domingo, 23 de agosto de 2026

En clave de verán (e III)

O ITALIANO MÍSTICO

(Franco Battiato)  


A terceira (e última) estación musical de verán fai a súa parada noutro desos cantantes que non foi de masas, pero si calou en seguidores de idades moi diversas. El é o italiano Franco Battiato (1945-2021), que, amén de cantautor, foi director de cine e óperas, guionista, pintor, e ata filósofo e místico.
Tamén ecléctica foi a súa carreira musical, con estilos que, partindo da música romántica, evolucionaron pasando pola electrónica, rock progresivo, música culta e étnica. Ata foi provocador en reflexións para espertar esa voz interior. Gustaba de cantar sentado sobre o escenario para reforzar a idea de recital íntimo e meditación compartida co público. Todo iso fixo del un intérprete difícilmente calificable, sendo, o que se pode dicir, un músico total.


As súas letras foron cultas, ávidas de pasearnos pola Historia e por diversas culturas e etnias. Outras foron críticas co momento, e algunhas ata místicas. Mesmo el tivo unha efímera experiencia política como Conselleiro de Turismo, sen cobrar salario, pero que non soportou pola falta de principios que imperaba nese mundillo. A súa crítica aos parlamentarios italianos levou ao seu cese. Desenganado, deixou a política.
Non casou nen tivo fillos. Finou aos 76 anos na casa dunha infermidade neuroxenerativa. Este ano estrenouse en Italia "Franco Battiato: Il longo viaggio", película sobre este músico xenial. 
 
Entresacamos para este Ventanuco cinco das súas cancións, con fragmentos de letras para achegar ao lector a súa música, descubrilo por parte da nova xeración, e redescubrilo ou recuperalo para outras máis "talludiñas". Algunhas letras merecen dunha explicación para situar ao lector/oínte.


 
“Centro de gravedad permanente”

Esta canción lanzouse en 1981 e foi a primeira que o fixo sair e triunfar no exterior (tamén en España). A procura interior de Battiato arranca dunha forte crise existencial que sufriu a inicios dos anos 70, e que no metro de Nova York mesmo levouno a pensar no suicidio, barallando guindarse á vía, como atraído por un canto de sirena. “Unha noite -escribiu- estaba seguro de morrer máis do habitual. Cando cheguei ao máximo, déixeme levar aceptando tranquilamente a idea da morte, cando repentinamente empecei a sentir unha enerxía inconfundible que, partindo da cabeza, todo se estabilizou por todo o meu corpo, aportándome unha serenidade e unha ledicia que nunca imaxinei que podería existir”. A partir de aí foi un buscador interior constante, acabando por ser defensor da teoría de que consciencia perdura despois da morte do corpo. E para esa procura, o ioga e a meditación interior foron as súas ferramentas para conectar, técnicas que, defendía, deberían ser de formación regrada nos colexios. Mesmo el, logo, moitas veces cantaba sentado sobre o escenario (como verás abaixo no vídeo), procurando o intimismo e unha meditación compartida co público.
O filósofo e místico armenio George Gurdjieff, a quen leu Battiato, falaba que todo ser humano posúe cinco centros interiores: instintivo, motor, intelectual, emocional e sexual. En cada persoa un desos desos centros está máis desenvolto que outros. E aí Gurdjieff incidía na importancia dun “centro de gravidade” que armonizara todos os demáis. Ese "centro de gravidade permanente" é o que ten que procurar cada quen para conseguir que todo funcione en equibrio interior, e non deixarse arrastrar polo caos do mundo, polas modas pasaxeiras e a superficialidade da sociedade que nos rodea. Isto explica a letra da canción de Battiato  que, nun fragmento, reza así:


Busco un centro de gravedad permanente
que no varíe lo que ahora pienso de las cosas, de la gente.
Yo necesito un centro de gravedad permanente
que no me haga cambiar nunca de idea
sobre las cosas, sobre la gente.
 
En las calles, era mayo y caminábamos juntos,
cortando, entre bromas, manojos de ortigas.
No soporto ciertas modas,
la falsa música rock, la new wave española,
el free jazz, punkie inglés, ni la monserga africana.




“Nómadas”
Lonxe do que pode crerse  a primeira vista -e que nos pode facer pensar na crise migratoria como a que estamos a vivir en Ceuta-, a letra desta canción (1987) resposta en metáfora a unha viaxe interior na que cada ser humano é nómada na procura do senso máis profundo da vida "buscando los ángulos de la tranquiliad". Para iso toca alonxarse material ("de la ciudad") e das reacciones emocionais, atopando "al final del camino” esa paz interior.
 

Nómadas que buscan los ángulos de la tranquilidad
en las nieblas del norte, en los tumultos civilizados,
entre los claros oscuros y la monotonía de los días que pasan.
Caminante que vas buscando la paz en el crepúsculo,
la encontrarás al final de tu camino.
 
Largo el tránsito de la aparente dualidad,
la lluvia de septiembre despierta el vacío de mi cuarto,
y los lamentos de la soledad aún se prolongan.
Como un extranjero, no siento ataduras del sentimiento.
Y me iré de la ciudad, esperando un nuevo despertar
 
Los viajantes van en busca de hospitalidad
en pueblos soleados, en los bajos fondos de la inmensidad.
Y después duermen sobre las almohadas de la tierra.
Forastero que buscas la dimensión insondable,
la encontrarás fuera de la ciudad, al final de tu camino.





"Yo quiero verte danzar"

Esta canción rinde homenaxe á celebración da vida e da libertade a través da danza. E faino cun ritmo alegre que nos leva a unha viaxe para visualizar escenas dos bailes dos cíngaros nos desertos, dos balineses (naturais de Bali en Indonesia, cunha profunda espiritualidade), dos “derviches tourneurs” (xiradores) das sagradas danzas balcánicas en círculo, o kathakali do sur da India, os valses de vieneses da Baixa Padana (Norte de Italia)… A danza preséntase como vehículo  de conexión entre as diversas partes do mundo, e que mesmo procuran esa conexión espiritual interior entre as xentes do mundo.


Yo quiero verte danzar
como los cíngaros del desierto, con candelabros encima
o como los balineses en días de fiesta.
Yo quiero verte danzar
como derviches tourneurs que giran
sobre la espina dorsal al son de los cascabeles del kathakali.


Y gira todo en torno a la estancia, mientras se danza, danza.
Y gira todo en torno a la estancia, mientras se danza.


Y Radio Tirana transmite música balcánica,
mientras bailarines bùlgaros,
descalzos, sobre braseros ardientes.
En Irlanda del Norte, en verbenas de verano,
la gente anciana que baila al ritmo de siete octavas.


Y gira todo en torno a la estancia (…)
 
En el ritmo obsesivo la clave de ritos tribales
reinos de hechizos y de los músicos gitanos rebeldes.
En la Baja Padana, en verbenas de verano,
la gente anciana que baila, viejos bailes vieneses.




"La estación de los amores"
Esta letra de 1984 é unha metáfora do cíclico que é o amor na vida, que ven e vai “sin previo aviso” (como nunha estación: un tren que ven, ou que se vai...). E que o amor non coñece de idades. O tempo é fugaz, pero os desexos e paixóns poden permanecer vivos por moito tempo (quizáis por sempre), e, se se van, regresan cando menos o esperas.


La estación de los amores, viene y va,
y los deseos no envejecen, a pesar de la edad.
Si pienso en cómo he malgastado yo mi tiempo,
que no volverá, no regreserá, más.
 
La estación de los amores, viene y va,
y llegará sin avisar, ya verás, te sorprenderá.
Tuvimos tantas ocasiones, perdiéndolas.
No las llores más, no las llores hoy, más.
 
Le queda un nuevo entusiasmo por latir al corazón.
que otra posibilidad de conocerse.
Los horizontes perdidos no regresan jamás.





Pobre patria!
Última canción deste abano. A súa letra (1991) é unha dura crítica á decadencia política, moral e social da Italia a fins dos anos 80 (financiación ilegal de partidos, a partidocracia, a impunidade dos políticos, conexión da política co crime organizado da Cosa Nostra...). Unha decadencia que hoxe é extrapolable a outros países, pode que ata a España no intre actual. Recomendable ler e escoitar esta canción, amarga e directa, sen eufemismos. Só cabe soñar con que un día voltará a primavera.


Mi pobre patria! Aplastada por abusos del poder
de gente infame, que no conoce el pudor,
se creen los dueños poderosos 
y piensan que les pertenece todo.
Los gobernantes, cuántos perfectos inútiles bufones!
En esta tierra que el dolor ha devastado…
Acaso no sentís nada de pena ante esos cuerpos tendidos sin  vida? 
No cambiará, no cambiará, quizá cambiará. 
Y cómo excusarles las hienas de la prensa y las de los estadios,
chapoteando en el fango como cerdos?
Yo me avergüenzo un poco, y me hace daño,
ver a los hombres como animales. 
(…)
 
Esperamos que el mundo vuelva a cotas más normales,
que pueda contemplar con calma el cielo,
que no se hable más de dictaduras,
Quizás tengamos que ir tirando
mientras la primavera tarda en llegar  




 


domingo, 16 de agosto de 2026

*** Opinión

BULLA

O son elevado que mantiña a altas horas da madrugada os eventos do Costa Feira no polígono de Nantes durante a primera semana de agosto enervou aos veciños de Lores, Paradela, Meaño, Viliquín y Dadín, entre otros lugares. Un son que medraba tras acabar os concertos, que era cando entraba en ebullición a discoteca Bulla, radicada no recinto, e que prolongaba a súa actividade ata o fío das 6:00 da mañán. Non só Meaño, porque ese son nocturno tamén impactaba na localidade de Nantes, e mesmo de deixaba oir en casas de Nanín, colindante xa con Areas (que dista 5 quilómetros do polígono de Nantes).
Varios damnificados chamaron de madrugada Policía Local de Sanxenxo para queixarse, e outros o facían no Concello de Sanxenxo ao día seguinte. Tomando nota, e mercede á actuación do concello, a empresa organizadora regulou o son esta semana (a partires do 10 de agosto) e anticipou o peche do Bulla ás 4:00 da madrugada. Todo encauzado e voltouse normal. Ata aquí, parabéns pola corrección.


 
O pior, Costa Feira (e que motiva esta opinión), non foron as molestias ocasionadas durante esas noites. Non, o pior foi a nota de prensa divulgada por vostedes nos medios de comunicación e publicada este venres 14 de agosto, onde reza (extracto textual): “ante las quejas de vecinos de la zona por el supuesto ruido nocturno de los conciertos del Costa Feira, los responsables del festival aclaran que cumplen en todo momento con la legalidad vigente en materia de ruido, (…). Por ello creen necesario matizar las críticas del grupo de vecinos de Meaño ya que no reflejan la realidad del evento”.
Señores organizadores de Costa Feira: unha cousa é cometer un exceso de ruido nesas noites, querendo ser fieis ao nome de “Bulla” (RAE: griterío, ruido forte de xente, ou reunión de moitas persoas), e logo corrixilo (calquera comete un exceso, e logo enmendaron). Outra cousa é “mexar por nós, e dicir que chove”. Porque o ruido nesas madrugadas, non foron “supostos”, foron totalmente reais, y ducias de veciños consultados por este portal o atestiguan (incluido unha xoven meañesa que tivo que recorrer a colocarse tapóns nas ourellas para poder conciliar).


O esgrimido polos afectados si que refrexa a realidade do acaecido no evento esos días (en relación a Bulla). O que non refrexa a realidade é a versión súa que trasladan en nota de prensa. E se vostedes, tal como dicen, mateñen “un firme compromiso coa zona e cos veciños”, ese ben podía empezar na súa nota pedindo disculpas e logo manifestar que enmendaron o erro (e todo arreglado!), e non cargar contra os veciños dubidando do acaecido, como se en tantos lugares diferentes se inventaron a situación padecida… Pois non, señores Costa Feira, non chovía, aínda que vostedes o dixeran, senón que mexaban por nós con esa nota de prensa. Desde aquí, dicímolo libres.
 
P.D.: Se desde Costa Feira queren facer uso de réplica e publicar neste portal, pode dirixir –uso si, con autor plenamente identificado- o seu escrito a
poloventanuco@gmail.com


sábado, 8 de agosto de 2026

 

 UNA MADRE CORAJE GANA SU CAUSA EN PRO DE LA DISCACIDAD 

El alcalde Carlos Viéitez y su gobierno local se comprometen a dar marcha atrás el próximo año y aceptar en las ludotecas de de verano y Navidad a todos los niños, eliminando el límite de discapacidad máxima que había fijado en un 60 por ciento este años, lo cual dejaba fuera de la ludoteca de verano al niño Anxo. L.P. por exceder el baremo.


Anxo experimentando en piragua sobre el agua en su nuevo campamento

Una marcha atrás que no obedece a una concesión de la alcaldía, sino a
una exigencia que le había demandado la Valedora de Pobo y la Fiscalía de Personas Mayores Personas con Discapacidad, órganos que se han interesado por el affaire meañés. En el fondo todo se se debe la madre-coraje del niño, en la persona de Noelia Lobato Tarelo, meañesa dio voz en prensa (La Voz de Galicia), denunció la discriminación que la discapacidad que el gobierno local evidencia en unas bases aprobadas de tapadillo y que nunca fueron públicas, y elevó  escritos de denuncia ante el Ministerio de Igualdade y la Valedora de Pobo. Tras lo publicado en La Voz de Galicia, y ante una denuncia social de tal calado, la propia Fiscalía actuó de oficio (este blog lo adelantaba el pasado 5 de julio cuando asegurábamos que “en otras instancias se está valorando el poder actuar de oficio”, sin citar entonces la Fiscalía mientras no se hiciera oficial esa intervención), exigiendo informes y documentación al gobierno local. Y en esos informes, implícito, ya figuraba la marcha atrás del regidor para tratar de contener cualquier actuación judicial.
Así lo refiere la Valedora do Pobo, en cuyo escrito emitido el pasado 15 de julio, trasladaba ya a la madre ese acuerdo: “o concello -apunta en su respuesta la Valedora- manifesta no seu informe que, en vindeiras edicións do Ludoconcilia e na elaboración do Prego de Prescricións Técnicas estudarase a eliminación de calquera límite para o acceso a persoas con discapacidade”. “Porén -agrega la Valedora- este compromiso municipal constitúe unha resposta adecuada para evitar que situacións semellantes podían reproducirse no futuro”.
 

Otra imagen de Anxo viajando en piragua en su nuevo campamento


Tantarantán

Y en justa cruzada, en el último pleno del día 30 de julio, esta madre pidió al final, turno de palabra en el que dio un tantarantán al regidor y a los concejales de su gobierno, tanto que, más de uno, acabó bajando la cabeza por vergüenza, mientras, uno por uno, les mostraba una fotografía de su hijo enrolado al final en otro campamento arousano, en la que corría y se divertía como el niño que es. Y eso que el regidor, instantes antes en esa misma sesión, sacó los pies del tiesto, asegurando que “estos niños tienen que ir a centros especiales”, desconociendo la tendencia a la inclusión que desde hace años prima en la sociedad y en la educación europea y española. En una charla de bar, puede entenderse, ahora bien, desde el sillón de la alcaldía como máximo representante de los meañeses que es, y un acto oficial como es una sesión plenaria, el patinazo es de traca. Y, para inri, se lo espeta a la edil nacionalista Rosana Domínguez que fue quien sacó el tema, precisamente a una maestra que es -y ejerce- y que afronta en el día a día la educación a niños con discapacidad.


Madre e hijo en una instantánea familiar

Y, a mayores, reprende a la nacionalista reprochándole que
“usted hace política con este caso” en alusión al tema. ¿Ah, no? ¿Qué debe hacer una edil en un pleno?: ¿Calceta?, ¿encaje de bolillos?, ¿ganchillo? ¿crucigramas? ¿sudokus?... Claro que lo que tiene que hacer es política. ¿Qué hace el regidor cuando se sienta en el sillón de la alcaldía? Política, por supuesto. ¡Ah! Y por cierto, bastante peor que la de su contrincante, y con muchos peores formas (no hay más que ver las videoactas). Cuando menos, a la edil nacionalista debería agradecerle su corrección, esa que al regidor le falta.
En esa sesión Carlos Viéitez acabó anunciando que se eliminarían en las ludotecas municipales esta barrera para el futuro (la de de verano rige con el curioso lema “Somos Iguais-Corresponsabilidad 2026). De lo contrario, ya avisado, se expone a perder una subvención similar a los 18.032,99 euros que el concello ha recibido este año de la Xunta y el Ministerio de Igualdade. Era una noticia de hechos consumados, porque ya se lo había tenido que reconocer a la Valedora do Pobo y la Fiscalía semanas antes para parar la riada.
Si usted desea visionar el vídeo completo de la videoacta y la intervención de esta madre al final para disipar dudas, pinche en el siguiente enlace directo para verlo y se asombrará (así fue y así se lo hemos contado)
 

 
Sanxenxo

Mas la cruzada de esta madre meañesa no para ahí. Y es que, tras indagar, descubre que el Concello de Sanxenxo ha fijado también ese límite del 60 por ciento (sin verse afectado este verano por no haberse registrado caso alguno por encima de ese baremo). Por esta razón Noelia Lobato se ha avenido a contactar con el Concello de Sanxenxo instándole a que eliminen esa barrera en aras a la igualdad de los niños, y que ninguna familia de ese ayuntamiento sea víctima de tamaño agravio en el futuro. Por cierto, Sanxenxo se lo agradeció y, según refiere esta madre, tomó nota de lo sucedido en Meaño. Desde este portal se lo agrademos -a Noelia y a BATA- en nombre de todos los niños que puedan verse salpicados por la discriminación de los gobiernos locales. Nuestro aliento para luchar en pro de las causas justas.


Lo importante es dar con personas que te entiendan
 
Agradecimiento
Noelia Lobato valora todo lo acaecido (y vivido) este verano: “no se trata de llevar a los niños con discapacidad a centros especiales, sino que se trata únicamente de dar con las personas adecuadas, y Anxo este verano lo ha hecho al toparse personas que son tan especiales como él” en relación al campamento del club deportivo que lo acogió. “Al final, tanto él como yo estamos contentos al haber tenido la suerte de encontrar ese lugar especial que Anxo necesita, donde respetan sus necesidades y lo quieren: el respeto y la empatía han sido el gran regalo con el que al final el destino nos ha cruzado”. “Mi agradecimiento a los monitor@s, a los voluntarios de BATA que siguen ahí, y todos los que me habéis apoyado en esta cruzada en pro de la discapacidad”.


Nota: as fotos que ilustran esta reportaxe foron facilitadas 

e a súa publicación autorizada por familia e campamento.
 
 

sábado, 1 de agosto de 2026

 En clave de verán (II)
O POETA DA RUMBA
(Gato Pérez)
 
 
A segunda estación musical deste Ventanuco estival detense en Gato Pérez, letrista, compositor, guitarrista e cantante, que foi o verdadeiro poeta da rumba catalá. O seu nome real era Xavier Patricio Pérez Álvarez. Nado en Arxentina en 1951, tiña orixe española por canto os avós, tanto paternos como maternos, exiliáranse alá cando a Guerra Civil.
Xunta coa súa nai, veu para Barcelona en 1966, para unirse ao pai que fixera antes a viaxe. Por un tempo traballou de maiordomo, dado o seu gran dominio do inglés, e pronto foi alcumado “Gato” pola súa cara rechoncha. Desde inicios dos anos 70 tocou integrado en varios grupos country, rock, jazz… ata que en 1977 empeza a experimentar coa rumba catalá, fusionando rumba e salsa dun xeito singular, o xitano co hispano e centroamericano, ata con tintes de bolero nas súas letras agridóces.

O propio Gato escribiu: “La rumba catalana es la música propia, característica y original de la Barcelona urbana. Ha nacido de una comunidad marginada pero netamente barcelonesa y muy arraigada, y posee un sello atractivísimo, entre gitano, flamenco y centroamericano, que no se puede comparar con nada conocido”.
A sua andaina musical perdurou entre 1978 de 1990, tempo no editou once discos. Xa en 1981 sufrira un infarto de miocardio e os seus problemas de saúde, moitos de corazón que lle facían padecer fatiga crónica, obrigárono a deixar o alcol. Cando os discos que compuxo logo, adoitaba dicir con sorna, os temas eran concebidos “baixo os efectos da auga mineral”
Finou novo en 1990, con tan só 39 anos, a causa doutro infarto, este letal, cando estaba traballando nun novo disco. En 1991 editouse un doble álbum recopilatorio baixo o título “Sabor de bario”.
 
 
Nas súas letras, que tocan de cheo o corazón, Gato Pérez atrévese coa crítica social, denunciando a discriminación de traballadores xitanos e negros, censura a contaminación urbana, o ritmo frenético da vida dos músicos de orquestra, o bodrio de programas dalgunhas canle de televisión, enarbola o papel do feminismo… Todo iso naqueles anos cando non era habitual, e nos que, á par, conta/canta historias anónimas de barrio en aire de cronista en verso.
 
Entresacamos neste portal algúns fragmentos de letras e cancións con vídeos de Gato Pérez, cando entonces en televisión había máis directos (e cando era un play-back, comunicábanno). A primeira parada facémola en “Gitanitos y morenos”, rumba cunha letra que, amén de crítica social, ven sendo a declaración e carta de presentación da súa música, esa que fusiona o ritmo de xitanos e negros. Para comprendelo, extraemos estes versos:
 
Gitanitos y morenos son los ases del compás
y en la sangre de sus venas late un pulso ancestral.
Ahora viene este cantante, forastero del sabor,
que se mira en el espejo del sentir multicolor.


Ahora vengo yo, a cantar sereno,
ahora vengo yo con sabor, aunque no sea moreno.
Ahora vengo yo, a cantar distinto,
con mi estilo especial de palabras y ritmo.


Pintor que pintas con amor, ¿por qué desprecias mi color?
si tú sabes que en el fondo yo también tengo sabor.
Puede ser que te equivoques con tu pincel extranjero,
pues también sienten el ritmo todos los blanquitos buenos.


 
O mundo frenético dos músicos de orquestra entre quilómetros e escenarios, a arte de saber interpretar para chegar ao corazón do público coa música de baile, é o fondo de de “Se fuerza la máquina”, pagando logo as consecuencias ese ritmo frenético que el mismo padeceu no corazón.
 
Este género divino, esta música excelente,
que es la música del pueblo con la que baila la gente,
tiene un gran problema, amigos, tiene un serio inconveniente
exige tantas energías que la salud se nos resiente.
 
Es la rumba y es el tango, son el jazz y el rock′n'roll:
un volcán de sentimientos por donde habla el corazón.
Así se gasta adrenalina y se bebe mucho alcohol
para afinar las emociones y acordarse del dolor.
 
Se fuerza la máquina, de noche y de día
y el cantante con los músicos se juegan la vida.
 
Si el cantante va cargado casi expresa lo que siente,
si va fresco canta triste y no conecta con la gente,
melodías eternas encadenan la armonía
cuándo el músico es sincero y toca trozos de su vida.


 
Noutras, Gato Pérez, párase no anecdótico sendo capaz de facer, por exemplo, do ventilador unha canción, ou mesmo dun bar, dese bar que todos tivemos, a onde o cliente asiduo adoitaba ir sempre a mesma hora a compartir ou desafogar historias, cabreos, emocións “en posición vertical”, mágoas ou alegrías con amigos e clientes. Nauqela xeracion, todos tivemos un bar que era máis que un bar. Ese de antes, ese que permañecía aberto ata a madrugada e o corpo aguantara, é o que protagoniza “Ebrios de soledad”, un canto de morriña a ese local:


Ese bar fue nuestra vida
y por eso está presente
en las iras y alegrías que nos mueven a vivir.
Aunque ahora es diferente y ya nada es como antes
su recuerdo permanece y se merece una ovación. 

Ebrios de soledad
los amigos de siempre
se alejan y se pierden
para volverse a encontrar,
en el mismo lugar
en sublime armonía
compartiendo emociones
en posición vertical.
 
Hay un genio incomprendido,
un creador de lo sublime
y un artista del futuro que aún está por descubrir,
el empírico poeta, traductor de obras completas,
que pega un salto a la Olivetti y se convierte en ganador.
 
Y también van los cantantes,
con los músicos geniales
a explicarse las canciones y exhibir su vanidad,
mientras otros sin fortuna venden risa y luz de luna
a un roquero rey del rollo rey del rollo de imitar.
 
El amigo derrotado
por la lucha cotidiana
va y se borra del programa pues tiene que madrugar
mientras otros más dichosos, habladores e incansables,
buscan otro grifo abierto donde poderse enganchar.
 
Se inaugura un nuevo día,
en el bar junto al mercado,
entre frutas y pescado que perfuman la humedad
donde gente alborotada en un mosaico de miseria
entierra su borrachera con algo sólido y champán.


 
Cun toque de humor, os prexuizos sociais afloran en “Todos los gatos son pardos”, esos que nos levan a ter opinións xa preconcebidas sobre os outros, ás veces pola súa indumentaria, polo coche que conducen e a que horas do día (ou da noite) en que se move. Presentado abaixo por José Mª Íñigo (sen bigote!), e como nunha crónica de comedia, todo arranca co suceso propio de crónica de xornal:
 
Circulaba por la noche en su coche un ciudadano
proveniente de una fiesta súper de ambiente mundano,
aturdido por la juerga, aplastado en el asiento
se marchaba hacia su casa computado a descansar.
De repente y por sorpresa unos guardias apostados
le ordenaron detenerse y aparcar en un costado.
El control daba con todo, se buscaba a unos maleantes
que habían dado un serio golpe junto allí minutos antes.
 
A las tres de la mañana nadie cree ni una palabra
a un sujeto mal vestido en un coche destartalado
"Aquí hay gato encerrado -dijo un guardia inteligente-
"deberemos comprobar quién es usted y en dónde ha estado".
Es más, y en esos días los vecinos reclamaban
un despliegue policial superior al habitual:
mil atracos y secuestros, registros y redadas,
la ciudad era un infierno, se había perdido la calma.
 
Si hubiera sido de día, habría pasado de largo,
pero señores, era de noche, y todos los gatos son pardos
(…)
 
Dos días en comisaría, esposado a un homicida,
simple trámite y perdone las molestias de antemano.
Si hubiera sido de día, habría pasado de largo,
pero señores, era de noche y todos los gatos son pardos.



 
E crónica de familia, a de “Blanca Torres Muñoz”, filla de Pedro e Juana, e que foi unhas desas mulleres fatal, tan linda e engaioladora como provocadora da ruina de todos os que a ela de achegan. Cantaba Gato:
 
Perico Torres y Juana María Muñoz
venían de dos estirpes de raza pura en el vacilón:
Juana venía del monte, Perico del altiplano,
y ponían banda sonora al comportamiento humano.


Se unieron en la tormenta y aterrizó un meteorito,
bello fruto primoroso de María Juana y Perico.
Que de su madre heredó belleza y de su padre locuacidad,
la bautizaron Blanca en homenaje a la amenidad.


Blanca Torres Muñoz es una muchacha fina
que a los hombres vuelve locos y los conduce a la ruina.


Nota: vídeo de TV3 Catalana, con tres canción de Gato. Avanza o vídeo ata 5,20 min. para esoitar Blanca Torres Muñoz (ou ben podes escoitar as tres canción: "Juanito Alimaña", "Blanca Torres Muñoz" e "A la carrer de la cera", esta última en catalá, que tamén foi lingua para de canción de Gato)

 
Biográfica da súa vida resulta “La gran ciudad”, na que relata a crónica do adolescente que foi, que con 15 anos e xunto coa nai, chegan da Arxentina, e desembarcan en Barcelona. Así, el mesmo, Xavier Patricio, enfróntase a nova cidade, e na letra rinde o seu tributo a unha Barcelona multicultural, deixando atrás os pibes porteños no seu Buenos Aires natal.
 
Un día de primavera del que hará un decenio más,
arribaba a la ciudad por la puerta de ultramar
en un barco transatlántico desde el continente austral
un chaval viajero armado de una gran curiosidad.


Muchos amigos en la distancia, había tenido que dejar.
El mundo intenso y festivo que solía frecuentar.
Su ciudad gigante conocía de pe a pa
y aprendía por las calles la lección fundamental.


El trajín cosmopolita y una gran actividad
sorprendieron gratamente al chico al desembarcar,
treinta años prisionera y no podían doblegar
a la enérgica ciudad que comenzaba a despertar.


Inundaban las aceras emigrantes y extranjeros
en un cóctel demencial de turistas con obreros,
abierto y cálido el corazón del lugareño
tantos potajes distintos en un único puchero.
 
Hay gitanos y judíos, valencianos, portugueses
andaluces, africanos, isleños y aragoneses,
y una rambla rebosante de fecunda humanidad,
un oasis de tolerancia imposible de ocultar.
 
Charla y copa descubrían los secretos del lugar
en larguísimos paseos a las horas de estudiar.
Conversaciones eternas, escalas de bar en bar
entre Tibidabo y mar del Besós al Llobregat.




 
A inicios do anos 80 falar de feminismo e empodeirar á muller para abandeirar unha política que entonces era de homes, supoñía unha ousadía. Pero en “La diputada” Gato non se cortaba un pelo na crítica política aos varóns “culpables del aburrimiento”:
 
Siempre por delante de todos los hombres
que han hablado tanto y han hecho tan poco,
y son los culpables del aburrimiento
que se masca en medio de este desencanto.

Siempre rodeada de tipos tan serios
que por más que hablan no se les entiende.
Hablan el idioma de un mundo distante
que jamás consigue llegar a la calle.
 
Ella sola contra todo el mundo
cambiará esas leyes inhumanas
(…)
Aire nuevo en el congreso con esa fiera desatada
que no para nunca, todo un tren expreso
¡Ay, qué diferente, la diputada!




“Quise ser tu amigo” é unha canción nostálxica do que puido ser pero non foi nas nosas relacións. O non saber ver a oportunidade, non coller o tren axeitado, resultando esa letra de bolero ao ritmo de singular rumba aflixida:


Cuando salga el sol mañana
yo ya estaré lejos de ti.
Fuimos almas impacientes
que no supieron resistir.


Quise ser tu amigo, ¿te acuerdas de mí?,
que te pasó tan cerca y no quisiste huir;
te azotaba un viento de ambición sin fin
y no tuviste tiempo para mí.


Ya no soy aquel fantasma
que vivía en la oscuridad.
Me tocó pasar por todo
hasta que aprendí a olvidar.



 
Gato Pérez finou con 39 anos deixando moitas historias por crear e cantar. Neste capitalismo salvaxe, se eres novo, con dificultade para chegar a fin de mes, imposible poder pagar unha vivenda con tan pírrico salario, sufrindo as dentadas da ansiedade e do estrés por doquier -que tamén asomaba naqueles anos 80 cunhas tasas da paro brutais-, nunha sociedade hoxe en que psiquiatras e psicólogos clínicos poder facer o agosto, non cabe alporizarse, non serve nadar sempre contra corrente, non podemos agotarnos facerdo de Quixote, e Gato nos receito a ritmo de rumba para levantarche o ánimo é ben sinxela: “Resignación” 
 
Óigame usted, caballero, que problema tengo yo:
Tengo atrasada la renta, la farmacia y el colmado
el teléfono cortado, me he quedado sin trabajo
y el coche se me revienta,
y si sigo cuesta abajo, no llegaré a los cuarenta.


Dígame señor psiquiatra: ¿Qué debo hacer?
He perdido a mis amigos y a mi mujer:
“Yo te voy a recetar jarabe de “Me resbala”,
un poco de una pomada y un ungüento de “A mí qué?”.


Y si tú sabes inglés y la cosa sigue fea;
te tomas cinco pastillas de “I don’t care”, “I don’t care”.
Y las cosas van mal y la causa está perdida
no hay mejor medicina que tener “resignación, resignación”.


Resignación, resignación ese es el hecho
meter el pecho, resignación (…)


Si naciste chiquitito, gordo, feo y barrigón
te miras en un espejo y no encuentras la solución, pues ten:
Resignación (…)
Y para esa enfermedad, esa que llaman estrés,
te tomas un jarabe de paciencia con un poco de “A mí qué”.
Resignación (…)


Nota: vídeo de TV3 en directo


 
E se o verán se está tordendo na túa vida, pon outra vez esta última canción… e baila en solitario ou coa escoba… Resignación!