sábado, 1 de agosto de 2026

 En clave de verán (II)
O POETA DA RUMBA
(Gato Pérez)
 
 
A segunda estación musical deste Ventanuco estival detense en Gato Pérez, letrista, compositor, guitarrista e cantante, que foi o verdadeiro poeta da rumba catalá. O seu nome real era Xavier Patricio Pérez Álvarez. Nado en Arxentina en 1951, tiña orixe española por canto os avós, tanto paternos como maternos, exiliáranse alá cando a Guerra Civil.
Xunta coa súa nai, veu para Barcelona en 1966, para unirse ao pai que fixera antes a viaxe. Por un tempo traballou de maiordomo, dado o seu gran dominio do inglés, e pronto foi alcumado “Gato” pola súa cara rechoncha. Desde inicios dos anos 70 tocou integrado en varios grupos country, rock, jazz… ata que en 1977 empeza a experimentar coa rumba catalá, fusionando rumba e salsa dun xeito singular, o xitano co hispano e centroamericano, ata con tintes de bolero nas súas letras agridóces.

O propio Gato escribiu: “La rumba catalana es la música propia, característica y original de la Barcelona urbana. Ha nacido de una comunidad marginada pero netamente barcelonesa y muy arraigada, y posee un sello atractivísimo, entre gitano, flamenco y centroamericano, que no se puede comparar con nada conocido”.
A sua andaina musical perdurou entre 1978 de 1990, tempo no editou once discos. Xa en 1981 sufrira un infarto de miocardio e os seus problemas de saúde, moitos de corazón que lle facían padecer fatiga crónica, obrigárono a deixar o alcol. Cando os discos que compuxo logo, adoitaba dicir con sorna, os temas eran concebidos “baixo os efectos da auga mineral”
Finou novo en 1990, con tan só 39 anos, a causa doutro infarto, este letal, cando estaba traballando nun novo disco. En 1991 editouse un doble álbum recopilatorio baixo o título “Sabor de bario”.
 
 
Nas súas letras, que tocan de cheo o corazón, Gato Pérez atrévese coa crítica social, denunciando a discriminación de traballadores xitanos e negros, censura a contaminación urbana, o ritmo frenético da vida dos músicos de orquestra, o bodrio de programas dalgunhas canle de televisión, enarbola o papel do feminismo… Todo iso naqueles anos cando non era habitual, e nos que, á par, conta/canta historias anónimas de barrio en aire de cronista en verso.
 
Entresacamos neste portal algúns fragmentos de letras e cancións con vídeos de Gato Pérez, cando entonces en televisión había máis directos (e cando era un play-back, comunicábanno). A primeira parada facémola en “Gitanitos y morenos”, rumba cunha letra que, amén de crítica social, ven sendo a declaración e carta de presentación da súa música, esa que fusiona o ritmo de xitanos e negros. Para comprendelo, extraemos estes versos:
 
Gitanitos y morenos son los ases del compás
y en la sangre de sus venas late un pulso ancestral.
Ahora viene este cantante, forastero del sabor,
que se mira en el espejo del sentir multicolor.


Ahora vengo yo, a cantar sereno,
ahora vengo yo con sabor, aunque no sea moreno.
Ahora vengo yo, a cantar distinto,
con mi estilo especial de palabras y ritmo.


Pintor que pintas con amor, ¿por qué desprecias mi color?
si tú sabes que en el fondo yo también tengo sabor.
Puede ser que te equivoques con tu pincel extranjero,
pues también sienten el ritmo todos los blanquitos buenos.


 
O mundo frenético dos músicos de orquestra entre quilómetros e escenarios, a arte de saber interpretar para chegar ao corazón do público coa música de baile, é o fondo de de “Se fuerza la máquina”, pagando logo as consecuencias ese ritmo frenético que el mismo padeceu no corazón.
 
Este género divino, esta música excelente,
que es la música del pueblo con la que baila la gente,
tiene un gran problema, amigos, tiene un serio inconveniente
exige tantas energías que la salud se nos resiente.
 
Es la rumba y es el tango, son el jazz y el rock′n'roll:
un volcán de sentimientos por donde habla el corazón.
Así se gasta adrenalina y se bebe mucho alcohol
para afinar las emociones y acordarse del dolor.
 
Se fuerza la máquina, de noche y de día
y el cantante con los músicos se juegan la vida.
 
Si el cantante va cargado casi expresa lo que siente,
si va fresco canta triste y no conecta con la gente,
melodías eternas encadenan la armonía
cuándo el músico es sincero y toca trozos de su vida.


 
Noutras, Gato Pérez, párase no anecdótico sendo capaz de facer, por exemplo, do ventilador unha canción, ou mesmo dun bar, dese bar que todos tivemos, a onde o cliente asiduo adoitaba ir sempre a mesma hora a compartir ou desafogar historias, cabreos, emocións “en posición vertical”, mágoas ou alegrías con amigos e clientes. Nauqela xeracion, todos tivemos un bar que era máis que un bar. Ese de antes, ese que permañecía aberto ata a madrugada e o corpo aguantara, é o que protagoniza “Ebrios de soledad”, un canto de morriña a ese local:


Ese bar fue nuestra vida
y por eso está presente
en las iras y alegrías que nos mueven a vivir.
Aunque ahora es diferente y ya nada es como antes
su recuerdo permanece y se merece una ovación. 

Ebrios de soledad
los amigos de siempre
se alejan y se pierden
para volverse a encontrar,
en el mismo lugar
en sublime armonía
compartiendo emociones
en posición vertical.
 
Hay un genio incomprendido,
un creador de lo sublime
y un artista del futuro que aún está por descubrir,
el empírico poeta, traductor de obras completas,
que pega un salto a la Olivetti y se convierte en ganador.
 
Y también van los cantantes,
con los músicos geniales
a explicarse las canciones y exhibir su vanidad,
mientras otros sin fortuna venden risa y luz de luna
a un roquero rey del rollo rey del rollo de imitar.
 
El amigo derrotado
por la lucha cotidiana
va y se borra del programa pues tiene que madrugar
mientras otros más dichosos, habladores e incansables,
buscan otro grifo abierto donde poderse enganchar.
 
Se inaugura un nuevo día,
en el bar junto al mercado,
entre frutas y pescado que perfuman la humedad
donde gente alborotada en un mosaico de miseria
entierra su borrachera con algo sólido y champán.


 
Cun toque de humor, os prexuizos sociais afloran en “Todos los gatos son pardos”, esos que nos levan a ter opinións xa preconcebidas sobre os outros, ás veces pola súa indumentaria, polo coche que conducen e a que horas do día (ou da noite) en que se move. Presentado abaixo por José Mª Íñigo (sen bigote!), e como nunha crónica de comedia, todo arranca co suceso propio de crónica de xornal:
 
Circulaba por la noche en su coche un ciudadano
proveniente de una fiesta súper de ambiente mundano,
aturdido por la juerga, aplastado en el asiento
se marchaba hacia su casa computado a descansar.
De repente y por sorpresa unos guardias apostados
le ordenaron detenerse y aparcar en un costado.
El control daba con todo, se buscaba a unos maleantes
que habían dado un serio golpe junto allí minutos antes.
 
A las tres de la mañana nadie cree ni una palabra
a un sujeto mal vestido en un coche destartalado
"Aquí hay gato encerrado -dijo un guardia inteligente-
"deberemos comprobar quién es usted y en dónde ha estado".
Es más, y en esos días los vecinos reclamaban
un despliegue policial superior al habitual:
mil atracos y secuestros, registros y redadas,
la ciudad era un infierno, se había perdido la calma.
 
Si hubiera sido de día, habría pasado de largo,
pero señores, era de noche, y todos los gatos son pardos
(…)
 
Dos días en comisaría, esposado a un homicida,
simple trámite y perdone las molestias de antemano.
Si hubiera sido de día, habría pasado de largo,
pero señores, era de noche y todos los gatos son pardos.



 
E crónica de familia, a de “Blanca Torres Muñoz”, filla de Pedro e Juana, e que foi unhas desas mulleres fatal, tan linda e engaioladora como provocadora da ruina de todos os que a ela de achegan. Cantaba Gato:
 
Perico Torres y Juana María Muñoz
venían de dos estirpes de raza pura en el vacilón:
Juana venía del monte, Perico del altiplano,
y ponían banda sonora al comportamiento humano.


Se unieron en la tormenta y aterrizó un meteorito,
bello fruto primoroso de María Juana y Perico.
Que de su madre heredó belleza y de su padre locuacidad,
la bautizaron Blanca en homenaje a la amenidad.


Blanca Torres Muñoz es una muchacha fina
que a los hombres vuelve locos y los conduce a la ruina.


Nota: vídeo de TV3 Catalana, con tres canción de Gato. Avanza o vídeo ata 5,20 min. para esoitar Blanca Torres Muñoz (ou ben podes escoitar as tres canción: "Juanito Alimaña", "Blanca Torres Muñoz" e "A la carrer de la cera", esta última en catalá, que tamén foi lingua para de canción de Gato)

 
Biográfica da súa vida resulta “La gran ciudad”, na que relata a crónica do adolescente que foi, que con 15 anos e xunto coa nai, chegan da Arxentina, e desembarcan en Barcelona. Así, el mesmo, Xavier Patricio, enfróntase a nova cidade, e na letra rinde o seu tributo a unha Barcelona multicultural, deixando atrás os pibes porteños no seu Buenos Aires natal.
 
Un día de primavera del que hará un decenio más,
arribaba a la ciudad por la puerta de ultramar
en un barco transatlántico desde el continente austral
un chaval viajero armado de una gran curiosidad.


Muchos amigos en la distancia, había tenido que dejar.
El mundo intenso y festivo que solía frecuentar.
Su ciudad gigante conocía de pe a pa
y aprendía por las calles la lección fundamental.


El trajín cosmopolita y una gran actividad
sorprendieron gratamente al chico al desembarcar,
treinta años prisionera y no podían doblegar
a la enérgica ciudad que comenzaba a despertar.


Inundaban las aceras emigrantes y extranjeros
en un cóctel demencial de turistas con obreros,
abierto y cálido el corazón del lugareño
tantos potajes distintos en un único puchero.
 
Hay gitanos y judíos, valencianos, portugueses
andaluces, africanos, isleños y aragoneses,
y una rambla rebosante de fecunda humanidad,
un oasis de tolerancia imposible de ocultar.
 
Charla y copa descubrían los secretos del lugar
en larguísimos paseos a las horas de estudiar.
Conversaciones eternas, escalas de bar en bar
entre Tibidabo y mar del Besós al Llobregat.




 
A inicios do anos 80 falar de feminismo e empodeirar á muller para abandeirar unha política que entonces era de homes, supoñía unha ousadía. Pero en “La diputada” Gato non se cortaba un pelo na crítica política aos varóns “culpables del aburrimiento”:
 
Siempre por delante de todos los hombres
que han hablado tanto y han hecho tan poco,
y son los culpables del aburrimiento
que se masca en medio de este desencanto.

Siempre rodeada de tipos tan serios
que por más que hablan no se les entiende.
Hablan el idioma de un mundo distante
que jamás consigue llegar a la calle.
 
Ella sola contra todo el mundo
cambiará esas leyes inhumanas
(…)
Aire nuevo en el congreso con esa fiera desatada
que no para nunca, todo un tren expreso
¡Ay, qué diferente, la diputada!




“Quise ser tu amigo” é unha canción nostálxica do que puido ser pero non foi nas nosas relacións. O non saber ver a oportunidade, non coller o tren axeitado, resultando esa letra de bolero ao ritmo de singular rumba aflixida:


Cuando salga el sol mañana
yo ya estaré lejos de ti.
Fuimos almas impacientes
que no supieron resistir.


Quise ser tu amigo, ¿te acuerdas de mí?,
que te pasó tan cerca y no quisiste huir;
te azotaba un viento de ambición sin fin
y no tuviste tiempo para mí.


Ya no soy aquel fantasma
que vivía en la oscuridad.
Me tocó pasar por todo
hasta que aprendí a olvidar.



 
Gato Pérez finou con 39 anos deixando moitas historias por crear e cantar. Neste capitalismo salvaxe, se eres novo, con dificultade para chegar a fin de mes, imposible poder pagar unha vivenda con tan pírrico salario, sufrindo as dentadas da ansiedade e do estrés por doquier -que tamén asomaba naqueles anos 80 cunhas tasas da paro brutais-, nunha sociedade hoxe en que psiquiatras e psicólogos clínicos poder facer o agosto, non cabe alporizarse, non serve nadar sempre contra corrente, non podemos agotarnos facerdo de Quixote, e Gato nos receito a ritmo de rumba para levantarche o ánimo é ben sinxela: “Resignación” 
 
Óigame usted, caballero, que problema tengo yo:
Tengo atrasada la renta, la farmacia y el colmado
el teléfono cortado, me he quedado sin trabajo
y el coche se me revienta,
y si sigo cuesta abajo, no llegaré a los cuarenta.


Dígame señor psiquiatra: ¿Qué debo hacer?
He perdido a mis amigos y a mi mujer:
“Yo te voy a recetar jarabe de “Me resbala”,
un poco de una pomada y un ungüento de “A mí qué?”.


Y si tú sabes inglés y la cosa sigue fea;
te tomas cinco pastillas de “I don’t care”, “I don’t care”.
Y las cosas van mal y la causa está perdida
no hay mejor medicina que tener “resignación, resignación”.


Resignación, resignación ese es el hecho
meter el pecho, resignación (…)


Si naciste chiquitito, gordo, feo y barrigón
te miras en un espejo y no encuentras la solución, pues ten:
Resignación (…)
Y para esa enfermedad, esa que llaman estrés,
te tomas un jarabe de paciencia con un poco de “A mí qué”.
Resignación (…)


Nota: vídeo de TV3 en directo


 
E se o verán se está tordendo na túa vida, pon outra vez esta última canción… e baila en solitario ou coa escoba… Resignación!


domingo, 26 de julio de 2026

SACHASO DE MAR

Xullo festivo en Meaño e fin de semana na comunidade na honra ao apóstolo Santiago, día de Galicia. O santos Benito (Lores) e Cristóbal (Dena), Viño, xantar dos Muiños, Son do Mar, Sachaso Rock… Por cartos que non sexa! Que non queda tempo para traballar!! 😉 😉


Por isto, imponse este fin de semana neste pequeno Ventanuco unha entradiña fotográfica e con vídeos dos concertos en Dena, no marco de “Son do Mar” e “Sachaso rock”. Todo hai que dicilo, balance positivo, en canto a unha convivencia que, por un tempo, se dubidou. A boa acústica con son controlado no recinto, fixo que se poidera convivir no centro de Dena e, nunha gran maioría, os que non quixeron ir aos concertos, poideron conciliar o sono con relativa normalidade. Axudou tamén a tempo meteorolóxico, que permitía durmir coa fiestra pechada para evitar que o son da electrónica entrara con todo o estrondo. Tamén boa canalización de vehículos cara as once zonas de estacionamento gratuito habilitadas polo Concello de Meeaño e que deron dabondo. Aquí a nosa selección:


Europe...





 


Concerto coa banda galega Bala

Tam Tam Go!...


Maldita Nerea...







A banda galega The Rapants




O galego M9Louro

Lia Kali...




 


Marlon en "Son do Mar"

Outras imaxes do público en Son do Mar...






















sábado, 18 de julio de 2026

 In memoriam

SUSO SEIJAS

Foi un corazón humilde e xeneroso, deses que seguro rompeu de tanto dar. Traballador incansable, que sempre te acollía cun sorriso calmo cando ías pola súa casa, presto a ofrecerche unha boa conversa arredor dun albariño do seu “Lagar O Parral”, feito das súas cepas e mans, que facía emerxer en calquera a ledicia de compartir mentras vivimos.
Suso pertencía a unha desas xeracións de artesáns do albariño e estaba metido na allada cando en 1997 concebiron para Meaño organizar o “Encontro do Viño de Autor”, con protagonismo para os pequenos adegueiros, sempre presentes en carne e óso. Un evento aquel transformado hoxe en “Festa do Viño”, pero co egocentrismo xa trasladado a outras vides que todos vemos.


Amén de adegueiro, coas súas mans e as do seu irmán Finso, alambrou ducias e ducias de parras de albariño alí onde requerían os servizos de mans duchas e sabias. E cada vez que petabamos á porta, sempre estaba presto a colaborar a súa adega coas iniciativas culturais de "A Cova do Trasno" e a Asociación GAM., cun sorriso apacible e sen agardar nada a cambio.
Seguiu a tradición herdada dos seus pais, e formalizou a adega xa en 1988 ao amparo do Consello Regulador Rías Baixas, que xusto viña de xurdir. E non só se quedou no albariño senón que, metido no relevo xeracional cun dos seus fillos, apostou por sacar ao mercado “Con da Cabalaria”, un Rías Baixas tinto, que está xa no mercado desde 2019, e que mesmo pode degustarse no furancho da familia en Lores.
Sabor amargo o que nos deixa a ausencia arredor dunha copa, mais o afrutado da persoa perdurará nos seus viños. E tamén nese “Con da Cabalaria” que voltaremos a arrolar un día no seu relembro, para acabar brindando na súa adega como a el lle gustaría vernos. 


*********************





 

domingo, 12 de julio de 2026

 En clave de verán (I)

MEDITANDO CO ALÉN
The Alan Parsons Project
 
 
Este portal, como se declara na entradiña de presentación, arriba debaixo do nome do nome do blogue, é máis que información e historias meañesas que compartir. Ahora que é verán, cun chisco máis de tempo pola túa parte, abrimos unha sección de música na que che propoñemos reler, escoitar, bucear, redescubrir. Facémolo relembrando esa outra música que se afastaba do máis comercial, e que, aínda co paso do tempo, ten unha vixencia entrañable, e a algúns dos promotores deste portal marcounos por unhas cousas ou outras. O anoitecer é ese intre axeitado para deterte un pouco… Párate e mergúllate meditando co alén.
 
A primeira estación detense nunha desas formacións de rock alternativo de cabeceira noutrora e aínda con tirón en moitos seguidores: “The Alan Parsons Project”. Uha banda que, entonces, non ofrecía concertos en directo, é que respostaba ao modelo bicéfalo de Alan Parsons e Eric Wolfson. Deles, o primeiro, de partida, era inxeñeiro de son e produtor; e o segundo, era un dos compositores e voz solista nos temas máis dóces. Outros do resto desta era formación mudable, axustándose a cada proxecto ou disco.
The Alan Parsons Project xurde, aí e nada, en 1976. No seu haber, ata 2022, editou 16 discos. O mellor momento desta formación foi mentras se mantivo a dupla Parsons/Wolfson, ata que en 1990 éste último abandona o proxecto, e logo fina a causa dun cancro en 2009.
 

Entresacamos versos dalgunhas das súas cancións que nos marcaron: “Visións de choiva caen fóra dos ceos azuis”, en
“Closer To Heaven” (Gaudí, 1987), e logo xogue o lector interpretando o espellismo proposto. Párate a descifralo, pero só serás capaz dende o mundo da poesía.
Rescatamos aquí para o lector algúns vídeos subtitulados en español, para que poidas seguir as letras poéticas de cancións, non inspiradas en temas recurrentes, senón en ideas e conceptos que nos achegan á filosofía, a deus, ao alén, ao descoñecido, como abrindo as portas máis alá do que podemos e percibir cos sentidos, e poñéndonos ante un mundo paralelo invisible que non sabemos se está. Abaixo, rescatamos algúns versos, e facémolo en castelá para casan mellor co que logo verás en cada vídeo subtitulado.
 
A canción perfecta
A canción redonda é “Eye in the sky” (“O ollo no ceo”, ano 1982), onde Alan Parsos elixe para a súa portada o ollo de Horus, empregado no pasado como un dos amuletos máis poderosos no antigo Exigto (maxia, protección, purificación, sanación), símbolo da perfección. Nesa canción reza a letra:

Yo soy el ojo en el cielo,
mirándote puedo leer tu mente.
Soy yo quien hace las reglas,
lidiando con tontos,
puedo engañante con los ojos cerrados.


 
Se leches (ou pensar ler) “1984”, que George Orwell escribiu en 1947-48, novela onde existía ese “Gran Hermano” (predicindo o de hoxe, vixiados de xeito constante (por redes/cámaras/Internet), podes comprender mellor esta canción que Alan Parsons. Quen é ese ollo no ceo? O “Gran Hermano”? Deus? Quen canta entonces esta canción? Se a escoitas, a melodía vaite envolver en bucle y acabarás tarareándoa moitas veces. Verás!
 
Cara a outra dimensión
A fugacidade da vida, a conexión co mundo do alén que nos achega a ese pó de estrelas que vimos de ser e que acabaremos sendo, é o denominador da “Some Other Time” (“Noutro tempo”), incluido no proxecto “I robot” (1976).
 
En cuestión de un momento,
perdido hasta el fin de los tiempos.
Es la tarde de otro día
y el final del mío.
 
Ahora que la luz de las estrellas me encontró,
perdida por un millón de años.
intenta quedarse mientras ciega mis ojos
hasta que desaparece…
¿Podría ser que alguien más
esté mirando dentro de mi mente?


Unha última pregunta inquietante. E se realmente alguén está mirando dentro da túa/miña mente?


 
O efímero que é a vida máis o paso tempo é o trasforndo de "Days Are Numbers". Que é o tempo? Alan Parsons ofrece unha resposta chea de filosofía no retrouso e no título: “os días son números”. Somos, á postre, viaxeiros nesta vida e nun tempo finito (ou infinito?). Nun fragmento da canción reza:
 
El viajero siempre está abandonando su hogar,
es el único estilo de vida que conoció.
Cuando parece que cada momento es una carrera contra el tiempo
siempre queda una montaña más por escalar
 
Los días son números,
así que, observa las estrellas.
Sólo podemos ver hasta donde alcanza la vista
pero algún día…
sabrás dónde estás…



 

En “Children Of The Moon” (1982), asoma o final, a apocalipse do planeta onde vivimos (cambio climático, contaminación, guerras fratricidas…) que casa aínda máis rabiosamente co presente que vivimos. Ocorre cando deixamos os gobernos en mans dos tolos ou cegos que anticipa o autor (hoxe Trump, Putin, Netanyahu…), ao que deixamos “que escribiran as regras de ouro”, e que por iso nos empurran abocados a un fin prematuro. En "Children Of The Moon" ("Fillos da lúa") canta: 

Dejamos que los sabios tocaran los tambores
demasiado pronto…
Sólo éramos hijos de la Luna. 
No hay lugar donde correr, incluso si pudiéramos,
es muy tarde para salvarnos. 
Pero trata de entender:
los mares estaban vacíos,
había hambre en la Terra,
dejamos que el ciego
liderara el camino por tanto tiempo…
Es fácil ver donde nos equivocamos
 
No hay nada por lo que vivir
nada por lo que morir…
Estamos perdidos en un mundo sin esperanza.
(…)
 
Dejamos que los  locos escribieran las reglas de oro
No éramos más que tontos mortales.


 
Pano final
E a vellez, que é ese intre para facer balance do tiempo vivido e dos amigos de verdade é o tema presente “Old And Wise” ("Vello e sabio", 1982). Nesa antesá do intre final, recoñece que “existen sombras que se achegan a min” (anuncio da morte para o ancián).  Nos seus versos, reza:
 
Tan lejos como mi ojos pueden ver
existen sombras que se acercan a mí.
Y para aquellos que quedaron atrás
quiero que sepan
que siempre compartieron mis pensamientos más profundos
y me siguieron donde yo iba.
 
Cuando sea viejo y sabio
las palabras amargas no me importarán,
los vientos otoñales soplarán a través de mí.
Y algún día, en tiempo de niebla,
cuando me pregunten si te conocía,
sonreiré, y diré que eras mi amigo.



E nas nosas recomendacións para interiorízar e adicarte un tempo a meditar, imos á cara B del LP “Pyramid” (1977). Concebida nesta parte a modo de suite, The Alan Parsons encadea tres temas sen interrupción: “Voyager” (instrumental de apertura), "What Goes Up" e “The Eagle Will Rise Again”. Paramos nesa última última canción, cunha letra que versa sobre la vulnerabilidade da vida, sempre pendente dun fío, sabendo que a morte pode sorprendernos do xeito máis imprevisto. A aguia simboliza a libertade e a claridade para a conexión divina, de aí que sexa o paxaro elixido para esta canción, mentras os días da existencia de cada un “non son máis que grans de area que se escurren entre os teus dedos” (da man de Deus?). Interpreta e interioriza os versos:
 
Yo fácilmente podría caer en desgracia,
y entonces, otro ocuparía mi lugar
por el simple privilegio de contemplar tu rostro.
Y los días de mi existencia no son más que granos de arena
que se escurren entre tus dedos
al reclamo del soplo del viento.
 
Se dicen muchas cosas cuando, en verdad, no hay nada que decir,
palabras que resuenan en los oídos de quienes no saben desentrañar
el mensaje que tras ellas se esconde,
ni lo signos ocultos que llevan hacia ti.
Lo único que te pido es que me digas cómo puedo seguirte,
y obedeceré.
Enséñame cómo llegar hasta ti; no sé cómo hacerlo.
Deja que mis ojos vean la luz; déjame fundirme con ella.


Aquí abaixo amosamos o vídeo da suite completa (Voyager” -instrumental-de apertura-, "What Goes Up" e “The Eagle Will Rise Again”). Lembra que as tres están enlazadas, e o vído  conta cunha realización exquisita que mezcla as pirámides e cultura da morte do antigo Exipto, con mundo futurista do espazo, cuan inspirado no cosmos de "Star Wars"

 
Cancións, melodías e letras que convidan a meditar, afastándote do material e procurando percibir o que non ves. Escóitaas coa calma que requiren. Ogallá que algunha destas cancións poida acadar eses lugares máis recónditos da túa mente -ou alma- e espertar dentro algo para dudar ou facer nacer esperanzas. A saber.



domingo, 5 de julio de 2026

 LA EXCLUSIÓN DEL NIÑO MEAÑÉS LLEGA AL PARLAMENTO GALLEGO


La Valedora do Pobo ha admitido a trámite la queja y reclamación interpuesta por la vecina meañesa Noelia Lobato Tarelo, en defensa de su hijo que, a sus 7 años y por su grado de discapacidad, no ha sido admitido en la ludoteca municipal Ludoconcilia.
Una cruzada en la que se ha embarcado esta madre “no ya por defensa de mi hijo -afirma-, para el que, al final, encontramos en un municipio cercano una ludoteca donde sí lo admitieron, sino por la situación de todos aquellos niños que puedan seguir viéndose apartados por su discapacidad, evitando así su derecho a la inclusión que marca la ley”.


La madre meañesa, Noelia Lobato Tarelo y su hijo Anxo


Una información que publicábamos en este portal el pasado sábado 27 de junio, mientras que el 1 de julio hacía lo propio la prensa escrita (La Voz de Galicia). En correspondencia a su escrito, esta madre recibía respuesta de la Valedora do Pobo el pasado 29 de junio, en la que se le comunicaba que admitiera la reclamación a trámite
“ao entender que reúne os requisitos formais recollidos no artigo 18 da Lei do Valedor do Pobo, e que atopa, en principio, cobertura constitucional derivada do artigo 103.1 da Constitución”. Por esta razón, esta institución le notificaba que, en consecuencia, “coa data de hoxe (por día 29 de junio) iniciamos as actuacións oportunas ante o Concello de Meaño”, precisando que “requirimos desa administración (en alusión al Concello) que no prazo de 15 días, de acordo co previsto no artigo 22.1 da Lei do Valedor do Pobo, nos facilite información sobre os problemas que motivan a súa queixa”. Un plazo que, contabilizado en días hábiles, vencerá el 20 de junio.

Meaño había fijado un tope de discapacidad de hasta el 60 por ciento, a partir del cual no podría participar este niño en la ludoteca al carecer de personal añadido para atender su singularidad. El pequeño sí había participado hasta ahora en las ludotecas meañesas, pero al no avanzar en función a los estándares fijados, en este curso se le reconoció un grado del 85 por ciento, lo que le ha llevado a quedarse fuera del Ludoconcilia en el que sí participara el pasado verano.


El niño Anxo disfrutando de un momento en el jardín
 
Iniciativa del BNG

Otro frente abierto es la reclamación que, a instancias del Ministerio de Igualdade, esta madre trasladó a la Dirección General de Derechos de las Personas con Discapacidad. Y, el último en sumarse, ha sido el BNG meañés, que se ha hecho eco del caso y, a través de la diputada autonómica Montse Prado, ha presentado en el Parlamento Galego una iniciativa exixíndolle á Xunta de Galiza que actúe diante da situación en Meaño, onde se lle denegou a praza na ludoteca a un neno polo seu grao de discapacidade”.
Y es más, este portal adelanta que en otras instancias se está valorando el poder actuar de oficio ante la situación generada con la exclusión de este niño en un proyecto que, incongruentemente, se ofrece a la sociedad meañesa bajo el epígrafe “Somos Iguais-Corresponsabilidade 2026”. No en vano, a través de esta línea de subvenciones, el Concello de Meaño recibe del gobierno central y por reparto de la Xunta una subvención 18.032,99 euros. Y eso que en los proyectos que se acojan a esta línea de ayudas, por ley se estable que “tendrán acceso prioritario las familias con alguno de sus miembros con discapacidad reconocida administrativamente” (sin precisar grado alguno de discapacidad).

 
Madre e hijo en una instantánea familiar

Otros concellos

¿Qué hacen otros concellos con sus ludotecas y campamentos de verano municipales? ¿Se establecen límites de discapacidad para acceder a estos servicios? Siguiendo lo publicado por La Voz de Galicia, Cambados organiza el “Campamento da Igualdade” sin condicionante alguno en relación a la discapacidad, matizando desde el concello que “contamos con monitoras especializadas de cara a una atención individualizada” para hacerle frente en caso de surgir casos. En Vilagarcía -siempre según el medio citado- “se les admite sin ningún tipo de distinción, ya que son actividades inclusivas e integradoras”. Y en O Grove, los casos de discapacidad con atención especial los remiten desde el área de Servicios Sociales, se cuenta con monitores adaptados a ellos y, de registrarse algún caso, explica el edil Kito Parada, se entrevistan antes con las familias para ver en qué consiste el problema para tenerlo en cuenta a la hora de cómo se adaptarse al niño .

Pero ninguna actuación similar se ha puesto en práctica en el concello meañés, ni se ha manifestado -de momento-, voluntad alguna para enmendar el entuerto generado por unas condiciones de acceso de por si segregacionistas, dejando fuera por su grado de discapacidad a un niño al que el pasado año sí se admitía (y su situación real en el día a día de la vida no ha empeorado en este año 2026).
 
Dinero sobrante
Y, desde aquí una reflexión final. Si el regidor Carlos Viéitez lo condiciona todo a una cuestión de dinero, para conocimiento del lector, cabe precisar que el concello disponía de 4.133,08 euros para  enmendar en entuerto. No en vano, la ludoteca municipal se falló en favor de la firma SCR, representada por Silvia Carvelo Rodríguez, que se adjudicó el concurso por un montante de 31.075,20 euros (web municipal), rebajando en 4.133,08 euros los 35.208,28 euros fijados en proyecto por el Concello de Meaño, lo que suponí una merma puntual del 11,7 por ciento. Así, ese sobrante no se destinará a la postre a su fin original que era esta ludoteca, y poder dedicarlo a otras inversiones. ¿Había o no dinero para ese monitor que, llegado el caso, requeriría el niño?


NOTA: As fotos desta reportaxe foron cedidas pola familia e autorizada a súa publicación.