domingo, 13 de junio de 2021

*** Opinión

MÁIS QUE UN SENTIMENTO
 
O ascenso do Asmubal a Primeira Nacional foi máis que un fito deportivo. Transformouse nun sentimento, froito da comunión espontánea entre xogadores, técnicos, directivos e aficionados, que se empecinaron en loitar por un obxectivo común. Non tería sido posible se unha desas catro patas abdicaran. Logrado ante un todopoderoso Zarautz e no partido soñado, foi a guinda.


Foi (é) un sentimento en verdinegro, unha onda en crecemento á que quixo subirse ata unha parte da política municipal, que nunca estivera no pabellón en anos. Aquí, como en tanto, o que contan son os feitos, non as verbas ocas. Os feitos foron (son) os dunha Silvia Lobato, incombustible, faxándose e multiplicándose nos labores do clube, arroupada por un equipo directivo que traballou de arreo dun xeito altruista e admirable, que aplaude todo meañés de ben (máis xente que houbera así). Feitos foron os de Víctor Garrido, pola súa capacidade de anticiparse para crear, logo de aunar ao equipo para sorprendelo con imaxinación e cariño. Feitos son os do capitán Carlos Gehrhardt, meañés de pura cepa, que se cargou aos ombreiros o equipo dentro e fóra da cancha. Feitos son os dos xogadores que baixaban desde Carballo, desde Pontevedra, ou subían desde O Grove… todos, para tirar de Meaño e facernos grande. Feitos foron (son) os dunha afición que acaba de emerxer con forza para emocionar, empurrar ata o cumio e facervos grandes.


Debémosvos tantas cousas!. Detrás, todo ese traballo gris, indecible e constante durante anos e tamén esta tempada, lonxe das fotos, das palmadas, da adulación que tanto se busca na política, codeándose para ocupar o centro da instantánea. O deste clube foi pelexar cada palmo para que Meaño (só Meaño e desde Dena, sen localismos) sexa o centro.
Toca medrar desde ese equilibrio deportivo, económico e emocional. Pero toca facelo sen perder de vista o humilde equipo que somos, facer piña arredor dun sentimento en proceso que podemos legar (ou non) a toda unha xeración. Toca responsabilizarse cada unha desas patas, porque se unha delas coxea, o castelo do colectivo, e tamén o de cada un, virase abaixo con estrépito. E a estas alturas toca poñer na balanza responsabilidades e riscos.


ooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

Tomamos prestado o título deste artigo dunha canción dos anos 80: "More Than A Feeling" (Boston: "Máis que un sentimento"). Para escoitala e ver o vídeo elixe abaixo nesta páxina "ver versión web" (ou pincha neste enlace: "Máis que un sentimento"



VALORACIÓNS      

A presidenta Silvia Lobato brindou a dedicatoria “ao tremendo esforzo de xogadores, Víctor e técnicos, máis a toda a familia que é a masa social deste pequeno club”. Sobre a festa admitía que “non o pensamos nin un momento, só estabamos volcados en que todo saíse ben na organización, coidando directivos e voluntarios detalles, mentres que xogadores e técnicos estaban concentradísimos para os partidos”.


Víctor Garrido
, lembraba que “tiven que facer esforzos para gardar a compostura cando acabou o partido, porque o corpo, despois de tamaña tensión, pedíame ir a vestiarios e chorar por tanto esforzo, por culminar desta forma un proxecto de só dous anos, con dous ascensos consecutivos e dar o salto a Primeira Nacional, categoría a onde nunca chegara Meaño”
O capitán Carlos Gehrhardt, que mesmo xogara en Asobal co Teucro, admitía que “agora si: isto é o máis bonito que vivín no balonmán -afirma-, máis aínda que cando a festa pola permanencia do Teucro en Asobal”. “Sendo meañés -agrega- o lograr un ascenso histórico no meu pavillón, diante da miña familia, de todos os amigos, e de todos esa xente de Meaño na bancada foi impresionante”. “Os afeccionados -admite- fixéronme chorar dúas veces: a primeira, cando chegabamos ao pavillón, cun recibimento impresionante, e logo, cando o asubío final e puxen os meus ollos na bancada, foron bágoas por unha emoción inmensa”.
 
 
O DATO: Nacho Otero marcou os 12 goles que o Asmubal tirou entre os tres partidos nesta fase.

INNEGOCIABLE: "Marrar un penalti ou un contragolpe, nunca" (Víctor Garrido")

A ARENGA: (no descanso ante o Zarautz), Victor Garrido ante algunhas caras cariacontecidas, arengounos: "eles pódennos gañar por ser máis altos -dixo-, máis fortes, poden gañarnos por ter máis ovos, que son vascos, pero a nós neste equipo, a corazón non nos gaña ninguén”.


 GALERÍA DE FOTOS (agradecementos Brais Míguez e Noé)   

Festexando o ascenso


Máis que un sentimento... ou non?


Palermo e Piro, locutores na retransmisión... fantásticos!


O baño da presidenta



Preparando xogada no tempo morto


Os irmáns Garrido


Poñendo cara aos que curran en gris desde a directiva


O equipo co alcalde Carlos Viéitez


O aplauso para a afición


De esquerda a dereita: Pablo (2º capitán), Silvia(presidenta) y Víctor (trainer)







Tenda do clube nas aforas do pavillón de Coirón






Lágrimas no Zarautz




Os Vázquez...


Os Gehrhardt...


O Zarautz vasco


Equipo do Realejos canario




Máis que un sentimento...


Campos, conducindo a pelota


Palermo & Piro


Preparando xogada en tempo morto


 Carlos Gehrhardt definindo polo extremo


Unha imaxe desde a grada no partido final ante o Zarautz


Pablo Piñeiro, definindo no contragolpe


Con sabor verdinegro


Víctor Garrido en vestiario, falándolle aos xogadores


Na charla técnica no hotel, antes de partir


Pablo Garrido no centro do equipo que entrena na base


Abrazo sentido entre ex-porteiro e porteiro do Asmubal




Ambiente fóra do pavillón tras o partido do ascenso




Deus... estou pingando!


Máis que un sentimento...
José Manuel e Brais Vázquez
(pai e fillo, meañeses, xogador
e segundo entrenador )


lunes, 7 de junio de 2021

                              
Balonmano – Fase de ascenso a Primera Nacional 

EL ASMUBAL TOCA LA GLORIA

 
ASMUBAL 24: Bari, Brandon y Castro; Nacho (8), Piñeiro, Gehrhardt (4), Cuenca (3), Mario, Gómez, Campos (2), Brais, Garrido (5), Mouco, Felipe y Barco (2).
ZARAUTZ, 23: Beñat, Aranguren y Fausto; Arregui (1), Aruretagoyena (2), Aiertza (4), Monterola, Erxeberría (3), Víctor (3), Eizaguirre, Sanz, Lerchundi, Loidi, Kepa (2) Aguirrezabalaga (7) y Atorrasagasti (1).

Árbitros: Lázaro Villegas y Portugal Alonso. Excluyeron por dos minutos a Campos (min. 5 y 41) y Gehrhardt (min. 36) por el Asmubal; y a Lerchundi (min. 27) y Aguirrezabalaga (min. 39) y a Atorrasagasti (min. 49) por el Zarautz
Resultado al descanso: 10-12.
Incidencias: Partido perteneciente a segunda tercera y última jorada de la fase por el título. Pabellón de deportes Municipal de Coirón (Dena), con aforo completo (limitado por el covid). Retransmitido en directo por el canal Youtube  del Asmubal (con punta de casi 500 espectadores).

 

El Bodegas Aquitania Asmubal rubricó la temporada con un ascenso histórico. Lo hizo ante el poderoso Zarautz vasco, que llegaba como el coco el grupo, y al que servía un empate por la diferencia de goles a su favor, por lo que a los meañeses solo les valía ganar. Los dos ofrecieron un partido inmenso, que se recordará por tiempo, con un gran balonmano y donde las defensas se exprimieron al máximo. Y en la grada, repleto hasta el tope del límite covid, también se exprimieron las dos aficiones, que convirtieron Coirón en una bombonera sin cejar un solo instante en el aliento.

Un momento del partido entre el Asmubal y el Zarautz

Los equipos saltaron a la cancha con el rival bien estudiado, procurando cada uno neutralizar el hombre gol del contrario. Por los vascos un Alberto Aguirrezabalaga (ex de Asobal con Ciudad Real, Ademar y Portland San Antonio e internacional absoluto con los Hispanos), lateral al que Víctor Garrido ordenó flotar desde el inicio, y mismo optar por mixta. Lo mismo, el técnico vasco Iosu Landa sobre Carlos
Gehrhardt, que se hacía más indescifrable en la primera parte, dada su versatilidad para operar de extremo si la situación lo requiere, pero que sí centró en la segunda con mixtas para parar su fuerza desde el lateral.
A partir de ahí, se ordenaron unas defensas 6-0, más adelantada la meañesa para salir a neutralizar los lanzadores vascos, y muy cerrada la del Zarautz con apoyos para evitar las fintas, que era el fuerte meañés, y cerrar la conexión con Barco en el pivote que, cada vez que recibía, se encontraba con dos defensores encima para impedir que girara.
Al parcial de un 0-2 en el arranque, contestaron los meañeses con un 3-1 que ponía el empate, y metía a la grada en el partido para empujar a creer. A partir de ahí transcurrió un primer tiempo con iniciativa del Zarautz, mandando de uno y dos goles en el electrónico, salpicados de contados empates (7-7 en el 16’ y 8-8 en el 20’), y llevando el partido a un 10-12 al descanso.
 
Los aficionados celebrando uno de los goles

Segunda parte

En la vuelta a la pista un gol Aguirrezabalaga en la primera acción ponía el 13-10, la renta máxima, que pudo tornarse adverso si los vascos abrían una renta de 4 ó 5 que se haría insalvable. Pero en un abrir y cerrar de ojos, tres dianas consecutivas de Campos, Cuenca y Gehrhardt  devolvieron el empate. Era sólo el minuto 34’ y el partido se hizo agónico ya a partir de ahí. Los ataques de ambos equipos sufrían lo indecible para doblegar unas defensas que nunca ofrecían una acción fácil al rival. Y a esa igualdad se sumó el protagonismo de Bari en portería, que empezó a condicionar a los lanzadores, dándole así ese plus a la espartana retaguardia meañesa. Y en esa igualdad, más aún empujaban las aficiones, subiendo los decibelios.
En el 54' el 22-22 del electrónico deparaba un final de infarto, y que lo fue. En esos minutos, amén de la concentración máxima durante todo el partido, emergió otra de las claves del choque: Nacho, que había estado infalible en los siete metros, y que tuvo el partido en sus manos en dos goles que se materializaban, ambos desde los 7 metros. Ya lo había advertido Garrido en esta fase: “lo único innegociable -les dijo- es marrar en un contragolpe o en un siete metros, ahí no podemos fallar ninguno en los tres partidos”. Y “Nachete” -como la llamaban Piro y Palermo en la retransmisión por YouTube-, el especialista, no marró ni uno sólo de los 12 penaltis de la fase.


El tregua del bombo en el descanso

El grovense, primero en el 57, en que una asistencia de Felipe a Barco en el pivote se saldó con una pena máxima, que sin amagos, ejecutó de primeras ante un Fausto que se veía impotente. Y el 58', de nuevo Nacho, que con su desparpajo volvía a la cancha, como si no fuera con él y, sin un atisbo de duda, subía el 24-22. A falta de 70 segundos Aguirrezabalaga desatascaba a los suyos soltando su látigo en apoyo para subir el 24-23. Posesión para los meañeses en que le tocó encarar Felipe, por el lado débil, forzando bien hasta los 6 metros, pero su lanzamiento se topó con un pie milagroso de Fausto. Ello ofrecía al Zarautz una última posesión, con 40 segundos por jugar y anotar el empate que la habría dado la gloria. La defensa meañesa se exprimió desde la cancha, el banco y la grada. Un golpe franco a falta de 6 segundos daba la última opción a los vascos. Todos los jugadores de la pista y del banco, el graderío, la pareja arbitral, la mesa, los encargados de la mopa y los casi 500 espectadores en la red… todos, absolutamente todos sabían que se la iban a servir a Aguirrezabalaga. Éste, nada más recibir para su zurda, se topó con los defensores para tapar el lanzamiento y parar con falta el amago impidiendo su penetración. Y ahí, a falta de dos segundos, no hubo tiempo para recoger la pelota y ponerlo en juego.  Pitido final y se abrió el cielo.


El Asmubal celebrando el ascenso

Ascenso meteórico
Estruendo de júbilo en el pabellón, con lágrimas en la cancha dando rienda suelta a las emociones de unos y otros. Los meañeses, por la alegría de un reto que ni se había soñado -y que contagiaban a la presidenta Silvia Lobato-; y los vascos por haberse roto un objetivo trazado. El técnico del Zarautz, Iosu Landa, lamentaba el final: “ascender era nuestro objetivo, pero sabíamos que en un partido así y con un pabellón entregado, la condición de local podía influir, y dos decisiones arbitrales al final, que nadie vio nos perjudicaron”. Por su parte Víctor Garrido, reconocía que “esto es el momento balonmanístico más importante de mi vida, un proyecto por el que aposté de lleno, desde cuando lo creamos, y en tan sólo dos años, ascenso a Primera Autonómica, y en ella, título y nuevo ascenso, sólo han sido dos años llegar a la Primera Nacional”. Una categoría que es, en la práctica, la tercera del balonmano nacional: por arriba, sólo están la División de Honor y la Liga Asobal.
Entre los galardones personales, trofeo para Carlos Gehrhardt designado mejor jugador del partido, y para el asturiano Rogelio Brague máximo goleador del grupo, promediando 11 por partido. Antes, en el encuentro de consolación, el Grupo Astur derrotaba al Realejos canario por 28-31. 

Por la tarde, la fiesta en Dena se citaba a las 18 de la tarde con una concentración de plantilla y aficionados en la Praza de Ponte-Dena y salida en caravana automovilística para recorrer las siete parroquias para contagiar la pasión verdinegra.

VISIONA EL PARTIDO COMPLETO Y COMENTADO PINCHANDO EN EL SIGUIENTE ENLACE:

 

Víctor Garrido manteado por sus jugadores


sábado, 5 de junio de 2021

 

Balonmano masculino – Fase de ascenso a Primera Nacional

 EL ASMUBAL,  ANTE LA BATALLA FINAL

 

ASMUBAL, 37: Bari, Brandon y Castro; Nacho (8), Piñeiro (2), Gehrhardt (7), Cuenca (3), Mario (4), Gómez, Campos (4), Brais, Garrido (1), Mouco (3), Felipe (1) y Barco (4).
GRUPO ASTUR, 28: Sergio, Luca y Menéndez; Argüelles (1), Baños (3), Ojea (3), Juan (1), Rogelio (15), Julio (3), Enol, Maroya, Joel (2), Casas, Suárez, Fernández y Hakim.
Árbitros: Lázaro Villegas y Portugal Alonso. Excluyeron por dos minutos a Piñeiro (min. 22), Barco (min. 34) y Gehrhardt (min. 51) por el Asmubal; y a Julio (min. 2) y Luca (min. 21) por el Grupo Astur
Resultado al descanso: 19-17.
Incidencias: Partido perteneciente a segunda jornada de la fase por el título. Pabellón de deportes Municipal de Coirón (Dena). Retransmitido en directo por el canal YouTube  del Asmubal.
 

Pablo Piñeiro, lanzando a gol ante el Grupo Astur

El Aquitania Asmubal Meaño doblegó esta tarde al Grupo Astur, en un partido en que los meneases, impusieron su equilibrio de plantel, ante un equipo asturiano cuyo potencial arriba lo marcaba Rogelio Brague que materializó la friolera de 15 goles. En el primer tiempo por un momento dieron aire al cuadro asturiano para ponerse a 2 en el 25 (15-13), pero acto seguido contestaron con un parcial de 4-0, que acabó con una de la jugada del partido: una asistencia de Bari desde la portería, que Cuenca definió en fly sobre la bocina, y que llevó el 19-13 al descanso.
La segunda parte fue meañesa con rentas entre 4 y 10 goles, con Víctor Garrido regulando físicamente a los suyos, mientras el técnico asturiano probaba de todo para una reacción que nunca llegó.


Otra de las acciones del partido de esta tarde

Y mañana domingo, la batalla final ante el coco, el poderoso Zarautz que, sobre el papel es favorito por tradición, escuela y experiencia en estas lides, ante un novato que el humilde Asmubal Meaño. David contra Goliat, y para lo que capitán, meañés de pura cepa, Carlos Gehrhardt Chaves, hace un llamamiento masivo a los meañeses: “nos vamos a dejar la vida en sobre la cancha, y pido a los aficionados que se la dejen también animando en la grada, dentro y fuera en la pantalla gigante, y ya temprano, al llegar, que nos infunda toda su fuerza, desde antes del partido, solo si estamos unidos podemos pelear para ganarlo y ascender para la historia”.


La hora del partido las 12,15. La llegada del equipo a las 11,30. Este equipo de Meaño necesita de ti. Un llamamiento de técnicos, jugadores, directivos, para que Meaño baje en pleno a Dena. Lo que puedes ver, vivir en Coirón, posiblemente no vuelvas a hacerlo. Un día para rememoras y contar a los tuyos en el futuro. Los recordaremos para siempre.


Víctor Garrido aleccionando a los suyos en un tiempo muerto