miércoles, 26 de abril de 2023

 A Cova do Trasno: THE CANDIDATE (3)


Terceira entrega de “A Cova do Trasno”, o foro de debate e coloquio con que se atreve a  Asociación Cultural e Deportiva G.A.M. de Meaño, co obxecto de levar ata ti o que ninguén fai. Un encontro sen cortapisas, con naturalidade, nun formato e nun ambiente diferente para facer chegar a ti a faceta humana e política de cada candidato ás eleccións do 28 de maio en Meaño. 

Este venres día 28 de abril, ás 21,30 horas, na Casa de Cultura en Meaño, atreverase con este formato, Pablo Portas Ucha, candidato de PSdeG-PSOE, que se avirá a respostar ás preguntas e tomar nota das opinións que o público lle dexexe facer chegar
 

Cuarta e última cita: 5 de maio (venres): Suso Sueiro Méndez
(PP, 21,30 horas, salón de actos da Casa de Cultura de Meaño)

NOTA: Declinou participar neste foro Carlos Viéitez Fernández (Veciños de Meaño).


Aquí deixamos a testimuñas dos Encontros celebrados ata o de agora:


Con José Manuel Aspérez, candidato de M.I. (domingo 23 de abril)



Con Diego Rosal, candidato do BNG (venres 21 de abril)



sábado, 22 de abril de 2023

A Cova do Trasno: “THE CANDIDATE” (2)  

            

Segunda entrega de “A Cova do Trasno”, o foro de debate e coloquio con que se atreve a  Asociación Cultural e Deportiva G.A.M. de Meaño, co obxecto de levar ata ti o que ninguén fai. Un encontro sen cortapisas, con naturalidade, nun formato e nun ambiente diferente para facer chegar a ti a faceta humana e política de cada candidato ás eleccións do 28 de maio en Meaño.
 
Mañán domingo, día 23 de abril, ás 12 do mediodía, na Casa de Cultura en Meaño, atreverase con este formato, José Manuel Aspérez Montes, candidato de Meaño Independente, que se avirá a respostar ás preguntas e escoitar as opinións do público.
 
Onte venres, 21 de maio, abría este ciclo Diego Rosal Chaves, alcaldable do BNG. Foi o primeiro e deixar neste foro algunhas das súas perlas para pensar. Mañán domingo, Aspérez Montes. Logo seguirán, co calendario seguinte, o candidatos que referimos a continuación:
 
28 de abril (venres): Pablo Portas Ucha
(PSdeG-PSOE, 21,30 horas, salón de actos da Casa de Cultura de Meaño) 


5 de maio (venres): Suso Sueiro Méndez
(PP, 21,30 horas, salón de actos da Casa de Cultura de Meaño)


NOTA: Declinou participar neste foro Carlos Viéitez Fernández (Veciños de Meaño)


E aquí deixamos un par de instantáneas do Encontro con Diego Rosal








miércoles, 19 de abril de 2023

 

A Cova do Trasno: “THE CANDIDATE” 

            

A Asociación Cultural e Deportiva G.A.M. de Meaño retoma unha nova entrega do ciclo “A Cova do Trasno”, un coloquio e foro de debate para chegar a ti, sen trampa nen cartón. Antes, co radón, cos fitosanitarios... e esta vez atrévese coa política municipal. En catro entregas, vai presentar, entrevistar, e o público poderá preguntar, opinar e departir, con cada candidato á alcaldía de Meaño para o vindeiro 28-M, que aceptaron a invitación que lle foi trasladada a todos. Tempo por sesión: 50 minutos.
 


Neste formato aberto, pensado unicamente en ti, o candidato non se presenta, presentómoscho nós; o candidato non sermonea, escoita; o candidato non da un mitin, contesta; o candidato non arenga, atende; o candidato non se agacha, enfróntase. Neste formato, o candidato non é o protagonista, o protagonista es ti. Sen suxestión da masa (palmeiros), sen trabas, con plena libertade e a transparencia que outros negan. Porque da política municipal tamén podemos falar de xeito civilizado, sen pelusas, para que ti coñezas por ti mesm@. Sen máis pretensión. Porque a asociación G.A.M., de xeito altruista, só pensa en facer o mellor para ti… Desde febreiro de 1989! 

Esta vai ser a única ocasión en que poidas coñecer aos candidatos de xeito diferente, onde podes participar. Convidámoste a sorprenderte. O obxectivo, contribuir a normalizar unha política municipal que outros encenden de xeito sectario, actitudes que cabe erradicar e non alentar. Nos pretendemo amosas pode facerse doutro xeito. Con absoluta normalidade.

Aquí, deixamos os días, datas e horas destas catro entregas, todas elas no salón de actos da Casa de Cultura de Meaño e con entrada libre ata completar aforo: 

21 de abril (este venres): Diego Rosal Chaves, BNG (21,30 horas)

23 de abril (este domingo): Jose Manuel Aspérez Montes, Meaño Independente (12 horas)

28 de abril (venres): Pablo Portas Ucha, PSdeG-PSOE (21,30 horas)

5 de maio (venres): Suso Sueiro Méndez, PP (21,30 horas)

NOTA: Declinou participar neste foro Carlos Viéitez Fernández, Veciños de Meaño


Panorámica de Meaño desde a Carballeira de Teixe





 

domingo, 16 de abril de 2023

  A VERDE É A COR

Desde este Ventanuco quixemos estar en Porriño para alentar e arroupar ás xogadoras verdindegras do Inelsa Solar Asmubal, e non perdernos un desos fitos discretos para a humilde historia deportiva meañesa. Había que estar aí para poder contalo (e lembralo), e así o facemos.

Orgullo de poder compartir un soño con toda esa gran familia do balonmano, con esas xogadoras que o fixeron realidade vindo desde Brasil (Carol Fajardo), desde Arxentina (Agustina Ballada, Sofía Arangio), desde Valladolid (Eli Méndez), desde Lalín (María Currás), outras baixando desde Santiago… para sumar coas de Meaño, Vilalonga… E facernos felices, esquecendo por un intre esos tragos amargos que nos depara da vida. Agradecer o altruismo dunha Xunta Directiva -cunha perseverante Silvia Lobato, á fronte-. E aplaudir a un Juan Costas, que se veu a reencontrar coas raíces meañesas, rodeado do seu equipo técnico por Pablo González (segundo), e os brasileños Thiago (coordinador deportivo) e Felipe (preparador físico e editor de vídeos para sesións de entrenamento). A máis aínda: a axuda escura de xente, a presenza sempre ao pé na grada, de Rafa, que apadriña a un sponsor como Inelsa Solar que alumea máis que nunca, suma e se compromete en Meaño como poucos.
 

A marea verdinegra apoiando en Porriño


O deporte supera fronteiras e une por enriba de todos. Fainos compartir ledicias e mesmo o poder consolarnos xuntos cando chegan as agrias derrotas. Moi por enriba da política, que abnegado goberno local ve nisto. Isto só é BA-LON-MA-NO. Nen máis, nen menos. En Porriño só vimos aficionados aplaudir a rabiar, sorrir, aporrreando bombos, bocinas, coreando os goles, as paradas de Lorena, cada roubo de balón e cada opción de posesión que tiñan as verdinegras. Este equipo merece moito máis do que recibe de arriba. Tocaría aprender destas xogadoras cando as ves competir: un equipo de guerreiras, raíñas do sorriso dunha afición, que pelexan, anímanse, encoraxínanse, vacíanse, e ao final, exhaustas, danse a man e abrazanse coas xogadoras rivais. Algúns policastros meañeses ben poderían aprender do deporte. Nós, polo nosa banda, seguiremos a facelo.

O equipo ao final do partido

 

O INELSA SOLAR ASMUBAL RUBRICA UNHA LIGA PARA A HISTORIA

 
PORRIÑO, 18: Lago e Begoña, María Groba (2), Amarilla (5), Romero, Pereiro, Blanco, Rivero, Marta Groba (4), Carla, Barreiro, Marta (6), Tasar (1) y Raimúndez
INELSA ASMUBAL, 30: Ligero e Caneda; Agustina (3), Arangio (5), Sabela (7), Fajardo (4), Currás (3), Cores (2), Vera (1), Eli Méndez, Miniño (3), Rey (2) y Vanesa.
Árbitros: Santamaría López e González Martínez. Sen exclusiones polo Porriño; e exluiron por dous minutos a Fajardo (min. 13) polo Asmubal.
Resultado ao descanso: 10-13.
Incidencias: Partido pertencente á vixésimo sexta e última xornada de liga. Pabellón Municipal de Porriño, 150 espectadores.

Gañou o Inelsa Solar Asmubal e rubricou unha liga para enmarcar. No primeiro tempo, o equipo estivo atenazado polo nervios no ataque, precipitado e impreciso, cunha Eli Méndez que esta vez non vía porta. Pero a defensa, encomiable e liderada polo tándem Vanesa Domínguez e Carol Fajardo, atopou esta vez cunha dóce Lorena Ligero en portería para facelas fortes. E na grada, estivo arroupada por unha marea verdinegra entregada. Amén do 2-1 inicial, un parcial de 1-5 deulles a dianteira ás meaañesas (3-6), e que xa non cedería en adiante.

Un remate para enmarcar

O  partido decidiuse no inicio da segunda parte. As verdinegras tiveron o seu momento dóce cara a porta, mentras atrás maniataban mellor á pivote porriñesa para abrir renta de de 6 no 35’, e logo de 10 no 43' (13-33). Superado, o Porriño, e falto a motivación para ir a por o partido, o rival baixou o brazos e deixouse ir ata o final. No que quedba por diante os dous técnicos aproveitron para dar minutos a todas a xogadoras.

Mañan luns o Asmubal coñecerá rival: o primerio paso, unha eliminatoria para filtrar os que entrarán na segunda fase de ascenso. Os tres do bombo son o Roquetas Almería, o Mixlata Valencia e o  Zarautz vasco. Un deles será o rival e visitará primeiro Coirón o vindeiro fin de semana. E logo partido de volta a domicilio no último fin de semana de abril.
O técnico Juan Costas advirte a extrema dificultade do envite: “imos medrino a equipo profesionais ou semiprofesionais, deseñados para pelear e cheo o ascenso a Ouro, e nós somos un equipo humilde recén chegado, que viñamos á División de Prata como convidado e co obxeto de manter a categoría, e aí arriba estamos”. “Facianos ilusión -agrega- poder ofrecerlle a nosa afición, que o merecía, un partido extra en Coirón, e iso facemos o vindeiro fin de semana, no que queremos que Meaño respire balonmán polos catro costados”.

A luz que namora en Meaño














 

viernes, 7 de abril de 2023

 

Tal e como anunciabamos na entrada anterior, achegámonos aos grandes problemas que temos diante en Meaño. Compre que os candidatos a estas eleccións poñan mans a obra (non ao papel), e que aporten propostas de actuación contundentes en aras a solucionalos. O primeiro, o problema demográfico, que contaciará a outros eidos. 

A PIRÁMIDE MEAÑESA CÁESE


O envellecemento da poboación en España, e Galicia en particular, anunciábase a fins do anos 80, cunha antelación de 15-20 anos. Desde fai unha década estamos metidos xa na espiral que se acentúa nos últimos anos. O cortoplacismo desta partidocracia, que non ve máis alá dos catro anos, céganos. En Meaño, tamén. Chegado o caso, as consecuencias dese cortoplacismo aceptaranse como un mal inevitable. Aquí propoñémosche ver máis alá, alimentar o espíritu crítico desde esta información.
 


Pirámide de poboación, Meaño 2022

Un análise da actual pirámide demográfica de Meaño ponnos en alerta do problema crecente, e ao que urxe procurar solución. A estas alturas non se trata de prevención, senón de actuacións concretas e decididas para tentar poñer solución a un problema ao que, de por si, xa chegamos tarde, tirando o tempo (e o pingüe remanente de tesourería) neste último mandato de catro anos. Un goberno local desta lexislatura que non levantou a mirada nunca do asfalto, para mirar arriba, e ao futuro das xentes de Meaño como comunidade que somos.


O municipio de Meaño acadou o máximo histórico de poboación en 1987 con 5.987 habitantes (a piques do 6.000). Nos anos 90 xa se vislumbraba o cambio de tendencia, rexistrando o máximo da década en 1995 con 5.575 meañeses. A entrada do século XXI confirmouna de cheo, agudizándose aínda máis nos últimos anos. Hoxe somos 5.292 habitantes, achegándonos aos 5.271 que eramos en Meaño… En 1940! Tal e como marchan as cousas, dos case 6.000 de 1987 estamos preto dos 5.000… En menos de 30 anos!. Perder esos 5.000 habitantes sería baixar un chanzo na concesión de subvencións das administracións, isto é, pasariamos a recibir menos diñeiro e, á postre, traducirse na baixa de investimentos e servizos.
Pero unha análise detida da nosa pirámide apunta datos aínda máis preocupantes. Aqueles 5.271 habitantes de 1940 pouco teñen que ver con 5.292 de hoxe. Aquela, entonces, unha poboación xoven, que era a maioría da base da pirámide. En 2022, e aquí vai o dato, 1.701 meañeses teñen máis de 60 anos, isto é, o 32,14% ou, na práctica, 1 de cada 3 meañeses teñen xa 60 anos ou máis. O envellecemento a poboación agrava o problema no que estamos metidos.


O número de matrimonios en Meaño augura a tendencia

 
O futuro
A pirámide de poboación é o gráfico que nos permite analizar a estructura da poboación por grupos de idade e sexo. Pero tamén ten outra utilidade, da que tiran os xeógrafos: anticipan o futuro. Así pois, voltando a nosa pirámide, concluimos que, para dentro de 15 anos acadará os 60 anos o chanzo de 45-49 anos, e logo o de 40-44, ambos os máis grandes da pirámide (ver foto arriba). Traducido en datos: para dentro de 15 anos, a poboación de 60 anos ou máis, acadará en Meaño unha cifra 2.300, sobre a que cabe descontar a mortandade media nesos grupos de 45-49 anos e 40-44, que nos levará, cando menos, a un número que ronde os 2.000 (é dicir, tendo en conta ademáis a merma demográfica iremos camiño de que case o 40 por cento do poboación terá esos 60 anos ou máis).


 
Así as cousas, a tendencia indica que Meaño terá un poboación cada vez envellecida, á que cabe atender e dar servizo. Polo intre, desde fai 17 anos, Meaño conta cun Centro Rural Polivalente de atención á terceira idade, que abría as portas no anos 2006. Desde entonces veu funcionando en base ao “Plan Concilia” da Xunta, un centro que, desde fai anos, está completo. Esta instalación non pode ofrecer respiro familiar a máis de 20 personas por tarde, nen por espazo nen persoal. Durante este último mandato, o goberno Carlos Viéitez non moveu un ápice no senso para mellorar o mesmo que Meaño ofrecía en 2006.


Proxecto comprometido en 2019 por Carlos Viétiez, e nunca acometido, que incluía o Centro Social Polivalente en Dena

Pero máis. No seu programa electoral de 2019 figura, textualmente, baixo o epígrafe de “compromisos”, o de “construir unha gran área social cultura e lúdica no centro de Dena, dotada con apacardoiro, unha gran praza, un edificio multiusos e un Centro Social Polivalente” (ver arriba foto do programa electoral en 2019). Neste tempo, nada, nen en Dena nen en parroquia algunha. O papel aguántao todo nas campañas electorais. E así veu funcionando un sistema de por si insuficiente no presente, non digamos para o futuro, tendo en conta o que nos ven enriba nos vindeiros 15 anos.
Cales son as propostas para contribuir a solucionar esta encrucillada? Desde aquí, apuntamos dúas vías, as cales deben ser complementarias, que perfilamos a continuación, apuntando solucións concretas, se queren estimalas os políticos locais, a quen corresponda.


Atención aos maiores
Construir un Centro da Terceira Idade, amplo e digno, que combine a estadía de día e pernoctas, a xeito de respiro para dar cobertura ás ausencias familiares. É dicir, que a estadía de noite sexa só ocasional, non podendo superar un número de noites por ano, poñamos por caso, un máximo de 30 por ano. Serviría como desafogo para que, ante viaxes profesionais, descanso vacacional ou similar, a familia poida recurrir a este servizo para non deixar ao maior en soidade, e que poida ficar esa semana, esos días, ao coidado, en compaña de conveciños, e no ambiente do seu pobo. No caso de que a xestión laboral dese centro, entendérase como un cargo desmesurado para a administración local, suxerimos valorar recurrir a un  modelo de cooperativa de traballo asociado, impulsado no seo do propio municipio. (foto arriba: Centro Social Polivalente de Meaño)
 

Natalidade e poboación nova
A outra vía de actuación é incentivar a natalidade e establecemento de parellas xóvenes no municipio meañés. Iso pasa, primeiro, por unha opción de vivenda da que, neste intre carece o municipio. A remodelación do PXOM acometida con urxencia xa no primeiro mes desta lexislatura, visto o visto, non tiña prácticamente outro obxecto que servir aos intereses industriais. En ningún momento se pensou na xente de a pé, e máis aínda na poboación xoven. Urxe abrir urbanísticamente o centro Dena, abandonar o plano lineal que se impón arredor PO 550, que está agotado fai anos e que bloquea Dena. Compre abrir algunhas rúas que desbloqueen ese centro lineal. Só así poderase abrir a posibilidade de construir e ofrecer vivendas en réxime de aluguer (ou propiedade) para atraer a esa poboación xoven. A este paso xa chegamos tarde, estragamos un mandato e unha reforma do PXOM sen sacar partido real dela. Por que razón, no mesmo tramo de anos analizado desde 2014 en que Meaño perde poboación, Ribadumia no só se sostén, senón que medra? A razón é que Ribadumia atrae poboación moza, dato que corrobora a súa pirámide, con seu chanzo máis grande no de 40 a 44 anos, e os fillos que se desprenden del (poboación que empeza a asomar con certa solidez na idade escolar). Ribadumia atrae poboación porque ofrece vivenda, o cal Meaño, non fai. Un motivo máis para que pasemos ao furgón de cola nestos últimos anos.


Centro de Dena

O outro camiño para incentivar o asentamento de poboación xoven non pasa por esmolas que o goberno local ofrece por neno nado. A esmola pública que concede Meaño creouse en 2018, e a inutilidade evidenciouse pronto. Ilustrámolo aquí co dato 2022, no cal se asignaron 1.850 euros dos 5.000 presupuestados, e iso que, á última hora, no intre de asinar esas partidas, incrementouse a cuota por neno para non deixar o reparto de cartos en menos de 1.000 euros. Cre vostede, en realidade, que algunha parella decidiuse por ter un fillo en 2022 pola esmola municipal a xeito de cupón do Carrefour?
A nosa proposta é abolir directamente esa esmola, ao terse demostrado ser un xesto baldío. Ninguén vai ter un neno, nen moito menos mover á familia (que a familia non é un auto), e trasladarse a Meaño, por se dentro dun ano deciden ter un neno e así acceder á esmola.
 
As propostas para incentivar o asentamento da poboación xoven en Meaño han de ser contundentes. Para tal fin suxerimos:
Educación gratuita na Escola Infantil de Meaño 0-3 anos (sen valorar as rentas, puro e duro), e no material a empregar, para os nenos a familias censadas en Meaño.
Subvención do 80 por cento os estudios musicais na Escola de Música Municipal de Meaño para os censados no municipio de Meaño.
Servizo ludoteca e verán e nadal, máis campamento de verán para escolares gratuito para os censados no municipio de Meaño
Descontos engadidos para pais/nais/avós e avóas nas actividades municipais para familias con nen@s con menos de 10 anos censados en Meaño (é dicir, que a descontos redunde tamén, de xeito inditecto, no resto no núcleo familiar).

Campamento Musical 2015, momento da partida

 
Investimento social
A medidas aquí propostas supoñen diñeiro, un investimento, e como tal deberían contemplarse nun capítulo de novo, baixo o epígrafe, “investimento social” (e presupuestarse como tal no capítulo de investimentos). Poida que alguén vexa ese gasto municipal como unha carta aos Reis Magos. Non é un gasto: é un investimento nas persoas, que ten por obxecto acadar un fin. Este investimento non é asfaltar un camiño, o cal se fai en dous meses e se ve, non é unha meta que se acadará nun ano, senón que é preciso ser constante, e  para dentro de 8 o 10 anos empezar a ver asomar o froito do sementado. En boa lóxica, este investimento social, vai supoñer restar investimento a bens materiais. Vostede, polític@ cortoplacista: que é o que ve?
Economicamente, bastaría con privarse, poñamos por caso, de 179.470,39 euros que se van pagar por un dos tres proxectos de camiños que están en marcha neste 2023 (algúns en estado xa de por si aceptable), o que unido aos 50.000 euros que aforramos de esmola (a razón de 5.000 por ano durante dez anos) darianos para cubrir o investimento das persoas durante unha lexistatura (ou máis). É que, como na economía familiar, o diñeiro é limitado. Todo é unha cuestión de prioridades. Cal é a súa, cortoplacista?




miércoles, 5 de abril de 2023


DE PAR E EN PAR


Ante a chegada das eleccións municipais, este vai ser un ventanuco de encontro (que non un portal, que iso é para outras instancias), que abrirnos en par en par para coñecer os entresixos da encrucillada na que se atopa Meaño, e chegar a ti como o que somos, un oasis de libertade.
Porque nos estábamos aquí desde fai moito tempo antes que que algúns nos convertan es chivos expiatorios sempre como mesmo prisma e talante, coa intención de entrener e poñer a Meaño aí fora.


De ser durante moitos anos un concello modelo de xestión e saber estar na comarca do Salnés, Meaño pasou a recalar no furgón de cola. Un cair que se agudizou en estremo neste último mandato presentista, con catro anos adicados á campaña electoral 2023.


Desde aquí, abertos, a ti como leitor, se desexas compartir a teu parecer y facernos chegar as preguntas que trasladaremos aos alcaldables (se nos collen o teféfono e queren respostar). Para iso podes remitir a túa opinión para publicar ou preguntas para trasladar aos alcaldables ao correo-e poloventanuco@gmail.com. Iso sí, calquera opinión só se publicará se ven acreditada por unha persoa real. Sexamos formais.

An adiante, salpicaremos, sempre que o tempo o permite, cunha proposta para dar luz aos partidos sobre verdadeiras necesidades de Meaño, vistas desde este prisma, cun análise sempre crítico -non sempre compatido, en boa lóxica- e en permanente construción para aportar con modestia desde aquí. 

Nota: Foto do ventancuo da vella rectoral de Meaño

domingo, 2 de abril de 2023

   

La remodelación del pabellón de deportes de As Covas -eficiencia energética, según reza en el eufemismo de proyecto- conoce un escalón más en el despropósito para un retraso que nos pone contrarreloj para no perder la subvención. El último paso, el de este pasado viernes en el postrero pleno de esta legislatura, con la inyección de 98.610 euros más. De los 450.462 que se presupuestaban de partida, se subió a 503.790 euros en 2022 y, este pasado viernes, a
602.400 euros. Una obra que empezó a rodar hace dos años, pero que todavía no arrancó. Mera cifra matemática, pero en realidad hablarnos de dinero real, también del suyo. Y otra más en el alero: el problema de condensación de la cancha -que, por sus dimensiones, no reúne ni las condiciones para el deporte de balonmano-, que es el otro que se anuncia, al tiempo.
Cabe escapar de la realidad virtual que vende el argumentario político, y bajar a ras de suelo para toparse con la cruda realidad del retraso de un proyecto por fascículos. Desde aquí, lo hacemos.
 

LA VERDAD SOBRE EL AMIANTO DEL PABELLÓN DE MEAÑO

 
En este periplo de dos años, el proyecto no se paró -ni quiso- ante la norma. La ley vigente reglamenta que la retirada de amianto es obligada en España o en el caso de construcción o rehabilitación. La normativa precisa además que su retirada debe estar siempre contemplada en los presupuestos de rehabilitación, factor éste que deben tener en cuenta las administraciones públicas a la hora de sus actuaciones (y que en este proyecto de Meaño ni se valoró).


Cubierta con amianto del pabellón de As Covas que data
de inicios de los años 80

Aún más. La norma vigente desde abril de 2022,  obliga a los ayuntamientos de España a tener localizado el amianto existente en sus edificios públicos. Por esta razón, antes de abril de este año 2023, los concellos deberían tener elaborado un censo de instalaciones y emplazamientos que contengan amianto, incluyendo además un calendario que planifique su retirada, el cual debe ejecutarse antes de 2028. En abril de 2023 estamos, y en Meaño estee censo no existe.
Es más, la norma establece el priorizar las actuaciones, atendiendo al grado de peligrosidad y exposición por parte de la población más vulnerable. Tan sólo se contemplaría una prórroga sobre ese 2028 en casos muy justificados, pero, en lo que a situación de población vulnerable se refiere, la población infantil y, en consecuencia, los centros escolares, estarían dentro de esa prioridad (leáse escolares CEIP As Covas y su uso del pabellón).
 
Pese a esta evidencia, el regidor Carlos Viéitez mantenía en su día, en sesión plenaria y ante el micro -y lo justificaba-, la no retirada del amianto del pabellón:
se encapsularía, procediendo a disponer una sobrecubierta encima de la actual, pero sin retirar la uralita existente. La labor se acometería en base a paneles sándwich de chapa y aluminio, con espuma de poliuretano en su interior. No obstante, sobre la cancha del pabellón (diciembre 2023) la firma adjudicataria, Gallaecia S.A., explicaba a las partes que, tal como contemplaba el proyecto, se haría precisa una labor de manipulación del amianto (perforación para el encapsulamiento), un riesgo para la salud sobre el cual había advertido la comunidad escolar al regidor no permitir esa acción.

 

CTM GAM con el tenis de mesa en el pabellón de deportes
de As Covas-Meaño


Amianto y cáncer
Se calcula que en España más del 90 por ciento de las edificaciones anteriores a 2004, que no hayan sido rehabilitadas, tienen amianto. Y que en torno al 60 por ciento de las tuberías de las diversas ciudades del país son de fibrocemento. Se estima que España vive entre más 3 millones de toneladas de amianto, componente de fibrocemento conocido vulgarmente como uralita -por la firma que lo comercializara en España- como material de construcción. Sus fibras microscópicas pueden permanecer en suspensión en el aire el tiempo suficiente para suponer un riesgo para la salud. Las enfermedades que causan tienen un período largo de latencia, es decir, el tiempo que transcurre entre la inhalación de las partículas de amianto y la aparición de la enfermedad, y que puede requerir más de 30 años.

El amianto es la sustancia industrial más conocida que está vinculada al cáncer de pulmón, amén de relacionarse con otras dolencias, como la fibrosis pulmonar. La comercialización de la última modalidad del amianto fue prohibida en España a partir de diciembre de 2001-otras lo habían sido ya antes-.
El contacto ocasional con el amianto no supone apenas riesgo, pero muda si la exposición al mismo es prolongada, así como cuando se manipula el material. Los trabajos de corte, taladro (caso de como se actuaría en el pabellón de As Covas), roturas y derribos, o cuando mismo el material está envejecido (también en As Covas), el riesgo de que pasen las partículas al aire que respiramos aumenta de forma considerable. La retirada la uralita se hacía obligada además cuando se llegaba a su límite de vida útil, que se estima en 25 años. A partir de estos años, aumenta el riesgo de rotura o perforación accidental -más habitual por acción del agua-, lo que supondría la dispersión en el medio de las fibras de amianto. En su defecto, cabría retirarla, si antes de ese tiempo se constatan ya daños en las piezas.
 

Cuarenta años

Pues bien. La cubierta de uralita del pabellón del CEIP de As Covas data de inicios de los años 80 y, con más de 40 a cuestas, ha superado con creces los 30 años de vida útil del material, a partir del cual, estando más afectado por roturas, empieza a considerarse un riesgo para la salud. Fue a inicios de este siglo cuando, debido a la proliferación de goteras -prueba ya entonces del riesgo-, el concello, con Jorge Domínguez como alcalde, optó por disponer una segunda cubierta, pero sin retirar la anterior.
Esto es tal y como se han sucedido los hechos acaecidos, y a lo que obliga la ley. La causa de que obras no se hayan iniciado no está en la empresa, tal y como el regidor mismo explicó a sus propios ediles (a los de su propio grupo), y que en el pleno del viernes regateaba y regateaba dialécticamente sin un solo argumento real: lo único que impedía la obra era que la manipulación del amianto, algo terminantemente prohibido. Ni más ni menos. Pero… y dale a Carlos Viéitez con su argumentario baldío. Con lo fácil era aceptar que habían metido la gamba, cuando ya en el arranque de este proyecto se le advertía del error. Ah! Y para cuando se retire el amianto de este pabellón, este regidor saldrá vanagloriándose del logro (como con el radón en la Escuela de Música y en las oficinas se Servicios Sociales deñ concello de Meaño, después de cargar antes con furibunda contra los de denunciábamos socialmente la situación). Para comprobar su poderoso argumentario en el pleno, estimada lector, puedes consultarlo viendo los primeros 20 minutos de la sesión en pinchando en el siguiente enlace:


 
El fibrocemento en el techo del pabellón permanece ahí desde los años 80. Seguro, usted amigo lector, si es meañés, bien lo sabe. Por lo visto, algun@s no. Y en este ayuntamiento, el regidor con un arquitecto y un experto en leyes en nómina: ¿desconocía la ley del amianto en España? Pues aplíquenla, que es lo obligado. O qué?






El Inelsa Solar Asmubal hace sufrir para para doblegar al Gijón