sábado, 13 de marzo de 2021

conversas.com
Juan Costas Muñiz

Entrenador de Asmubal femenino

El técnico Juan Costas se reencontró de con el equipo del que se había alejado tras la irrupción de la pandemia hace un año. Se iba con la sensación de un trabajo inconcluso. Su retorno en estas navidades supuso un refuerzo anímico para ilusionarse, él y la plantilla, con un proyecto en construcción. Y es que a Costas le une un vínculo emocional con Meaño, que ha pesado lo suyo en su desembarco en el Asmubal: su abuela materna Rosa Dasilva era hermana de Dolores (señora Lola "A Portuguesa"), mujer ésta última que ha sido santo y seña de una saga de hosteleros en Dena, con una “Casa Portuguesa”, que siguen regentado sus tíos. En el haber de este técnico de Mos, una trayectoria como jugador, siendo portero con Porriño, Novás, Lavadores o Chapela, en categoría nacional. Su faceta de entrenador la alentó Luis Quintáns, que le llegó a dirigir durante años en la categorías base y luego la sénior del Lavadores en Primera Nacional. Una faceta que completó con el cargo de seleccionador gallego en categoría infantil, combinado al que llevó a convertir en Campeón de España, emergiendo su persona como uno de los técnicos jóvenes referentes del momento. Agradecemento, fotos: Noé P.

“MEAÑO DA PARA UN PROYECTO BONITO, PERO SE NOTA LA FALTA DE APOYOS”

¿Con que equipo se reencontró en Navidades cuando vuelve para asumir el banco del Asmubal?
Me encontré a un equipo con los brazos bastante caídos, se notaba que las derrotas les habían hecho mella anímicamente. Yo, que vine siguiéndolo por los streamings y los vídeos de partidos en la red, notaba que las cosas no estaban saliendo. En plano psicológico todo es cuestión de dinámicas, cuando te metes en una adversa es muy difícil salir.

Juan Costas en el pabellón de Coirón

El club prescindió de usted tras al final anticipado de la temporada pasada por el confinamiento de la pandemia, y ahora le recaban para intentar levantarlo. ¿Cómo se tomó el adiós y el ahora el reencuentro?
Yo me había tomado un paréntesis de cuatro años en que estuve fuera de banquillo dada la situación familiar, con dos niños que requerían su tiempo. Cuando contactan conmigo en mitad de la temporada pasada, el vínculo con algunas personas que me llaman y mismo con Dena, que era la tierra de mi abuela y donde conservo a una familia que quiero, pesó lo suyo. Al llegar me encontré con un equipo y una gente que, al cabo de un tiempo, percibía que podían hacerse cosas importantes, con tiempo y a un plazo largo, eso se volvió ilusionante. Luego la pandemia, la falta un patrocinador para una inyección económica y mi desplazamiento desde Mos… Todo jugó en contra. Ahora, cuando me vuelven a llamar, la verdad, es que no me lo esperaba. Pero tengo que reconocer que me ilusionó mucho: al momento acepté, aparté el plano económico y la distancia, y se impuso el plano emocional de volver.

¿Cuál fue la clave para cambiar el chip anímico del equipo tan pronto?
El primero, mismo para mí, fue la alegría de las jugadoras que sentí en el vestuario de al lado, cuando la presidenta Silvia Lobato estaba reunida con ellas comunicándoles mi vuelta. Yo tenía claro que ese día, la primera charla con la plantilla resultaría clave. En ella mi mensaje fue no pensar en el partido, sino en hacer las cosas bien en los entrenamientos, tanto en el plano de técnica individual como colectiva, estar concentradas en las sesiones. Si lo hacíamos bien, los resultados llegarían con el tiempo.

Sentado en el banco con su pizarra de trabajo

A la hora para dirigir a un equipo aficionado, tan joven como este, fajándose en la División de Plata Nacional, supongo que la empatía juega un papel importante para un técnico. ¿Cuál es la clave en esa psicología suya para llegar a la jugadora?
Cuando tienes en tus manos gente tan joven, en ocasiones, tanto en los partidos y como en los entrenamientos, sólo ven blanco o negro. Yo mismo experimenté eso como jugador, teniendo su edad. Ahora como técnico, con la experiencia de los años, yo veo en todos los colores, y esos colores es lo que tengo que enseñarles a percibir , tanto dentro como fuera de la cancha.

¿Y cómo lo traduce en el lenguaje corporal a la hora de dirigir desde el banco?
Para mí, la clave es tirar y aflojar, exigir y distender, como un juego. El técnico debe estar por encima de los momentos, transmitir confianza, calma, aún en los más adversos. En el balonmano el reglamento te permite mover continuamente el banco, y esos tiempos hay que manejarlos: si sabes que una jugadora, por ejemplo, lo hace bien con el lanzamiento en los entrenamientos, pero en ese partido no le salen las cosas, no cabe reprocharle nada, y menos gritar. Cuando la sientas en el banco ya está frustrada ella, y yo prefiero ver con cierta indiferencia cuando pasa mi lado para sentarse, no decirle nada sobre sus errores sino que perciba que, en realidad, yo estoy tranquilo. Al cabo, cuanto toca regresar a la cancha, hablarle con calma, sin discurso largo, sólo dos indicaciones concisas y muy breves, de lo que quieres que le toca hacer ahora en la cancha, no aludir a sus errores anteriores, que perciba que yo confío en su lanzamiento.

El equipo en Valladolid capital, en una foto del club.
 "Porque Inelsa trabaja por el futuro de Meaño... y más"

¿Le ve chance al equipo para salvarse del descenso en esta categoría?
Sí, en este momento dependemos de nosotros y los números nos dicen que se puede lograr. El plantel es joven, con una mayoría de jugadoras entre 19 y 21 años, con mucho margen de mejora, tanto individual como colectiva. Pero, lo cierto, es que será realmente difícil porque una categoría nacional es muy exigente, con equipos muy hechos. Mismo ahora el calendario nos depara medirnos a Oviedo, Valladolid, Cleba León, Tenerife, Palencia, un Carballal que se ha reforzado mucho, son rivales muy complicados.

Supongo que sueña con reforzar el plantel. ¿Por dónde pasarían esos refuerzos, en el caso de que pudiese llegar alguno, que supongo complicado?
Tenemos un plantel de 12 jugadores más 2 porteras que hacen 14. Lo ideal sería contar con 17 o 18 componentes, que no tenemos. ¿Refuerzos? Tenemos necesidad en todas las posiciones, pero, de llegar, mi opinión es apostar por jugadoras que aporten, pero que sean jóvenes, con margen de mejora para crecer en Meaño, porque a mi me ilusiona el poder desarrollar proyectos, y para mí este del Asmubal puede ser bonito en un plazo medio o largo. Meaño reúne condiciones, sólo que se percibo la falta de apoyos para hacerlo realidad.

Juan Costas, en Coirón

¿Dejaría un mensaje en relación a esa falta de apoyos: aficionados, patrocinadores, ayuntamiento…?
Yo vengo de trabajar con equipos en Vigo y villas grandes, donde hay muchos deportes y muchísimos equipos, y los ayuntamientos tienen que dividir partidas económicas para entre todos. Cuando llegué a un concello pequeño como es Meaño me esperaba encontrar con un pueblo y un ayuntamiento volcado con este equipo, porque es el único que ha jugado y juega en una categoría nacional, que recorre media España llevando el nombre de este pueblo allí donde va. Esa falta de apoyo llama la atención, a mí y a cualquiera. Sinceramente, me gustaría sentarme con los responsables políticos, hablarlo con calma, de forma constructiva, conocer las necesidades. Tal es la situación, que yo cada día tengo que prepararme los entrenamientos para una categoría nacional en el mismo coche. Llego antes, estaciono siempre en el mismo sitio y dedico el tiempo dentro del coche a diseñar la sesión, porque en el pabellón no tengo ni un simple cuarto con una mesa en el que poder hacerlo. Nadie conoce Meaño, cuando se lo menciono a alguien, me dicen que si Moaña, Moraña… pero Meaño no saben dónde queda. Esta es la ocasión de ponerlo en el mapa, con un trabajo enorme en la gente del club. Eso debería ser un orgullo para todos, y debería percibirse en aficionados, patrocinadores y en el propio ayuntamiento, que es a quien representa, y para bien, este equipo en España, que se dice pronto. Detrás hay muchísimo trabajo.
  

martes, 9 de marzo de 2021

DÍA DA MULLER TRABALLADORA

Entreabrimos este modesto Ventanuco, dun xeito agarimoso, para honrar hoxe á muller traballadora. E, desde aquí, facémolo a través desa muller anónima, cunha imaxe captada en Meaño en 1953, e que para nós foi loita e tesón. Como tantas. Porque o mellor de nós é mamá.

Victoria García Souto, 1953


sábado, 6 de marzo de 2021

 LA BUMM LUCE NUEVA IMAGEN 


A asociación Banda Unión Musical de Meaño  presentaba ayer en un acto público -con aforo limitado por el momento COVID- la nueva imagen corporativa del colectivo y de la banda meañesa, amén de exponer el programa para la segunda parte del año, siempre a expensas de que mejore la situación de la pandemia. Un acto que se celebraba en la Quinta de San Amaro y que servía también para la presentación en sociedad de la nueva presidenta, Olga Pérez Sanmartín, arropada por el director Diego Javier Lorente y el alcalde Carlos Viéitez.


Acto de presentación de la imagen corporativa en la Quinta de San Amaro

El nuevo logotipo que lucirá a partir de ya son cinco líneas envolventes en tonos dorados que convergen en un punto, y que simbolizan el pentagrama musical que acaba -o parte, según se mire- en un punto dorado que evoca la dirección de la BUMM (Banda Unión Musical de Meaño). Del lado opuesto el pentagrama envolvente desemboca sobre las siglas que rezan como nombre en el logotipo. Los creadores son los diseñadores gráficos Iván Pérez y Pablo Veloso que, a la par, son socios del colectivo que, actualmente, agrupa actualmente a medio centenar de personas.
Olga Pérez explicaba que “el nuevo logotipo responde ser una imagen fresca, a la par que elegante, que trata de transmitir la ilusión, la espontaneidad y el dinamismo de una banda joven”. Una imagen que ayer para la ocasión lucía en dos paneles situados a sendos extremos e la mesa. A mayores el logotipo tiene también una versión propia para la Banda Infantil “donde el dorado de las líneas se sustituyen por otras más coloridas, que le dotan de ese carácter infantil que requiere esta formación”. Y es que la nueva directiva pretende dar así identidad propia a las bandas Infantil, Xuvenil, con ligeros retoques sobre el oficial de  la BUMM.


Nuevo logotipo de la BUMM

Olga Pérez explicaba también las otras dos vertientes en que trabajará su equipo para este 2021. Por una parte, la creación de una página web para visibilizar aún más la actividad de tres bandas por la red, y de otra un programa de entrevistas con gente relacionada con el mundo de la música y que se irá colgando en su web para dotarla así de un dinamismo que mantendrá la página fresca y activa a los seguidores.
 
Programa post-pandemia
Por su parte, Diego Javier Lorente López explicó el programa de la formación, pensando en el verano y la segunda mitad del año. “Por una parte -explica- la proyectamos organizar un seminario de jazz este verano, abierto no sólo a músicos de Meaño sino también del exterior, más un concierto homenaje del Walt Disney, con vocalistas y canciones, ofreciendo un espectáculo dirigido al público familiar”. Y, a mayores, apuntaba la organización de un campamento urbano musical “pensado sobre todo en los más pequeños”, un concierto con la Sinfonía nº 1 de Johann de Merck “obra que supuso un antes y un después en el mundo de la composición”, y otro de música bailable “dirigido en los mayores, y con vistas a la fiesta de los Milagros en septiembre”.
En medio, un Festival de Bandas de Música, que este año no podrá celebrarse otra vez por la pandemia, pero para el que la directiva, según reconocía la presidenta, “pensamos en la posibilidad de organizarlo en el mes de agosto”.


Logo de la Banda Infantil

Finalmente el alcalde Carlos Viéitez agradeció el paso dado por el nuevo equipo directivo para asumir las riendas de la entidad, subrayó el apoyo del concello habilitando un local de ensayos en el pabellón de Xil. A medio y largo plazo anunció ofrecer a la banda de un nuevo local -un emplazamiento que el gobierno local tiene previsto en el cierre perimetral de escenario de la Praza da Feira- y la construcción de un auditorio para el que el concello proyecta la compra de terrenos en el lugar de As Covas, en la inmediaciones del colegio.
El acto se cerró con una entrega de reconocimientos a los diseñadores de logotipo más a anterior equipo directivo, encabezado por un Óscar Rial que lo lideró durante dos mandatos desde enero de 2017. El director Lorente López aprovechaba el momento para elogiar los tres equipos directivos con los que le ha tocó trabajar, el primero con Manuel Arosa, el segundo por Óscar Rial y este tercero con Olga Pérez, a los que alabó por su trabajo y permeabilidad para un entendimiento con el que esta banda se erigió en un referente tanto dentro como fuera de Galicia. Sobre la situación COVID Diego Javier Lorente reconocía “tenemos mucho trabajo para reconstruir todo que esta pandemia nos ha ido quitando”
 

domingo, 28 de febrero de 2021

conversas.com
Celsa Lastres Radío

Mestra meañesa


Aos seus 85 anos, desde Bandeira, onde está afincada, a mestra meañesa Celsa Lastres Radío (Abuín-Dena, 1935) rememora aqueles anos nas escolas nacionais unitarias. Boa parte dos seus anos de docente estiveron ligados a Castrelo, onde impartía clase na escola do Castro. Desde este Ventanuco, ás portas do 8 de marzo (Día da Muller Traballadora), o noso recoñecemento para unha labor vocacional dunhas mestras (e mestres) cando aínda se mantiña o dito de “pasas máis fame que un mestre de escola”. 

"A LEMBRANZA DA ESCOLA DE CASTRELO É A DOS BOÍSIMOS ALUMNOS QUE TIVEN"


Foi vocacional o de ter ser sido mestra?
En gran parte si, era algo que me gustaba desde nova. Quizáis puiden ter estudado outra cousa, pero daquela tampouco había moitas portas para as mulleres cando queriamos estudar unha carreira.
Vostede nace en 1935, un ano do estoupido da Guerra Civil. Marcouna este coflito dalgún xeito?
Si, moito, porque nela finou o meu pai, Daniel Lastres, que daquela estaba combatindo na frente de Aragón. Contáronme que baixou a por auga ata un regato, para comer, e daquela unha bala perdida deu con el. Eu nunca o coñecín, fun o que se di unha orfa da guerra. Cousas da vida, aquela morte fixo que eu poidera estudar nos colexios de orfos pola guerra. E así fixen a carreira, primeiro estudando nun desos colexios en Zamora e logo en Pamplona.


A mestra Celsa Lastres

Lembra en que ano empezou a dar escola e cal foi o  seu primeiro salario?
Sí, empecei dando clases en Silleda en 1958, cando eu tiña 23 anos. O salario daquel primeiro mes foron 1.300 pesetas (isto é, 7,8 euros para todo o mes).
Cando veu para Castrelo?
Primeiro pasei por Vila de Cruces, logo voltei a outra parroquia de Silleda, chamada Senra, onde din escola seis anos. E desde aí fun para Castrelo. Era o ano 1968, e asignáronme a escola unitaria que había no Castro. Era unha escola vivenda (cando lle ensinamos a foto dese inmoble, que hoxe oficia como local das Mulleres Rurais, ela acláranos: “daquela estaba pintada en branco”).
Como lembra aquela escola de O Castro?
Era unha casa-escola. Na pranta baixa estaba a aula, a arriba, na primeira, a vivenda da mestra. Empezou sendo escola femenina, e a ela viñan nenas de entre 6 e 14 anos, todas xuntas, ata houbo un curso no que cheguei a ter 83 alumnas. Como daquela non había matrículas, nen rexistros, en Inspección apenas sabían cantos alumnos tiñamos na realidade. Pese a esa cifra eu intentei ensinar e atender a cada unha en función da súa idade e do seu progreso. Eu deilles clase de todo: matemáticas con álxebra, mesmo con ecuacións, lingua, xeografía e, co tempo, ata francés. Sempre loitei para que tiveran o certificado de Estudos Primarios, e daquela púxenme dacordo con Suso Jorge Campos, que era outro mestre de Castrelo. Xuntos logramos que nos autorizaran a facerlles o exame para o título, e daquela viña o inspector Jorge Vázquez, que era cura, e que estaba presente na aula durante a proba.


Imaxe que mostra hoxe a que foi antiga escola do Castro en Castrelo

E vostede vivía enriba?
Nos primeiros anos non, porque seguín vivindo coa miña nai en Abuín, Ela era Elvira Radío Límeres, máis coñecida en Dena acomo Elvira "A Campona". Logo, cando finou, instaleime coas dúas fillas na casa da escola en Castrelo.
E o seu marido?
El era de Bandeira e durante tempos, como quen di, vivimos separados, pola semana en Castrelo e os fins de semana iamos a Bandeira.
Cal é a primeira lembranza que lle ven a cabeza cando lle menciono aquela escola de Castrelo?
A dos boísimos alumnas e alumnos que tiven, e a duns pais e nais que se portaron de marabilla conmigo.
Algún libro de cabeceira adoitaban ter os alumnos naquelas unitarias?
O que mais lembro son os libros da editorial Álvarez, cun primeiro, segundo e terceiro grao, en función dos niveis. Cada un desos libros incluía leccións de todas as materias.
Ata cando se mantivo aquela escola unitaria de Castrelo?
Ata 1976, en que naquel curso 1976-77 abría o Colexio de Castrelo. Os mestres que estabamos nas diferentes escolas unitarias da parroquia, que desde fins dos anos 60 fixéronse xa mixtas coa chegada da E.X.B., pasamos a formar parte do persoal co Colexio Nacional, que así se chamaba entonces. (A Celsa Lastres, acompañárona así Suso Jorge Campos que impartía escola na Bouza, Dolores Segunda Vila Méndez e Francisco Barros Barros que daban escola no Couto-Lourido; e María Mouriña Arias, da escola de Serantellos).


Homenaxe dos ex alumnos de Castrelo a Celsa Lastres a mediados dos anos 80

Ata cando deu vostede escola en Castrelo?
Ata 1980 en que viñen para Bandeira coas fillas para estar toda a familia xunta. Desde aquela din escola aquí no colexio, e logo cando chegou a lei de ensino obrigatorio ata os 16 anos, pasei a dar no IES, onde impartín Galego. Así ata o ano 2000 en que me xubilei aos 65 anos.
Mire que vostede pasou por leis educativas: as unitarias, os colexios da EXB, o instituto de secundaria… Despois de tantos anos, e se mira atrás: sinte que hai alumnos que aínda se lembran ben de vostede?
Sempre hai cousas que se lembran e persoas que te lembra. Lembro dun xeito expecial que a mediados dos anos 80 os alumnos de Castelo fixéronme unha homenaxe e convidáronme a compartír con eles un xantar en Castrelo. Foi moi emotivo que se lembraran de min pasados xa catro ou cinco anos de que estaba en Bandeira. Foi moi gratificante, moi bonito, son cousas que se levan no corazón.


ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

NOTA: Se eres ex-alumn@ da mestra Celsa Lastres na escola ou colexio de Castrelo, e queres contactar con ela podes escribir ao correo-e: susarola2@gmail.com


ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo
 

sábado, 20 de febrero de 2021

TAL COMO ERAMOS…

Entrada fotográfica a deste fin de semana, voltando a vista nostálxica atrás buceando no faiado da memoria. Do álbum rescatamos esta foto da escola feminina de Xil, sita no lugar de Picón, curso 1965-66. Debaixo identificamos ás rapazas desta promoción, coa mestra Rosa Varela, que viña no Balea cada luns ao mediodía para empezar a semana impartindo escola pola tarde, e que logo completaba os sábados de mañán. Ditados, operacións de matemática básica, xeografía, historia sagrada, vaso de polvo en leite a media mañán e rezo do "Angelus" ao sair... Así vivían, así aprendían e así somos hoxe. Desde aquí o noso agradecemento a todas esas maiores que fixeron posible a historia que recollemos, con cariño en Xil, a siña Fina, Etelvina, Olga e Alicia.


Escola feminina de Xil, curso 1965-66
Foto: arquivo familiar de Olga García

Silueteado de identificación

FOTO DA ESCOLA DE NENAS DE XIL (curso 1965-66)

  1. Teresa Padín Varela
  2. MESTRA:  Rosa Varela
  3. Mª Carmen Canario
  4. Rosa Padín Varela
  5. Laura Varela Camiña
  6. Mª Carmen Joven
  7. Olga García Arosa
  8. Videlina Ruel
  9. Mª Carmen ¿García?
  10. Mª Carmen Naveiro
  11. Alicia Pintos
  12. Mª Carmen Solla
  13. Mª Carmen García
  14. Dolores Dios
  15. Mª Carmen Feijóo
  16. Mª Carmen Bemposta
  17. Mª Carmen ¿....?
  18. Rosa Varela “Rosiña”
  19. Mª Carmen "do Roxo"
  20. Teresa Chantrero
  21. Mª Carmen "de Barreiro"
  22. Sara Pintos
  23. Dosinda Romay
  24. Mª Carmen Ruel
  25. Margarita Pintos
  26. Mª Carmen "de Pintos"
  27. Ramona Romay
  28. Teresa Feijóo
  29. Clara Canario
  30. Rosario Sueiro
  31. Gloria "de Antón"
  32. Ramona "de Pintos"

Para calquera suxerencia, corrección ou para completar nomes escríbenos a
poloventanuco@gmail.com


oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

PLENO DE MEAÑO & "O camarote dos irmáns Marx"

Adxuntamos tamén o enlace para visionar o pleno ordinario do concello de Meaño desde pasado venres, 19 de febreiro de 2021. Ao pouco que leves uns 10 minutos coincidirás co título que nos propón un lector: "EL CAMAROTE DE LOS HERMANOS MARX"  😅 😅 😅 😅

Pleno de Meaño, 19 de febreiro de 2021









domingo, 14 de febrero de 2021

ENQUISA: Unanimidade?

Nesta entrada publicamos o resultado da enquisa realizada a través deste Ventanuco nesta pasada semana. Unha enquisa á que, tal e como se informou, só se podía a,cceder abrindo sesión en Google. Durante a semana (para os que tiveran dúbidas) o lector podía ir comprobando os resultados que se ían obtendo pinchando en "ver respuestas anteriores" que aparecía na páxina abaixo. Aquí deixamos o resultado final da mostraxe na que votaron 60 persoas:



A enquisa pretendeu ser unha canle para informar e facer oir a túa voz. Nen máis nen menos. E os resultados obtidos amosan que a petición do servizo de pediatría para Dena (tal y como se viña prestando sempre) non é tan unánime como pretenden facer ver os políticos municipais (todas as formacións). Ata o de agora argumentábase que isto era unha petición que dicían "unánime" por parte dos meañeses e meañesas. Visto o visto arriba, semella que está lonxe de selo, que non podemos falar de "dereitos conculcados", de "renunciar a dereitos que nos corresponden", da "marxinación d@s nen@s do rural"... Argumentos aderezados con palabras edulcoradas por eufemismos que se repiten como latiguiños. Cando se trata disto, se un ten fill@s en idade pediátrica pensa primeiro no benestar e atención completa aos seus fill@s; outros, antepoñen o rédito político que poidan quitar para si. Non estaría mal que se reprantexaran cousas, ou non? 

NOTA: Somos tan humildes que a este Ventanuco non lle poñemos nen vidro (para que así corra o aire 😄😄). Lembra, se queres compartir algo, este ventanuco témolo permañentemente aberto: escríbenos a  poloventanuco@gmail.com


sábado, 6 de febrero de 2021

 ENQUISA: o pediatra, onde?


Colea a ausencia  do pediatra no centro de saúde de Coirón-Dena. Non obstante, abrimos este particular Ventanuco para botar luz sobre o tema. O que vertemos nesta entada non é opinión, senón información que constatamos presencialmente, tendo coñecido in situ a situación. Despois de ler, ao final desta páxina servimos a pregunta real que deberiamos facernos para coñecer a túa opinión na enquisa que servimos
. 


Como se prestaba o servizo de pediatría que existía en Dena?

Horario de consulta pediatra: de 8,00 a 11,00 horas (de luns a venres). Logo, na segunda metade de mañán, ese  mesmo pediatra prestaba o servizo no concello de Meis.
Horario da consulta de enfermería: de 8,00 a 11,00 horas. Era @ mesmo@ enfermeir@ que, a partir de media mañán, subía  Meaño para prestar os servizos co centro de saúde de As Covas, dando así cobertura ao doctor Gil Cons.
Vacacións, permisos, baixas, ausencias por indisposición: durante ese tempo, Dena quedaba sen pediatra (pola falla de profesionais no ramo, razón esgrimida polo SERGAS desde fai anos). Cando iso ocorría, aos meañeses, xeralmente, non lle quedaba outra que acudir ao servizo de urxencia en Baltar ou, no seu caso, solicitar para ser atendido en Dena ou Meaño pola médicaode familia.


Centro de saúde de Baltar en Portonovo
 
Como se presta o servizo de pediatría que se ofrece agora en Baltar aos meañeses?
Nº de pediatras que existían antes en Baltar: 2
Nº de pediatras que prestan servizo agora en Baltar: 3 (o terceiro é o profesional que antes repartía xornada entre Meaño e Meis, e que agora atende en Baltar ás familias de ambos concellos).
Horario de consulta pediatría: de 8,00 a 15,00 horas (de luns a venres).
Horario da consulta de enfermería: de 8,00 a 15,00 horas. A ausencia de pediatra en Dena permite que @ enfermeir@, que antes prestaba servizo alí en Coirón durante media mañán, poida prestar os seu servizo xa a xornada completa no centro de saúde de As Covas de 8,00 a 15,00 horas.
Vacacións, permisos, baixas, ausencias por indisposición: cando isto ocorrra os meañeses non quedarán sen servizo de pediatría en Baltar, ao repartirse os outros dous profesionais, cando proceda, a axenda do pediatra ausente.
 
Tamén cabería lembrar a situación do profesional de pediatría: se sería mellor para o seu rendemento e estabilidade dividir xornada entre Dena e Meis, pasanado un tempo -e risco- cada día na estrada entre estos esos concellos, ou ben sería máis axeitado que ese profesional emprege ese tempo de estrada en prestar consulta nun centro estable.
 

A continuación servimos a enquisa. O seu carácter é totalmente anónimo, nin desde este Ventanuco pode coñecerse ao votante, por canto o lector non emite resposta algunha por correo. Para poder votar e participar na enquisa deberá abrir a sesión en Google. Cada lector só poderá respostar unha soa vez. Para respostar pinche dentro do círculo da opción que elixa. Unha vez emitida o reposta, non poderá modificala. 

 ESTA ENQUISA PERMAÑECE ABERTA ATA O VENRES 12 DE FEBREIRO ÁS 23'59 HORAS


Unha valoración que debería implicar máis ás nais e pais con nen@s en idade de atención pediátrica, ou a aquelas/les que estén pensando en selo. Porque isto son os que mellor entenden o que é cubrir a súa necesidade de atención aos fill@s. Por favor, emita unha valoración pensando unica e exclusivamente en como estaría mellor atendid@ o seu fill@