presentado en el Parlamento
Galego una iniciativa “exixíndolle á Xunta de
Galiza que actúe diante da situación en Meaño, onde se lle denegou a praza na
ludoteca a un neno polo seu grao de discapacidade”. Y es más, este portal adelanta que en otras
instancias se está valorando el poder actuar de oficio ante la situación generada
con la exclusión de este niño en un proyecto que, incongruentemente, se ofrece
a la sociedad meañesa bajo el epígrafe “Somos
Iguais-Corresponsabilidade 2026”. No en vano, a través de esta línea de subvenciones, el
Concello de Meaño recibe del gobierno central y por reparto de la Xunta una
subvención 18.032,99 euros. Y eso que en los proyectos que se acojan a esta
línea de ayudas, por ley se estable que “tendrán acceso prioritario
las familias con alguno de sus miembros con discapacidad reconocida
administrativamente” (sin precisar grado alguno de discapacidad).
Madre e hijo en una instantánea familiar
Otros concellos ¿Qué
hacen otros concellos con sus ludotecas y campamentos de verano municipales? ¿Se
establecen límites de discapacidad para acceder a estos servicios? Siguiendo lo
publicado por La Voz de Galicia, Cambados organiza el “Campamento da Igualdade”
sin condicionante alguno en relación a la discapacidad, matizando desde el
concello que “contamos con monitoras especializadas de cara a una atención
individualizada” para hacerle frente en caso de surgir casos. En Vilagarcía
-siempre según el medio citado- “se les admite sin ningún tipo de distinción,
ya que son actividades inclusivas e integradoras”. Y en O Grove, los casos de
discapacidad con atención especial los remiten desde el área de Servicios
Sociales, se cuenta con monitores adaptados a ellos y, de registrarse algún
caso, explica el edil Kito Parada, se entrevistan antes con las familias para ver en
qué consiste el problema para tenerlo en cuenta a la hora de cómo se adaptarse al niño .
Pero ninguna
actuación similar se ha puesto en práctica en el concello meañés, ni se ha
manifestado -de momento-, voluntad alguna para enmendar el entuerto generado por
unas condiciones de acceso de por si segregacionistas, dejando fuera por su
grado de discapacidad a un niño al que el pasado año sí se admitía (y su
situación real en el día a día de la vida no ha empeorado en este año 2026). Dinero sobrante Y,
desde aquí una reflexión final. Si el regidor Carlos Viéitez lo condiciona todo
a una cuestión de dinero, para conocimiento del lector, cabe precisar que el
concello disponía de 4.133,08 euros para enmendar en entuerto. No en vano, la ludoteca municipal se falló en favor
de la firma SCR, representada
por Silvia Carvelo Rodríguez, que se adjudicó el concurso por un montante de
31.075,20 euros (web municipal), rebajando en 4.133,08 euros los 35.208,28 euros fijados en proyecto por el Concello de Meaño, lo que suponí una merma puntual del 11,7 por ciento. Así, ese
sobrante no se destinará a la postre a su fin original que era esta ludoteca, y poder dedicarlo a otras inversiones. ¿Había o
no dinero para ese monitor que, llegado el caso, requeriría el niño?
NOTA: As fotos desta reportaxe foron cedidas pola familia e autorizada a súa publicación.
sábado, 27 de junio de 2026
EN NOMBRE DE LA DIVERSIDAD
La ludoteca estival meañesa, que ofrece un total de 80 plazas para escolares
nacidos entre 2014 y 2022, reserva 5 para niños con una discapacidad reconocida
entre el 30 y el 60 por ciento, y sin problemas de movilidad, si bien dejando
fuera a escolares con un grado mayor a ese baremo. Y de este último caso se hace eco la meañesa Noelia Lobato Tarelo, vecina
de Dena, que ha denunciado socialmente la situación de exclusión con uno de sus
hijos que, con un grado de autista severo y TDH, no fue admitido para poder
integrarse en una ludoteca municipal que, paradójicamente, reza bajo el
epígrafe “Somos Iguais-Corresponsabilidade 2026”. Un proyecto que llega co-financiado
entre el Ministerio de Igualdad del gobierno central (75 por ciento) y la
Consellería de Política Social e Igualdade de la Xunta de Galicia (25 por
ciento restante). En el reparto fijado, para las ludotecas meañesas (navidad y
verano) se falló una cuantía de 18.032,99 euros.
Noelia Lobato y su hijo en una foto de archivo
Noelia Lobato lamenta que “cuando se fijaron las bases en el concello eran
conscientes de que, al fijar el 60 por ciento como tope, iban dejar fuera a mi
hijo porque conocían su caso, más excluir también a cualquier otro que pudiese estar en esta situación,
tanto ahora como en el futuro si esa base se mantiene”. A su hijo, Anxo. L. P., con
sus 7 años de edad, explica su madre, “en este curso le revisaron la
discapacidad, subiendo su grado a un 85 por ciento”. “Ya en diciembre -añade-,
cuando la ludoteca navideña, tuve que pelearme con el concello para que, al
final, fuera admitido, pero en esta ocasión para el Ludoconcilia de verano ya no han accedido,
en base a la condición fijada como tope de discapacidad”. “Claro que él
-explica- es un niño que tiene sus limitaciones, que no ha avanzado cómo se
podía pensar para suedad, pero que en el patio del colegio juega con los niños y mismo se relaciona con ellos a su manera”. “Es de lamentar -agrega-, que alcaldes y políticos aparezcan en actos con
globos violetas en apoyo a la causa cuando el día del autismo, entonces se fotografíen
como apoyando la discapacidad, para luego, en la práctica, nada de nada,
marginan a estos niños y con decisiones como esta los excluyen socialmente”.
Anxo,a sus 7 años, jugando esta semana en el parque de la Rúa Nova en Coirón
Concello, Ministerio y BATA Desde el Concello de Meaño, el regidor le explicó, contestándole vía wsp
a la reclamación formal interpuesta por la vecina (siempre según la versión de esta última),
que “el concello carece de los medios adecuados (para atender el caso)” y que,
con ese grado de discapacidad, el niño “debe acudir a un centro especializado”.
Y es que atender a niños, según la norma, en los que la discapacidad sea
superior al 65 por ciento, se precisa de un monitor o cuidador añadido para
poder ofrecerle la atención personalizada que el niño pueda requerir. Ello, en
la práctica, pasaría en cualquier ludoteca -como en el caso de la municipal
meañesa- por una aportación económica para afrontar estos dos meses.
Noelia Lobato lamenta que, añadido, la negativa complica su situación
familiar “porque los dos progenitores trabajamos, y más aún en verano, por
cuanto regentamos locales ligados al turismo, y tenemos dos hijos autistas, este que es el mayor, con grado más severo”. Aún así la madre, dispuesta a pelear la causa, ha
elevado también una queja formal a la Valedora do Pobo de Galicia y al Ministerio de Igualdad “y lo hago -precisa-
no ya por mi hijo, porque este verano el concello no lo va a subsanar, pero ni
ánimo es visibilizar los casos niños con discapacidad en este y otros
ayuntamientos de Galicia donde puedan quedar fuera por normas excluyentes como
estas”.
En la queja que trasladó esta madre al Ministerio de Igualdad del gobierno central, éste, en contestación a su escrito, le refiere que "la organización concreta de las actividades y la gestión de los servicios señalados corresponde (...) a la Consellería de Política Soical e Igualdad de la Comunidad Autónoma de Galicia (...) y al Auntamiento de Meaño que desarrolla Ludoconcilia a través de una subvención que le otorga la Consellería". Cierto que el Ministerio le precisa a a esta madre que "de los hechos que expone podrían derivarse cuestiones relacionadas con una posible discriminación por razón de discapacidad en el acceso a servicios públicos", razón por la que le recomienda que "dirija su escrito a la Dirección General de Derechos de las Personas con Discapacidad" (aportándole dirección y correo-e al que remitir su queja), un paso que apresta a dar ahora esta madre.
Mario Trigo, presidente de la Asociación de Autismo Bata reconoce que "en la conversación mantenida eon el alcalde de Meaño, él se posicionó anteponiendo la cuestión económica y no cabía otra opción”. “Bajo mi opinión -explica- los concellos, o abren las ludotecas públicas, a todos los niños o no las abren, porque limitar el acceso, a unos
sí y a otros no, nunca debería ser una opción”. Desde su experiencia de años
con el mundillo de la discapacidad, reivindica que “aún siendo consciente de
que los recursos de las administraciones son limitados, apelamos en pro de un
reparto equitativo porque luego, a la hora de la verdad, la discapacidad
siempre se queda fuera”. “Si las personas con discapacidad -agrega- son de pleno derecho,
tienen también los mismos que el resto, no debería caber la opción de
excluirlos”. En esa lucha por visibilizar la discapacidad, opina, “bajo mi
punto de vista, el primer paso es normalizarlo, y el segundo es la inclusión
social”. Por ello el presidente de BATA hace un llamamiento para que, en el futuro, “el
Concello de Meaño y otros en situación similar enmienden su posición, y nunca
excluyan a las personas en función de su grado de discapacidad”.
Madre e hijo en una imagen de archivo familiar
Norma y opinión El BOE del 20 de mayo de 2026, en el que el Ministerio de Igualdad regula su plan “Corresponsables” -fijando ese documento una aportación de 142.500.000
euros para este plan-, incide en la necesidad de acometerlo con “un enfoque
global para el cuidado de los menores facilitando una asistencia extraescolar
asequible, accesible y de alta calidad para los niños y niñas que asistan a la
escuela primaria (cobertura extraescolar y de vacaciones), incluidos aquellos
con discapacidad o con necesidades educativas especiales”.
Añadido, el documento establece que “tendrán acceso prioritario a los servicios las
familias que cumplan con alguno de los siguientes requisitos (…): Familias con
alguno de sus miembros con discapacidad reconocida administrativamente”. Una
condición esta última, en relación a la discapacidad, que también contempla literalmente el
DOG del 22 de enero de 2026. Y en ninguno de estos documentos se precisa grado alguno de discapacidad. Cierto
que los concellos, establecen la norma y podrán acogerse en sus bases a
establecer condiciones propias. Y, entre ellas, Meaño ha fijado ese baremo de entre
“el 30 y el 60 por ciento”. Así las cosas, el gobierno local no incumple la norma y las condiciones establecidas son legales (pero ¿son legítimas?). Ahora
bien, y esto es opinión, en relación a la discapacidad: ¿Qué grado de
hipocresía tienen los políticos -y la sociedad-? ¿Por qué distancian sin pudor
las palabras, que tanto entonan con pompa, de las acciones que luego ejecutan? ¿Es reprobable excluir a la discapacidad o cabe la opción de buscar
soluciones y puntos intermedios para una inclusión real? ¿Qué camino cabe
tomar? Todo se reduce a una cuestión de disponibilidad económica en un concello
en el que, en el último pleno, y curiosamente, el regidor Carlos Viéitez se
preciaba diciendo: tenemos un remanente de tesorería de 4,5
millones de euros”.
En pro de la discapacidad Empatizar
(capacidad de percibir, comprender y compartir los sentimientos y pensamientos
de la otra persona) es una de esos verbos que suena bien y que siempre mejora
cualquier argumento. Los políticos suelen usarlo. Desde este
humilde Ventanuco, empatizamos, pero de corazón, con las causas justas, que son
las de los que están abajo, de los que sufren, las de aquellos que la vida les
hace nadar contra corriente desde que nacen. La de Noelia (y Anxo) es una de
esas causas por las que cabe luchar, y persistir en pro de todos aquellos niños
que puedan verse excluidos por su discapacidad. Nota final:Tras pelearlo y buscar alternativas,
esta madre acaba de encontrar a última hora con la buena respuesta del campamento de
un club deportivo saliniense que acogió al niño en su diversidad. Una alternativa que le llega de fuera de este Meaño suyo.“Cuando eliges la esperanza, todo es
posible” (Christopher Reeve / Superman)
Todas las fotos de este reportaje han sido facilitadas por la familia y su publicación autorizada